Włodzimierz Dembiński


Włodzimierz Dembiński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Włodzimierz Leon Dembiński (ur. 28 lutego 1889 w Nowym Siole, zm. 13 grudnia 1973 w Londynie) – polski prawnik, doktor praw, pułkownik artylerii Wojska Polskiego, w 1964 mianowany przez władze emigracyjne generałem brygady.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Na Uniwersytecie Lwowskim ukończył studia prawnicze[1]. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. 1 listopada 1917 został mianowany porucznikiem rezerwy artylerii. Jego oddziałem macierzystym był 143 pułk artylerii polowej[2].

Z dniem 1 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego, w stopniu porucznika, i przydzielony do Dowództwa Stacji Zbornej i Uzupełnień Formacji Artyleryjskich WP w Krakowie[3][4]. Następnie objął dowództwo nad sformowaną w Krakowie 4 baterią 11 pułku artylerii polowej, który 28 czerwca 1919 został włączony w skład 4 pułku artylerii polowej[5]. Później dowodził dywizjonem 5 pułku artylerii polowej i w końcu dowódcą baterii zapasowej artylerii konnej. 9 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej[6].

Na przełomie 1920 i 1921 ukończył kurs dowódców szwadronów w Grudziądzu[1]. 12 marca 1921 został przeniesiony do Rezerwy armii. 27 kwietnia 1921, na własną prośbę, został powołany do służby czynnej[7].

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 104. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W tym samym miesiącu objął dowództwo 7 dywizjonu artylerii konnej w Poznaniu[8]. W marcu 1924 został wyznaczony na stanowisko dowódcy II dywizjonu 1 pułku artylerii górskiej w Nowym Sączu[9]. W maju 1924 został przeniesiony do garnizonu Bydgoszcz, gdzie został organizatorem i pierwszym dowódcą 11 dywizjonu artylerii konnej[10]. 12 kwietnia 1927 awansował do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 16. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a 21 grudnia 1932 awansował do stopnia pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów artylerii[11]. W maju 1934, po dwunastu latach dowodzenia dywizjonem, został wyznaczony na stanowisko dowódcy 21 pułku artylerii lekkiej w Białej i w Oświęcimiu[12]. W 1938 został dowódcą artylerii dywizyjnej 28 Dywizji Piechoty w Warszawie. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej między innymi w obronie Modlina. Po kapitulacji załogi twierdzy dostał się do niewoli niemieckiej, z której zbiegł[1].

Następnie, przez Węgry, przedostał się do Francji. W styczniu 1940 został dowódcą artylerii dywizyjnej 2 Dywizji Strzelców Pieszych[1]. Walczył w kampanii francuskiej, a następnie został internowany w Szwajcarii. Od marca 1945 pozostawał w dyspozycji dowódcy I Korpusu Polskiego. Po demobilizacji pozostał w Anglii[1].

Naczelny Wódz, generał broni Władysław Anders mianował go generałem brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1964 w korpusie generałów[13][1]. Zmarł 13 grudnia 1973 w Londynie. Pochowany na Streatham Park Cemetery[1].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g Bielski 1991 ↓, s. 377.
  2. a b c d Lista starszeństwa c. i k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 457, 504.
  3. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 8 z 25 stycznia 1919 roku, poz. 303.
  4. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 9 z 28 stycznia 1919 roku, poz. 349.
  5. Landau i Tabiszewski 1929 ↓, s. 7.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 35 z 15 września 1920 roku, s. 857.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 7 maja 1921 roku, s. 715.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 807, 815.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 14 marca 1924 roku, s. 122.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 49 z 16 maja 1924 roku, s. 281.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 177, 723.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 163.
  13. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 87.
  14. ŁukomskiŁ. G. ŁukomskiŁ., PolakP. B. PolakP., SuchcitzS. A. SuchcitzS., Kawalerowie Virtuti Militari 1792 - 1945, Koszalin 1997, s. 368 .
  15. Landau i Tabiszewski 1929 ↓, s. 24.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Włodzimierz Dembiński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy