Wacław Białkowski


Wacław Białkowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wacław Białkowski (ur. 30 stycznia 1905 w Białymstoku, zm. 25 grudnia 1978 tamże) – polski urzędnik państwowy, wicewojewoda białostocki (1944–1949) i p.o. wojewody białostockiego (1945; 1947; 1948–1949), wicewojewoda warszawski (1949–1950).

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w Białymstoku, był synem Jana. Był uczniem Gimnazjum im. Zygmunta Augusta, pomysłodawcą wydawania gazetki Głos Uczniowski[1]. Studiował prawo na Uniwersytecie Stefana Batorego, uzyskując w 1932 stopień magistra. Podczas studiów związany z lewicą akademicką, przyjaźnił się m.in. z Henrykiem Dembińskim i Stefanem Jędrychowskim. Należał do Polskiej Akademickiej Korporacji Chrześcijańskiej „Conradia”[2]. W latach 1933–1939 zatrudniony w administracji państwowej w Postawach i Głębokiem (m.in. jako wicestarosta tych powiatów). Podczas II wojny światowej pracował fizycznie w Białymstoku. W 1945 wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego i został członkiem Tymczasowego Zarządu Wojewódzkiego partii w Białymstoku. Od 1946 do 1948 stał na czele Wydziału Administracyjno-Samorządowego Wojewódzkiego Komitetu SD, był również (do 1949) wiceprzewodniczącym tegoż Komitetu. Następnie (do 1950) pełnił analogiczną funkcję w WK Warszawskim. Zasiadał w Radzie Naczelnej SD.

W 1944 objął obowiązki zastępcy pełnomocnika PKWN na województwo białostockie Jerzego Sztachelskiego (de facto: wicewojewody). Formalnie został mianowany wicewojewodą w kwietniu 1945, urząd sprawując do stycznia 1949. W czasie swej pracy na Podlasiu trzykrotnie pełnił obowiązki wojewody ze względu na częste zmiany na tym stanowisku: na wiosnę 1945, od lutego do sierpnia 1947 i od maja 1948 do stycznia 1949. Był pełnomocnikiem rządu ds. nacjonalizacji przemysłu w województwie białostockim. W wyborach w 1947 wpisany na niemandatowe miejsce na liście tzw. Bloku Demokratycznego w okręgu Białystok. Z rekomendacji SD sprawował mandat radnego Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku (1946–1949).

W styczniu 1949 objął funkcję wicewojewody warszawskiego, którą sprawował do okresu reformy administracji publicznej znoszącej urząd wojewody. Pełnił w tym czasie również funkcję sekretarza Miejskiego Komitetu SD w Pruszkowie. Po odejściu z funkcji wicewojewody był m.in. zastępcą rektora Uniwersytetu i Politechniki Warszawskiej ds. administracyjnych. Kontynuował pracę w aparacie partyjnym. W latach 1951–1952 był wiceprzewodniczącym Stołecznego Komitetu partii, a od 1964 członkiem Stołecznego Sądu Partyjnego. Był też m.in. wiceprzewodniczącym Koła Prawników Dzielnicowego Komitetu SD na Mokotowie.

Żonaty z Walerią ze Zdrodowskich (1911–1999). Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, a także odznakami: „Zasłużony Białostocczyźnie” (złotą), XXV-lecia SD, „Zasłużonemu Działaczowi Stronnictwa Demokratycznego”. Zmarł w 1978. Został pochowany na Cmentarzu Farnym w Białymstoku.

Przypisy | edytuj kod

  1. KarolK. Łopatecki KarolK., Karol Łopatecki, Sprawa Lili Rudik. Z dziejów szkolnych gazetek ściennych w okresie międzywojennym, „Rocznik Historii Prasy Polskiej” 20 (2017), 2, s. 91–115., „Rocznik Historii Prasy Polskiej”, s. 94 [dostęp 2020-02-20]  (ang.).
  2. Conradia. Spis korporantów na stronie Archiwum Korporacyjnego, archiwumkorporacyjne.pl [dostęp 2020-10-06]

Bibliografia | edytuj kod

  • Wacław Białkowski, Wspomnienia o pracy w województwie białostockim w latach 1944–1949, „Rocznik Białostocki”, Rok V, s. 59–86 (ze zdjęciem na stronie 60)
  • Adam Drążek, Wacław Białkowski, w: Słownik biograficzny białostocko-łomżyńsko-suwalski (red. Adam Dobroński), zeszyt 3, Wydawnictwo Prymat, Białystok 2005, s. 15–17
  • Kurier Polski”, nr 278 z 28 grudnia 1978, s. 2; Tamże, nr 280 z 31 grudnia 1978–1 stycznia 1979, str. 2 (nekrologi umieszczone przez instancje SD)
  • Informacje w BIP IPN
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Wacław Białkowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy