Włodzimierz Oliwa


Włodzimierz Oliwa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Włodzimierza Oliwa i jego żony Stanisławy na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Włodzimierz Józef Oliwa (ur. 17 listopada 1924 w Sułkowicach, zm. 5 czerwca 1989 w Warszawie) – generał broni Wojska Polskiego. Minister administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska (w 1983), minister administracji i gospodarki przestrzennej (w latach 1983–1985). Poseł na Sejm PRL VII i VIII kadencji (1976–1985).

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Służba wojskowa | edytuj kod

Syn Stanisława i Salomei. W latach 1941–1944 pracował jako ślusarz[1]. W marcu 1945 jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego i skierowany został do Oficerskiej Szkoły Piechoty Nr 1 w Krakowie. Ukończył ja w sierpniu 1946[2]. W latach 1950–1953 był sekretarzem Komitetu Partyjnego Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych w Poznaniu. W 1953 został wyznaczony na stanowisko szefa Wydziału Politycznego – zastępcy dowódcy 11 Dywizji Zmechanizowanej do spraw politycznych w Żaganiu. W 1955, po ukończeniu Kursu Doskonalenia Oficerów przy Akademii Wojskowo-Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Warszawie, objął stanowisko zastępcy dowódcy 1 Korpusu Armijnego do spraw politycznych w Wałczu. W 1959 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 3 Korpusu Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju do spraw politycznych we Wrocławiu, a w następnym roku szefa Zarządu I Organizacyjnego Głównego Zarządu Politycznego WP w Warszawie. Na tym stanowisku w 1963 został mianowany generałem brygady. W latach 1963–1965 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. marszałka Klimienta Woroszyłowa w Moskwie.

o powrocie do kraju został szefem Zarządu II Sztabu Generalnego WP, czyli szefem wywiadu wojskowego. Z funkcji szefa Zarządu II został usunięty w 1971 w związku z ucieczką na zachód oficera Zarządu II podpułkownika Kazimierza Stefańskiego. Na stanowisku szefa Zarządu II Włodzimierza Oliwę zastąpił gen. Czesław Kiszczak.

Od lipca 1971 do października 1972 był dowódcą 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Tadeusza Kościuszki. Od października 1972 do 1983 dowodził Warszawskim Okręgiem Wojskowym. W latach 1981–1983 był członkiem Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego.

Od 23 marca 1983 do 1 sierpnia 1983 był ministrem administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska, a następnie do 12 listopada 1985 ministrem administracji i gospodarki przestrzennej w rządzie Wojciecha Jaruzelskiego. W latach 1985–1989 był wiceministrem obrony narodowejgłównym kwatermistrzem WP. Był także przewodniczącym Komisji MON ds. Ochrony Środowiska i Ekologii Człowieka.

W latach 1986–1988 członek prezydium Społecznego Komitetu Odnowy Starego Miasta Zamościa[3]. Od 25 kwietnia 1989 do 5 czerwca 1989 pełnił funkcję prezesa CWKS Legia Warszawa.

Działalność polityczna | edytuj kod

W 1947 został członkiem PPR[1]. Od 1948 członek PZPR (pełnił m.in. funkcję sekretarza POP w latach 1949–1950). Był posłem na Sejm PRL VII i VIII kadencji z ramienia PZPR.

Zmarł 5 czerwca 1989. Okoliczności śmierci do dziś nie wyjaśniono. Jedną z hipotez jest samobójstwo po ujawnieniu afery korupcyjnej.

Pochowany został 14 czerwca 1989 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A4-tuje-15)[4]. W pogrzebie uczestniczył I sekretarz KC PZPR, Zwierzchnik Sił Zbrojnych PRL gen. armii Wojciech Jaruzelski. Mowy pogrzebowe wygłosili: w imieniu Wojska Polskiego – minister obrony narodowej gen. armii Florian Siwicki, w imieniu współtowarzyszy służby – zastępca Głównego Kwatermistrza WP gen. bryg. Zdzisław Graczyk.

Awanse generalskie | edytuj kod

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. katalog.bip.ipn.gov.pl.
  2. Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. katalog.bip.ipn.gov.pl.
  3. A. Kędziora, Społeczny Komitet Odnowy Starego Miasta, Zamościopedia, 26 października 2014.
  4. Wyszukiwarka grobów w Warszawie
  5. 40-lecie ludowego Wojska Polskiego. „Nowiny”, s. 2, Nr 240 z 11 października 1983. 
  6. „Życie Partii”, grudzień 1988
  7. Informacje o Krzyżu Walecznych dla Białowieży w Encyklopedii Puszczy Białowieskiej

Bibliografia | edytuj kod

  • Leksykon Historii Polski, Wydawnictwo Wiedza Powszechna, Warszawa 1995
  • H. P. Kosk, Generalicja polska, tom II, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001
  • J. Królikowski, Generałowie i Admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom III, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010
  • Kto jest kim w Polsce 1984, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984
  • P. Martell, G. P. Hayes, World military leaders, Bowker, New York 1974
  • T. Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1991
Na podstawie artykułu: "Włodzimierz Oliwa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy