Władysław Wiśniowski (muzyk)


Władysław Wiśniowski (muzyk) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Władysław Wojciech Wiśniowski (ur. 1 stycznia 1911 w Śniatyniu, zm. 25 września 1993 w Sanoku) – polski muzyk, pracownik łączności, podoficer Wojska Polskiego, żołnierz ZWZAK.

Grobowiec rodziny Wiśniowskich w Sanoku

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Władysław Wojciech Wiśniowski urodził się 1 stycznia 1911 w Śniatyniu w rodzinie mieszczańskiej jako syn Józefa (1880-1959) i Weroniki z domu Łaszkiewicz[1][2]. Powołany do Wojska Polskiego został przydzielony do 2 Pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku. W jednostce został solistą w orkiestrze pułkowej, grał na instrumencie dętym baryton. W 1934 został mianowany kapralem, w 1937 plutonowym. W latach 30. odgrywał melodie żołnierskie ze szczytu Domu Żołnierza w Sanoku[3].

Po wybuchu II wojny światowej 1939 w szeregach pułku brał udział w walkach kampanii wrześniowej. Po upadku wojny obronnej powrócił z obszaru Górnego Śląska do Sanoka. Podczas okupacji niemieckiej był poszukiwany przez gestapo i ukrywał się. W 1941 w Bażanówce został zaprzysiężony przez Władysława Szmyda do Związku Walki Zbrojnej, działał w Armii Krajowej. Brał udział w akcjach zbrojnych i dywersyjnych. Po nadejściu frontu wschodniego został aresztowany przez NKWD. Był przetrzymywany w gmachu zajmowanym przez NKWD przy ulicy Tadeusza Kościuszki w Sanoku, skąd 8 czerwca 1945 odzyskał wolność, po tym jak zbiegający ze służby w sanockim Powiatowym Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego Antoni Żubryd dokonał uwolnienia grupy więźniów[4]. Zagrożony aresztowaniem Wiśniowski ukrywał się następnie w zabudowaniach ogrodnika sanockiego parku miejskiego Piotra Radwańskiego, na północnym stoku Góry Parkowej przy ul. Emilii Plater.

Pod koniec 1945 ujawnił się. Podjął pracę doręczyciela przesyłek w Powiatowym Zarządzie Łączności w Sanoku. Odszedł na emeryturę w 1976. Działał społecznie na polu muzyki. Na początku lat 60. był założycielem orkiestry dętej w Zagórzu, w tamtejszej Szkole Muzycznej nauczał gry na akordeonie. W latach 60. i 70. tworzył zespół orkiestralny w Sanoku, występujący na imprezach okolicznościowych. Ponadto z wieży kościoła Przemienienia Pańskiego w Sanoku odgrywał melodie religijne. Od końca lat 80. należał do Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych.

Zmarł 25 września 1993. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Centralnym w Sanoku. Jego żoną była Elżbieta z dom Froń (1921-2010)[2].

Odznaczenia i wyróżnienia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Władysław Wiśniowski. W: Roman Bańkowski: Wywiady i opowieści. Sanok: Związek Literatów Polskich. Oddział w Rzeszowie, 2000, s. 17. ISBN 83-914224-6-1.
  2. a b Księga wtóropisów aktów małżeńskich za lata 1936-1945. T. „K”. Cz. II. Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 320.
  3. Władysław Wiśniowski. W: Roman Bańkowski: Wywiady i opowieści. Sanok: Związek Literatów Polskich. Oddział w Rzeszowie, 2000, s. 19. ISBN 83-914224-6-1.
  4. Władysław Wiśniowski. W: Roman Bańkowski: Wywiady i opowieści. Sanok: Związek Literatów Polskich. Oddział w Rzeszowie, 2000, s. 18. ISBN 83-914224-6-1.
  5. Władysław Wiśniowski. W: Roman Bańkowski: Wywiady i opowieści. Sanok: Związek Literatów Polskich. Oddział w Rzeszowie, 2000, s. 20. ISBN 83-914224-6-1.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Władysław Wiśniowski (muzyk)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy