Wanda Kamińska


Wanda Kamińska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Zespół wspinaczkowy w Żlebie Drège'a Grób Wandy Kamińskiej na Cmentarzu Powązkowskim

Wanda Kamińska, z domu Henisz (ur. 20 sierpnia 1918 w Zborówku, zm. 5 maja 2013 w Warszawie) – polska taterniczka, pionierka wspinania kobiecego, członkini honorowa Klubu Wysokogórskiego w Warszawie i Polskiego Związku Alpinizmu.

Życiorys | edytuj kod

Od 1932 roku mieszkała w Zakopanem, gdzie uczyła się do matury. Początkowo chodziła w góry i jeździła na nartach jako turystka, jednak wkrótce awansowała do grona elity taternickiej, do której wprowadził ją Wawrzyniec Żuławski. Już w 1935 roku była 11. osobą w historii, która dokonała wejścia przez Dolinę Śnieżną na Wyżnią Lodową Przełęcz (wraz z Józefem Orenburgiem). W styczniu 1936 roku została przyjęta do Koła Zakopiańskiego Klubu Wysokogórskiego, a członkostwo zwyczajne uzyskała 7 listopada 1945 roku. W drugiej połowie lat 30. przebywała w Kanadzie.

Wspinała się z wybitnymi taternikami, jak Tadeusz Orłowski, Zdzisław Dziędzielewicz, Stanisław Braun, Zofia Radwańska-Kuleszyna (-Paryska), Marek Cybulski, Róża Drojecka i inni. Do jej największych wyczynów należą m.in. udział w pierwszym przejściu Żlebu Drège'a na Granaty 27 września 1938 roku[1]. W lecie 1941 roku, mieszkając w „Murowańcu”, wspinała się z Tadeuszem Orłowskim na Kościelcu, Kozich Czubach, Buczynowych Turniach. W 1941 roku wyszła za mąż, przyjmując nazwisko Kamińska.

Witold Paryski w samych latach 1945–1946 wymienia m.in. następujące przejścia Kamińskiej w Tatrach[2][3]:

W sumie miała w dorobku ponad 20 nowych dróg i wariantów w Tatrach, wspinała się do około 1980 roku[1].

Przez ostatnie lata życia mieszkała w Warszawie w domu przy alei 3 Maja 2. Została pochowana 13 maja 2013 roku na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 196-5-21)[6].

Synem Wandy Kamińskiej jest Antoni Kamiński (ur. w 1942), profesor socjologii, kierownik Zakładu Bezpieczeństwa Międzynarodowego i Studiów Strategicznych Instytutu Studiów Politycznych PAN, wykładający również m.in. w Collegium Civitas.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Józef Nyka. Wanda Henisz-Kamińska. „Głos seniora”. 8, 2003. [dostęp 2013-05-09]. 
  2. Witold Paryski. Nowe drogi w Tatrach w 1945 r.. „Taternik – Organ Klubu Wysokogórskiego Polskiego Tow. Tatrzańskiego”. 1 (XXIX), s. 19, maj 1947. [dostęp 2013-05-09]. 
  3. Witold Paryski. Nowe drogi w Tatrach w 1946 r.. „Taternik – Organ Klubu Wysokogórskiego Polskiego Tow. Tatrzańskiego”. 1 (XXIX), s. 19–20, maj 1947. [dostęp 2013-05-09]. 
  4. Tadeusz Orłowski. Skalne drogi. „Taternik – Organ Klubu Wysokogórskiego Polskiego Tow. Tatrzańskiego”. 1 (XXIX), s. 22-23, maj 1947. [dostęp 2013-05-09]. 
  5. Z Tatr. „Taternik – Organ Klubu Wysokogórskiego Polskiego Tow. Tatrzańskiego”. 1 (XXIX), s. 20–21, maj 1947. [dostęp 2013-05-09]. 
  6. Cmentarz Stare Powązki: ANTONI KAMIŃSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-01-04] .

Bibliografia | edytuj kod

  • Jan Kiełkowski: Henisz-Kamińska Wanda. W: Małgorzata i Jan Kiełkowscy (red.): Wielka encyklopedia gór i alpinizmu. T. 6: Ludzie gór. Katowice: Wydawnictwo STAPIS, 2013, s. 327. ISBN 978-83-61050-89-6.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Wanda Kamińska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy