Wacław Niewiarowski


Wacław Niewiarowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wacław Niewiarowski (ur. 28 czerwca 1942 w Stefanowie w powiecie lidzkim, zm. 11 kwietnia 2007 w Warszawie) – polski polityk i inżynier, poseł na Sejm I kadencji oraz minister przemysłu i handlu w latach 1992–1993.

Życiorys | edytuj kod

Ukończył w 1974 studia z zakresu inżynierii chemicznej na Politechnice Szczecińskiej. W latach 1966–1981 był pracownikiem Zakładów Włókien Chemicznych Stilon, w drugiej połowie lat 80. pełnił funkcję dyrektora Zakładu Usług Technicznych przy Wojewódzkim Klubie Techników i Racjonalizatorów. Od 1980 działał w Niezależnym Samorządnym Związku Zawodowym „Solidarność”. W 1982 został usunięty z Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, do której należał od połowy lat 60.

W 1990 został wicewojewodą i następnie wojewodą gorzowskim (1991–1992). Pełnił krótko funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Współpracy Gospodarczej z Zagranicą. W latach 1991–1993 sprawował mandat posła na Sejm I kadencji, wybranego z listy Porozumienia Ludowego. Należał do Stronnictwa Ludowo-Chrześcijańskiego. W latach 1992–1993 był ministrem przemysłu i handlu w rządzie Hanny Suchockiej.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Wacław Niewiarowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy