Wacław Kowalik


Wacław Kowalik w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wacław Kowalik (ur. 1913 w Studziankach, zm. 15 sierpnia 1983 w Warszawie) – polski rzeźbiarz i medalier.

W 1939 ukończył pięcioletnie studia na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, studiował pod kierunkiem Tadeusza Breyera. Po 1945 został stałym współpracownikiem Mennicy Państwowej, dla której stworzył ponad sto wzorów medalierskich, plakiet oraz projektów monet (m.in. będącej dwadzieścia lat w obiegu monety o nominale 2 złote[1]), a z odznaczeń zaprojektował Medal „Za udział w walkach o Berlin” ustanowiony w 1966[2]. Ponadto był twórcą kompozycji figuralnych m.in. Pomnik Partyzanta w Warszawie zrealizowany w 1962, Pomnik Walki i Męczeństwa Ziemi Bydgoskiej niezrealizowany projekt z 1966 (pierwsza nagroda). Wiele dzieł Wacława Kowalika znajduje się w zbiorach muzealnych m.in. Muzeum Watykańskiego, Muzeum Narodowego w Warszawie i Muzeum Warszawy[3].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Moneta 2 złote polskie z 1976, projektu Wacława Kowalika
  2. Tadeusz Jeziorowski, Mariusz Skotnicki (red.): Blask orderów. T. III. Warszawa: Muzeum Łazienki Królewskie, 2019, s. 50.
  3. Artinfo, Wacław Kowalik
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Wacław Kowalik" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy