Władysław Zawadzki (pisarz)


Władysław Zawadzki (pisarz) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Władysław Zawadzki (ur. w czerwcu 1824 w Hajworonka (Podole), zm. 10 stycznia 1891 we Lwowie) – polski pisarz i publicysta.

Ukończył Uniwersytet Lwowski i akademię rolniczą w Magyaróvar na Węgrzech. Był dziedzicem niedużego majątku. Mając 21 lat wydał swą pierwszą powieść „Dwa światy”. Poślubił Anielę Zimmermann, pisarkę dla dzieci, która redagowała „Przyjaciela Dzieci”. W 1848, biorąc czynny udział w życiu politycznym, pojechał na Zjazd Słowiański do Pragi jako członek Soboru Ruskiego.

Z początku Zawadzki dzielił czas pomiędzy pracą na majątku a pracą literacką., jednak nie udało mu się połączyć jednego z drugim i w 1858 przeniósł się na stałe do Lwowa, poświęcając się wyłącznie pisaniu. Zrezygnował z niezbyt wysoko cenionej twórczości własnej, i na łamach czasopism zamieszczał coraz więcej recenzji literackich i teatralnych, oraz prac popularnonaukowych. To mu przysporzyło uznania i został wciągnięty w centrum życia literackiego Lwowa.

Pod koniec lat siedemdziesiątych Zawadzki stracił wzrok. Z roku na rok publikował coraz mniej i umarł nieomal zapomniany.

Z prac literackich, które pozostawił Zawadzki, najcenniejsza jest „Literatura Galicji 1772-1848”. Jest to jedno z ważniejszych źródeł informacji o literaturze tego okresu.

Wiele utworów ogłosił w czasopismach galicyjskich, wydał: „Dwa światy” (1845, powieść), „Stanisław Staszic” (1860), „Ludwik Nabielak” (1886), „Literatura w Galicji, 1772–1848” (1878, główne jego dzieło), „Dziennikarstwo w Galicji” (1878).

Literatura | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Władysław Zawadzki (pisarz)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy