Wacław Radziszewski


Wacław Radziszewski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wacław Radziszewski (ur. 15 maja 1898 w Rudzie Guzowskiej, zm. 1619 kwietnia 1940 w Katyniu[1]) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie Walentego i Anny z Owczarków. Absolwent gimnazjum w Żyrardowie i Szkoły Przemysłowo-Technicznej w Warszawie. Od 1916 roku był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej[2]. W 1918 roku brał udział w rozbrajaniu żołnierzy niemieckich w Warszawie, po czym zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego[2]. Od 22 listopada 1918 do 14 czerwca 1919 był uczniem klasy „H” Szkoły Podchorążych w Warszawie[3]. Po jej ukończeniu został promowany na stopień podporucznika (1919)[2]. Służył w 31 pułku Strzelców Kaniowskich[1].

Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej[2] jako dowódca plutonu ckm. W 1922 roku odszedł do rezerwy i wyjechał do Kobrynia. Pełnił funkcję komendanta Ochotniczej Straży Ogniowej w Horodlu[2]. Od 1924 roku znów w wojsku w randze porucznika, służył w 82 pułku piechoty[2]. W 1934 roku uzyskał awans na stopień kapitana[2]. Od 1936 roku był komendantem szkoły podoficerów piechoty, a następnie dowódcą kompanii[2].

W kampanii wrześniowej, będąc dowódcą batalionu marszowego, brał udział w obronie Twierdzy Brzeskiej, najpierw przed Wehrmachtem, a potem po agresji ZSRR na Polskę -Armią Czerwoną Sowietami[4][2]. Walkę kontynuował także po odejściu głównych sił polskich[2]. Po zakończeniu obrony nie kapitulował, lecz potajemnie opuścił twierdzę[2]. Jesienią 1939 roku został aresztowany przez NKWD[2]. Więziony był w obozie kozielskim[2]. Został zamordowany między 16 a 19 kwietnia 1940[5]. Figuruje na liście wywózkowej 029/1 z 13 kwietnia 1940, poz. 41[5].

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora[6]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Wacław Radziszewski był żonaty z Haliną z Tańskich, z którą miał córkę Annę.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Warszawa: Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2000, s. 518. ISBN 83-905590-7-2.
  2. a b c d e f g h i j k l m n Andrzej Przewoźnik: Ostatni obrońca Twierdzy Brześć. rp.pl, 9 kwietnia 2010. [dostęp 13 maja 2011].
  3. Lenkiewicz, Sujkowski i Zieliński 1930 ↓, s. 436.
  4. Jerzy Sroka, Obrońcy brzeskiej twierdzy we wrześniu 1939 roku, Biała Podlaska, 1992.
  5. a b Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 624.
  6. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  7. M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 19 marca 1934 roku, s. 112.
  9. M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 470 „za zasługi w służbie wojskowej”.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 55 „za zasługi w służbie ochrony pogranicza”.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Wacław Radziszewski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy