WP-8z


WP-8z w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wyrzutnia rakietowa WP-8zpolska wyrzutnia rakietowa dla wojsk powietrznodesantowych.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Wyrzutnia rakietowa oznaczona jako WP-8z została skonstruowana w latach 1959–1960 przez zespół konstruktorów (mjr mgr inż. Bronisław Habaj, mjr mgr inż. Marian Orbidan, por. inż. Mieczysław Olszak, por. inż. Ignacy Witczak)[1] Centralnego Naukowo-Badawczego Poligonu Artyleryjskiego w Zielonce koło Warszawy jako broń dla wojsk powietrznodesantowych.

Wyrzutnia ta z uwagi na swój mały ciężar i zwrotność mogła być holowana przez osobowe samochody terenowe, transportowana przez samoloty lub śmigłowce i zrzucana na spadochronie. Cechowała się dużą siła ognia i w warunkach bojowych mogła zastąpić kilka dział artyleryjskich.

Produkowana była w Polsce w latach 1964-1965.

Stosowana do lat 90. XX wieku w polskich oddziałach powietrznodesantowych jako środek wsparcia pododdziałów spadochroniarzy.

Opis techniczny | edytuj kod

Wyrzutnia rakietowa WP-8z składa się z dwukołowego podwozia i ośmiu rur-prowadnic pocisków rakietowych w dwóch rzędach (po cztery w każdym).

Pociski rakietowe niekierowane – stabilizowane obrotowo. Głowica z materiałem niszczącym o dużej sile niszczącej, a dodatkowo części napędowe silnika miały działanie zapalające.

Przypisy | edytuj kod

  1. Mariusz Cielma: Wyrzutnia pocisków rakietowych WP-8z.

Bibliografia | edytuj kod

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Ilustrowana encyklopedia współczesnej broni palnej: (od połowy XIX wieku). Warszawa: Lampart, 1997. ISBN 83-86776-35-8.
  • Zbigniew Gwóźdź. Wyrzutnie rakietowe, wsparcie dla desantu. „Komandos : militarny magazyn specjalny”. 11/1998, listopad 1998. Kraków: Wydawnictwo Jagiellonia. ISSN 0867-8669
Na podstawie artykułu: "WP-8z" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy