Włodzimierz Dusiewicz


Włodzimierz Dusiewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Włodzimierz Zbigniew Dusiewicz[1] ps. Dusza (ur. 13 stycznia 1931 w Nowej Wsi[2]) – polski reżyser i scenarzysta filmów dokumentalnych, aktor lalkowy, nauczyciel, Zawiszak, powstaniec warszawski, pisarz, podharcmistrz[3], członek Stowarzyszenia Filmowców Polskich[4], pracownik Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[5], prezes Stowarzyszenia Rodzina Katyńska w Warszawie (1994–1995)[6] i prezes Federacji Rodzin Katyńskich (1993–2006)[7]. Syn aspiranta Władysława Dusiewicza[8].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Dzieciństwo (1931–1944) | edytuj kod

Urodził się 13 stycznia 1931 w Nowej Wsi (powiat Szamotuły) w rodzinie aspiranta straży więziennej Władysława Dusiewicza (1899–1939) i nauczycielki Jadwigi (pochodzącej z Warszawy)[9]. Przed wojną skończył dwie klasy szkoły publicznej w Grodzisku Wielkopolskim. W kwietniu 1941 razem z rodziną został wysiedlony do Łodzi, a następnie przez Konstantynów Łódzki trafił do Warszawy. Działał w harcerstwie. Jako Zawiszak wziął udział w powstaniu warszawskim. Zajmował się zdobywaniem informacji wywiadowczych i przenoszeniem meldunków[2].

W Polsce Ludowej (1945–1989) | edytuj kod

Po wojnie został przeszkolony z zakresu skoków spadochronowych oraz na pilota szybowca. Zdał maturę (1948)[9].

Absolwent Wydziału Filologii Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Pracował w Państwowym Teatrze Lalek i Aktora „Baj” w Warszawie (od 1951), w Centrali Filmów Oświatowych „Filmos” (1963–1965) oraz w Wytwórni Filmowej Czołówka (w 1965)[10][4].

W 1976 w Krakowie na Ogólnopolskim Festiwalu Filmów Krótkometrażowych za film Polacy w paradzie zwycięstwa otrzymał Nagrodę Szefa Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego za najlepszy film o tematyce patriotycznej[10][11].

W III RP (po 1990) | edytuj kod

W 1993 został wybrany prezesem Zarządu Federacji Rodzin Katyńskich i pełnił tę funkcję do 2006[7]. W tym czasie przez rok (1994–1995) był także prezesem Stowarzyszenia Rodzina Katyńska w Warszawie[6]. W 1996 przeszedł na emeryturę[9]. 5 lutego 2002 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi[12]. W 2003 wszedł w skład Rady Programowej Muzeum Policji[13].

21 grudnia 2009 udzielił wywiadu Annie Bosiackiej dla Archiwum Historii Mówionej[2].

W 2012 w Pałacu na Wodzie w Warszawie został odznaczony przez szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych doktora Jana Stanisława Ciechanowskiego Medalem „Pro Patria” w uznaniu szczególnych zasług w kultywowaniu pamięci o walce o niepodległość Polski[14].

W 2015 w ambasadzie RFN w Warszawie został odznaczony przez ambasadora Rolfa Nikla przyznanym przez prezydenta Niemiec Joachima Gaucka Krzyżem Zasługi na Wstędze Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec w dowód uznania zasług na rzecz stosunków polsko-niemieckich[15].

Główny bohater książeczki Zaklęcie na W Michała Rusinka[16].

Działacz Stowarzyszenia Szarych Szeregów (pracuje m.in. w redakcji gazetki „Warszawskie Szare Szeregi”)[9].

W 2019 z okazji 75 rocznicy powstania warszawskiego „za zasługi dla Niepodległej” otrzymał z rąk Prezydenta RP Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości[17].

Filmografia | edytuj kod

Reżyser | edytuj kod

  1. 1972 – Iłża – ziemia walcząca[18]
  2. 1977 – Przerwana pieśń ...[18]
  3. 1977 – Za drutami[18]
  4. 1979 – W moim obiektywie[18]
  5. 1981 – Piłka Wodna[18]
  6. 1981 – Dajmy im szansę[18]
  7. 1983 – Trauguttowcy[18]
  8. 1983 – Łęczyckie bajanie o Borucie – panie[18]
  9. 1984 – Pałac tysiąca imion[18]
  10. 1985 – Nasz dom ojczyzna – Polska[18]
  11. 1986 – Bojowe szkoły[18]
  12. 1987 – Walczył na morzach i oceanach[18]
  13. 1992 – Życiorys do protokołu. Rzecz o generale Leopoldzie Okulickim[18]

Scenarzysta | edytuj kod

  1. 1977 – Przerwana pieśń ...[18]
  2. 1977 – Za drutami[18]
  3. 1981 – Piłka Wodna[18]
  4. 1981 – Dajmy im szansę[18]
  5. 1982 – Zawiszacy[18]
  6. 1983 – Trauguttowcy[18]
  7. 1983 – Łęczyckie bajanie o Borucie – panie[18]
  8. 1984 – Pałac tysiąca imion[18]
  9. 1985 – Nasz dom ojczyzna – Polska[18]
  10. 1986 – Bojowe szkoły[18]
  11. 1987 – Walczył na morzach i oceanach[18]
  12. 1989 – Szesnastu[18]
  13. 1992 – Życiorys do protokołu. Rzecz o generale Leopoldzie Okulickim[18]
  14. 1994 – Grupy szturmowe. Szare Szeregi[18]

Życie prywatne | edytuj kod

Ma dwie siostry: Mirosławę (1925–przed 2009) i Teresę (ur. 1933)[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Włodzimierz Zbigniew Dusiewicz − Profil Osoby z KRS (pol.). Krajowy Rejestr Sądowy. [dostęp 2017-02-09].
  2. a b c d Anna Bosiacka, Włodzimierz Dusiewicz: Włodzimierz Dusiewicz „Dusza” – Wywiad dla Archiwum Historii Mówionej (pol.). Muzeum Powstania Warszawskiego, 2009-12-21. [dostęp 2017-02-09].
  3. Harcerska Wieczornica w 69. Rocznicę Powstania Warszawskiego już za nami. – Gmina Nieporęt [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  4. a b Redakcja: Włodzimierz Zbigniew Dusiewicz (pol.). Stowarzyszenie Filmowców Polskich. [dostęp 2017-02-09].
  5. JanuszJ. Stankiewicz JanuszJ., O rozwiązaniu Federacji Rodzin Katyńskich, 30 listopada 2008 [dostęp 2016-04-17] [zarchiwizowane z adresu 2016-05-07] .
  6. a b Historia Warszawskiej Rodziny Katyńskiej [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  7. a b Federacja Rodzin Katyńskich [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  8. K. Maciejaszek: Uroczystość odsłonięcia tablicy katyńskiej oraz posadzenie Dębu Pamięci (pol.). Zakład Poprawczy w Grodzisku Wlkp., 2014-09-17. [dostęp 2017-02-09].
  9. a b c d Włodzimierz Zbigniew Dusiewicz (pol.). Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2017-02-09].
  10. a b 85. urodziny Włodzimierza Dusiewicza Stowarzyszenie Filmowców Polskich [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  11. Włodzimierz Dusiewicz – FilmPolski.pl [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  12. Odznaczenia w Pałacu Prezydenckim [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  13. DECYZJA NR 141 KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI z dnia 29 maja 2003 r. w sprawie utworzenia Rady Programowej Muzeum Policji [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  14. Uroczystość wręczenia odznaczeń w Pałacu na Wodzie [dostęp z dnia: 2016-10-05]
  15. Federalny Krzyż Zasługi dla weteranów powstania warszawskiego, Onet.pl, 16 kwietnia 2015 [dostęp 2016-04-17] [zarchiwizowane z adresu 2015-04-17] .
  16. Michał Rusinek, "Zaklęcie na W" Culture.pl [dostęp z dnia: 2016-04-17]
  17. Ordery i odznaczenia z okazji 75. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego (pol.). prezydent.pl, 2019-07-30. [dostęp 2019-09-04].
  18. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa mafia: Włodzimierz Dusiewicz w bazie Filmweb.pl (pol.). Filmweb. [dostęp 2017-02-09].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Włodzimierz Dusiewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy