Wacław Ibiański


Wacław Ibiański w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wacław Ibiański, pseudonim Robak (ur. 1843 w Bakojciach na Litwie[1], zm. 9 listopada 1893 we Lwowie[2]) – polski powstaniec styczniowy, inżynier budowy dróg i mostów.

Życiorys | edytuj kod

Studiował inżynierię w Petersburgu. Po studiach udał się na emigrację do Włoch i został tam adeptem Polskiej Szkoły Wojskowej[1]. W czasie powstania styczniowego walczył w oddziale ks. Antoniego Mackiewicza, a następnie pod pseudonimem Robak dowodził oddziałem w powiecie kowieńskim. Brał udział m.in. w bitwach pod Sesikami, Różą i Ibianami[2].

Po upadku powstania kształcił się na politechnice w Zurychu. Potem pracował przy budowie kolei na Węgrzech, a następnie w Galicji. Ok. 1877 roku założył własne przedsiębiorstwo budowy mostów. Jako pierwszy w Galicji zastosował w budownictwie mieszkalnym żelbetowe stropy. Opracował nowy typ drewnianych mostów kratowych. Wybudował mosty m.in. na drogach ZakliczynNiedzica nad Dunajcem (1878), JarosławBełżec nad Sanem (1885; największy z nich – rozpiętość każdego z pól mostowych wynosiła po 44 m[3]), KrościenkoSzczawnica nad Dunajcem (1886), Słotwina – Sącz nad Dunajcem (1891). Przesklepił także rzekę Pełtew na terenie Lwowa. W 1892 roku rozpoczął budowę fabryki sadzy z gazu wydobywanego z odpadków naftowych; zmarł w trakcie budowy rok później. Pochowany został na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Zygmunt Mineyko, Z tajgi pod Akropol: wspomnienia z lat 1848–1866, Warszawa 1971, s. 96.
  2. a b c Polski Słownik Biograficzny, tom 10, s. 136.
  3. Encyklopedia Powszechna Orgelbranda, tom 7, str. 232-233.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Wacław Ibiański" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy