Włodzimierz Konarski


Włodzimierz Konarski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Włodzimierz Konarski (ur. 21 grudnia 1939 w Kosowie Lackim) – polski polityk, działacz PZPR, poseł na Sejm II i III kadencji.

Życiorys | edytuj kod

Z wykształcenia filolog, ukończył w 1964 studia na Wydziale Neofilologii Uniwersytetu Warszawskiego.

Od 1962 do rozwiązania należał do PZPR, później pozostał bezpartyjny. W latach 80. pełnił funkcję ambasadora PRL przy Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie. Uczestniczył w negocjacjach w Wiedniu dotyczących ograniczania sił konwencjonalnych. W 1991 stanął na czele Biura Badań Strategicznych w Prywatnej Wyższej Szkole Businessu i Administracji[1].

W latach 80. należał także do negocjatorów tzw. planu Jaruzelskiego.

W latach 1993–2001 sprawował mandat posła na Sejm II i III kadencji wybranego z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej z okręgu Łódź (z listy krajowej). W kolejnych wyborach nie ubiegał się o reelekcję i wycofał się z bieżącej polityki.

Prawomocnym orzeczeniem z 20 grudnia 2001 Sąd Apelacyjny w Warszawie orzekł, iż Włodzimierz Konarski złożył niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Posłowie III kadencji. rp.pl, 20 października 1997.
  2. M.P. z 2005 r. nr 65, poz. 906

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Włodzimierz Konarski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy