Wacław Zakrzewski


Wacław Zakrzewski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wacław Zakrzewski herbu Wyssogota (ur. około 1740[1], zm. 22 kwietnia 1813 roku) – marszałek Trybunału Głównego Koronnego w 1789, kasztelan nakielski w 1787, podstoli kaliski w latach 1778-1787.

Spis treści

Osiągnięcia | edytuj kod

Syn Macieja i Teresy z Zakrzewskich. W 1761, po śmierci ojca, objął, wraz z siostrą (Dorotą Wielowieyską), majątki ksiąskie: Książek, Kiełczyn, Radoszkowo, Świączyń oraz Zakrzewo. W 1774, w dowód uznania za zaangażowanie w sprawy publiczne, otrzymał Order Orła Białego i tytuł szambelana królewskiego. Wprowadzał liczne regulacje prawne w różnych dziedzinach życia Książa, m.in. zreformował tam ustrój miejski w duchu oświeceniowym[1].

Życie prywatne | edytuj kod

Żonaty z Katarzyną Budziszewską, córką stolnika przemyskiego - Jana. Zmarł bezpotomnie[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Zygmunt Borys, Zygmunt Zakrzewski herbu Wyskota (1740-1813), w: Śremski Notatnik Historyczny, nr 5/2010, s.20, ISSN 1899-4237

Bibliografia | edytuj kod

  • Urzędnicy Wielkopolscy XV-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Adam Bieniaszewski. 1987, s. 107, 238.
  • Złota księga szlachty polskiej, r. XVIII, Poznań 1896, s. 132.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Wacław Zakrzewski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy