Warta Zawiercie (piłka nożna)


Warta Zawiercie (piłka nożna) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Warta Zawiercie – klub piłkarski z Zawiercia założony w 1921 roku.

W latach 1930 oraz 1932 Warta Zawiercie uczestniczyła w barażach o I ligę. W 1963 roku zespół wystąpił w 1/16 finału Pucharu Polski. W sezonie 1963/1964 klub przegrał baraże o II ligę. Rozwiązany w 2001 roku, reaktywowany na krótko w 2004 roku, ponownie reaktywowany w 2009 roku jako JSP Warta Zawiercie. Od 2011 roku klub działa samodzielnie jako KP Warta Zawiercie.

Od 2016 roku Warta Zawiercie występuje w IV lidze.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Powstanie klubu | edytuj kod

Po zakończeniu I wojny światowej w Zawierciu osiedlili się angielscy przedstawiciele Czerwonego Krzyża, którzy w wolnym czasie grali w piłkę nożną, przyczyniając się do spopularyzowania tego sportu w mieście. Zainspirowani tym Seweryn Gębarski i Władysław Miller (były piłkarz Korony Łódź) jesienią 1920 roku powzięli pomysł założenia klubu piłkarskiego. Idea zyskała szerokie poparcie między innymi osób przybyłych z Łodzi – Franciszka Mygi, Macieja Plebana, Straszaka, Bisenna. Spotkania odbyte w sprawie założenia klubu odbywały się w mieszkaniach Gębarskiego i Millera i zakończyły się sukcesem, bowiem w 1921 roku utworzono Klub Sportowy Warta Zawiercie. Nazwa pochodziła od rzeki przepływającej przez miasto. Pierwszym prezesem klubu został Gębarski[2].

Z uwagi na brak jakichkolwiek dochodów klubowych, potrzebny sprzęt został zakupiony przez miejscowych rzemieślników[3]. Piłkarze pierwszej drużyny występowali w kostiumach biało-czerwonych, a rezerwy – w niebiesko-czerwonych. Początkowo do zadań zawodników poza grą należało również przygotowanie boiska, sprzętu i organizacja meczów. Nabór do klubu prowadzono z lokalnych drużyn sportowych, takich jak „Argentyna”, „Burza”, „Gwiazda”, „Jedność” czy „Polonia”. Do pierwszych w historii klubu zawodników należeli: Jan Putowski, Herbert Pilarz, Bisenn Pilarz, Bronisław Szwaradzki, Cencel, Miedziński, Władysław Miller, Franciszek Szwaradzki, Berhardt oraz Janczary[2]. Do 1929 roku klub uczestniczył w mistrzostwach klasy B i C podokręgu zagłębiowskiego, a następnie częstochowskiego. W roku 1930 Warta została mistrzem klasy A okręgu kieleckiego, dzięki czemu uczestniczyła w pierwszej rundzie baraży o I ligę. Zespół odpadł jednak po meczach z AKS Królewska Huta (6:3, 2:7) i Wawelem Kraków (0:4, 2:2). W 1932 roku klub ponownie został mistrzem klasy A, odpadając następnie w barażach z Podgórzem Kraków (2:2, 0:2) i 1. FC Katowice (2:5, 2:6)[4]. W tym okresie zespół wypromował takich piłkarzy, jak Adolf Krzyk (późniejszy reprezentant Polski), Leopold Sobiechardt (rozegrał osiem meczów w I lidze w barwach Dębu Katowice[5]), Jan Gwóźdź oraz Zygmunt Miernik (późniejsi piłkarze Unii Sosnowiec). W 1936 roku zarząd zwrócił się do Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach o zatwierdzenie statutu i zgodę na prowadzenie przez klub działalności sportowej. Od 1937 roku Warta uczestniczyła w Okręgowej Lidze Zagłębiowskiej[6]. 31 marca tegoż roku klub został wpisany do rejestru stowarzyszeń Kieleckiego Urzędu Wojewódzkiego[7].

W tym okresie Warta Zawiercie była czołową drużyną piłkarską województwa kieleckiego[8].

Po II wojnie światowej | edytuj kod

W trakcie II wojny światowej klub zaprzestał działalności, a wielu jego członków zginęło. Do takich osób należeli: Kazimierz Patyna, Feliks Pasierbiński, Stanisław Drzewiecki, M. Borówka, Romuald Liberski, Spyra oraz Żurek. W 1945 roku przedwojenny gracz Warty, Marian Merta, wskrzesił klub. W jego odbudowie Mercie pomagali: Aleksander Szczygieł, Stefan Januszewski, Marian Molenda, Walenty Musieńko i Piotr Górnicki; prezesem został Szczygieł[9].

Warta rozpoczęła rozgrywki od klasy B. W 1949 roku Warta awansowała do klasy A. W 1951 roku zmieniono nazwę klubu na „Stal” Zawiercie, która obowiązywała do 1955 roku. W sezonie 1952 zespół ten zdobył mistrzostwo grupy, odnosząc wysokie zwycięstwa nad Unią Myszków (7:0 i 9:0) czy Stalą Blachownia (14:0). W kolejnej fazie rozgrywek klub przegrał jednak w dwumeczu z Górnikiem Brzozowice-Kamień (2:2, 0:1). W 1953 roku po reorganizacji ligi Stal została przydzielona do klasy A, w której zajęła trzecie miejsce, za WKS Stalinogród i Górnikiem Janów. W 1954 roku klub był ósmy, w 1955 – szósty, natomiast w 1956 – drugi. W 1957 roku Warta uczestniczyła w meczach w ramach Ligi Zagłębiowskiej (III liga), zajmując piąte miejsce (za Victorią Częstochowa, Rakowem Częstochowa, Zagłębianką Dąbrowa Górnicza i AKS Niwka)[9].

W sezonie 1962/1963 klub został mistrzem jesieni III ligi zagłębiowskiej. Jednakże runda rewanżowa zaowocowała słabszymi wynikami, w efekcie czego Warta została wyprzedzona przez Górnika Sosnowiec, z którym przegrała ponadto baraż o tytuł mistrza grupy[10]. W tamtym sezonie Warta zadebiutowała ponadto na szczeblu centralnym Pucharu Polski[11], ulegając w pierwszej rundzie 3:4 drużynie Trenerzy WOZPN Warszawa[12].

W sezonie 1963/1964 Warta Zawiercie odniosła 19 zwycięstw w 22 meczach, wygrywając grupę z 12 punktami przewagi nad CKS Czeladź[10]. W barażach o awans do II ligi zespół zajął ostatnie miejsce w grupie II, za Victorią Jaworzno (2:0, 2:7), Dębem Katowice (2:1, 1:3), Starem Starachowice (2:3, 0:1) i Resovią (4:4, 2:3)[13].

W Pucharze Polski Warta w pierwszej rundzie pokonała 1:0 Garbarnię Kraków, a w drugiej rundzie okazała się lepsza od Stara Starachowice (4:3)[12]. W 1/16 finału piłkarze Jerzego Skorupy mierzyli się z pierwszoligową Gwardią Warszawa, w barwach której występowało wówczas trzech reprezentantów Polski (Bolesław Lewandowski, Zbigniew Szarzyński, Jan Gawroński). Cieszące się dużym zainteresowaniem spotkanie – według wiceprezesa Merty mecz chciało obejrzeć ponad 10 tysięcy osób – odbyło się w listopadzie. Na początku meczu krakowski sędzia Maciarz nie uznał dwóch goli strzelonych przez Wartę. W trzeciej minucie Maciej Wierzbiński przelobował piłkę nad Pocialikiem, a ta została wybita przez obrońcę rywali zza linii bramkowej. Następnie bramkę strzelił Stanisław Góralczyk, jednak sędzia odgwizdał spalony. W 30. minucie Joachim Marx oddał strzał przy słupku i dał prowadzenie Gwardii, natomiast dziesięć minut później wynik podwyższył Zbigniew Szarzyński. W drugiej połowie sędzia nie podyktował rzutu karnego po zagraniu ręką w polu karnym przez piłkarza Gwardii. W 70. minucie spotkania z boiska zszedł kontuzjowany Rudolf Rak. Wynik nie uległ zmianie i Gwardia wygrała 2:0[14].

W sezonie 1964/1965 zawierciański klub po raz ostatni wystąpił na szczeblu centralnym Pucharu Polski. Wówczas to Warta odpadła w pierwszej rundzie z Unią Tarnów, przegrywając 2:5[12].

W 1966 roku Warta Zawiercie zmieniła stadion. Używany od 1936 obiekt przy ulicy Senatorskiej zastąpił Stadion 1000-lecia Państwa Polskiego[15]. 8 stycznia tego samego roku zatwierdzono nowy statut klubu, otwierający możliwość finansowania klubu przez wszystkie zawierciańskie zakłady w miejsce jedynego dotychczasowego sponsora – Odlewni Żeliwa[3]. Z tego samego powodu zmieniono nazwę klubu na Międzyzakładowy Klub Sportowy Warta Zawiercie, podkreślając zaangażowanie licznych zawierciańskich zakładów w działalność klubu[16].

W 1966/1967 roku drużyna zajęła siódme miejsce w lidze, natomiast rok później spadła do klasy A. W sezonie 1968/1969 Warta Zawiercie zajęła pierwsze miejsce (wygrywając m.in. 5:0 ze Stradomiem Częstochowa, 7:0 z Barbarą Częstochowa oraz Budowlanymi Częstochowa, a także 15:1 ze Zniczem Kłobuck)[16]. Po awansie do ligi śląskiej, w sezonie 1969/1970 klub zajął 11 miejsce, a w sezonie 1970/1971 ponownie uległ relegacji. Kolejny awans z klasy A zespół uzyskał w sezonie 1972/1973. W sezonie 1974/1975 zajął trzecie miejsce w klasie międzypowiatowej, a w 1976 roku – pierwsze miejsce w klasie regionalnej. W drugiej połowie lat 70. klub występował w klasie wojewódzkiej, zajmując dalsze miejsca w tabeli (10, 12, 14, 11)[17].

W 1970 roku utworzono w Zawierciu futsalowy turniej pod nazwą Halowy Puchar Orlich Gniazd. W tamtym okresie był to największy turniej tego typu w Polsce. Rywalizowały w nim juniorskie zespoły. Puchar ten zdobywały takie drużyny, jak Cracovia, Wisła Kraków, Odra Opole, Lechia Gdańsk czy GKS Katowice. Warta Zawiercie zwyciężała w tych rozgrywkach czterokrotnie: w latach 1974, 1975, 1976, 1997[17].

29 września 1979 roku doszło do fuzji MKS Warta Zawiercie oraz KS Włókniarz Zawiercie – wielosekcyjnego klubu powstałego w 1948 roku przy Zawierciańskich Zakładach Przemysłu Bawełnianego, powołując w lutym 1980 roku Międzyzakładowy Robotniczy Klub Sportowy Warta Zawiercie. Prezesem został Zygmunt Kozieł, a klub przybrał barwy biało-zielone w miejsce wcześniej stosowanych biało-czerwonych[17].

W 1983 roku klub spadł do klasy terenowej. W 1984/1985 piłkarze wywalczyli awans do klasy okręgowej z której spadli rok później. W 1986 roku Warta zajęła jedenaste miejsce w klasie terenowej, zaś sezon później – szóste. W sezonie 1988/1989 klub awansował do klasy okręgowej, zajmując drugie miejsce w tabeli i uzyskując 17 zwycięstw. W sezonie 1991/1992 pod wodzą Andrzeja Lenartowicza Warta Zawiercie zajęła pierwsze miejsce w klasie okręgowej (grupa I), awansując do ligi śląskiej. W sezonie 1992/1993 klub zajął dziewiąte miejsce w lidze, w sezonie 1993/1994 – czternaste, zaś w sezonie 1994/1995 siedemnaste, przez co Warta spadła do klasy okręgowej. W sezonie 1995/1996 klub mimo dziewięciu zwycięstw na początku rozgrywek był drugi w lidze, natomiast rok później zajął trzecią pozycję[17].

Upadek | edytuj kod

Na początku sezonu 1997/1998 zespół przegrał m.in. z Zagłębiakiem Dąbrowa Górnicza. Następnie jednak pasmo zwycięstw spowodowało objęcie prowadzenia w lidze po 22 kolejce i zajęcie pierwszego miejsca, dającego awans do IV ligi. W klubie występowali wówczas m.in. Grzegorz Sokołowski, Stanisław Churek, Dariusz Kurek czy Bogdan Szadkowski, a grającym trenerem był Zbigniew Sołtysik. Sezon 1998/1999 IV ligi Warta Zawiercie rozpoczęła od pokonania na wyjeździe 1:0 AKS Górnik Niwka, a następnie przegranej 0:1 ze Szczakowianką Jaworzno. Po odniesieniu kolejnych zwycięstw klub został liderem po szóstej kolejce, nie przegrywając następnie trzynastu spotkań z rzędu. Ostatecznie beniaminek z Zawiercia zdobył pierwsze miejsce i awansował do III ligi, a królem strzelców z 23 golami został Bogdan Szadkowski[18].

Sezon 1999/2000 Warta Zawiercie rozpoczęła od porażki 0:1 z Unią Skierniewice i zwycięstwa 2:1 z Mieniem Lipno. W szóstej kolejce natomiast przegrała w Zawierciu 1:2 z Zagłębiem Sosnowiec, który to mecz obserwowało 4500 widzów[18].

Sezon klub zakończył na dziesiątym miejscu. Kolejny sezon Warta rozpoczęła od dwóch remisów i dwóch porażek, w efekcie czego na stanowisku trenera Zbigniewa Sołtysika zastąpił Andrzej Lenartowicz. Po rundzie jesiennej z przyczyn finansowych wycofano drużynę rezerw. Pierwsza drużyna w całym sezonie wygrała ośmiokrotnie i zajęła 18 miejsce w tabeli. Ostatni mecz przed rozwiązaniem rozegrała z Inkopaxem Wrocław[19].

20 sierpnia 2001 roku Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie MKS Warta przy nieobecności prezesa podjęło uchwałę o postawieniu klubu w stan upadłości. Jako przyczynę podano problemy organizacyjne i finansowe (w okresie 1999–2001 prawie pół miliona złotych). Zatem po zakończeniu rozgrywek klub został rozwiązany[20].

Po rozwiązaniu Warty Zawiercie wielu jej graczy przeszło do innego zawierciańskiego klubu – Źródła Kromołów, które w sezonie 2004/2005 wywalczyło trzecie miejsce w IV lidze[21].

Reaktywacja | edytuj kod

23 lipca 2004 roku klub został reaktywowany jako Klub Sportowy Warta Zawiercie. Prezesem klubu został Michał Bochenkiewicz, natomiast trenerem Wojciech Freihofer. W sezonie 2006/2007 zespół został zgłoszony do rozgrywek klasy B[22]. Drużyna zdołała wygrać trzy mecze i po rundzie jesiennej została wycofana z rozgrywek[23].

W lutym 2008 została powołana Jurajska Szkółka Piłkarska Warta Zawiercie, która początkowo szkoliła dzieci i młodzież; prezesem został Benedykt Freihofer[24]. Drużynę seniorów ponownie reaktywowano w 2009 roku, a trenerem piłkarzy był wówczas Witold Grim. W pierwszym sezonie zespół wywalczył awans do klasy A[22]. W sezonie 2010/2011 klub był dziewiąty w klasie A[25]. 5 sierpnia 2011 roku nastąpiło przejęcie klubu przez nowy zarząd oraz zmiana nazwy na Klub Piłkarski Warta Zawiercie. Nowym prezesem został Bogdan Janikowski[22]. W sezonie 2011/2012 Warta wygrała 24 mecze i awansowała do klasy okręgowej[26]. W sezonie 2012/2013 zespół zajął piąte miejsce w lidze[27], rok później był drugi[28], a w sezonie 2014/2015 ponownie piąty[29]. W sezonie 2015/2016 pod wodzą trenera Roberta Majchrzaka piłkarze Warty zajęli pierwsze miejsce w klasie okręgowej i awansowali do czwartej ligi[22].

W sezonie 2016/2017 zawierciańscy piłkarze zajęli szóste miejsce w IV lidze, wygrywając m.in. 2:1 z Ruchem Radzionków, 3:1 z Szombierkami Bytom oraz 4:1 z MKS Myszków[30]. Ponadto klub wygrał Puchar Polski na szczeblu Śląskiego ZPN podokręgu Sosnowiec, pokonując w finale Przemszę Siewierz 3:1[31]. Na szczeblu Śląskiego ZPN klub przegrał w pierwszej rundzie z WSS Wisła 0:1[32].

We wrześniu 2017 roku Warta Zawiercie podpisała porozumienie o współpracy z Akademią Zagłębia Sosnowiec, w myśl którego utalentowani zawodnicy zawierciańskiego klubu będą przechodzić do Zagłębia, a osoby, które nie będą występowały w pierwszym składzie Zagłębia, uzyskają możliwość gry w Warcie[33].

W sezonie 2018/2019 zawierciański klub po raz drugi zdobył Puchar Polski podokręgu Sosnowiec, dzięki zwycięstwie 2:1 w finale z Unią Dąbrowa Górnicza[34]. W pierwszej rundzie Pucharu Polski na szczeblu Śląskiego ZPN Warta Zawiercie uległa Polonii Bytom 0:1[35].

Drużyna żeńska | edytuj kod

W 2015 w ramach JSP Warta Zawiercie Wojciech Freihofer założył żeńską drużynę piłkarską[36]. Klub wziął udział w III lidze, w której w sezonie 2015/2016 zajął ósme miejsce[37]. Po sezonie zespół został rozwiązany[38].

W 2019 roku KP Warta Zawiercie utworzył sekcję żeńską, której trenerem został Sebastian Mularczyk. Drużyna rozpoczęła rozgrywki od IV ligi, w której w sezonie 2019/2020 zajęła ostatnie, ósme miejsce[39][40].

Nazwy | edytuj kod

  • 1921–1951: Klub Sportowy Warta Zawiercie
  • 1951–1955: Stal Zawiercie
  • 1955–1965: Klub Sportowy Warta Zawiercie
  • 1965–1980: Międzyzakładowy Klub Sportowy Warta Zawiercie
  • 1980–1991: Międzyzakładowy Robotniczy Klub Sportowy Warta Zawiercie
  • 1991–2001: Miejski Klub Sportowy Warta Zawiercie
  • 2004–2006: Klub Sportowy Warta Zawiercie
  • 2009–2011: Jurajska Szkółka Piłkarska Warta Zawiercie
  • od 2011: Klub Piłkarski Warta Zawiercie

Prezesi klubu | edytuj kod

  • 1921–1924: Seweryn Gębarski
  • 1925–1932: Jakub Dyja
  • 1933–1939: Tadeusz Rezler
  • 1945–1947: Aleksander Szczygieł
  • 1947–1967: Eugeniusz Molenda
  • 1967–1970: Kazimierz Wronka
  • 1970–1973: Andrzej Kozłowski
  • 1973–1986: Zygmunt Kozieł
  • 1986–1996: Ryszard Kasztelnik
  • 1998–2001: Zbigniew Misztela
  • 2004–2006: Michał Bochenkiewicz
  • 2009–2011: Benedykt Freihofer
  • 2011–2019: Bogdan Janikowski
  • od 2019: Dawid Zawrin

Trenerzy (od 1997) | edytuj kod

 Zobacz też kategorię: Trenerzy piłkarzy Warty Zawiercie.
  • 1997–2000: Zbigniew Sołtysik
  • 2000–2001: Andrzej Lenartowicz
  • 2006: Wojciech Freihofer
  • 2009–2010: Witold Grim
  • 2010–2011 :Grzegorz Kulawiak
  • 2011–2013: Bogdan Szadkowski
  • 2013–2015: Andrzej Wróblewski
  • 2015–2017: Robert Majchrzak
  • 2017–2018: Andrzej Orzeszek
  • 2018–2019: Sebastian Stemplewski
  • od 2019: Robert Majchrzak

Herb | edytuj kod

Pierwszy znany herb klubu obowiązywał w latach 60. Była to okrągła tarcza z pasiastą czarno-białą flagą oraz napisem „KS Warta Zawiercie”, a od 1965 roku – „MKS Warta Zawiercie”. Następny herb klubu zawierał elementy zielono-czarno-białe, stylizowany złoty napis „WARTA” oraz rok założenia. W okresie MRKS stosowano ponadto dwa inne herby: jednym z nich była zaokrąglona zielona tarcza z białą literą „W”, w którą wpisano złote litery „WARTA”, natomiast drugi, biało-zielono-czerwony herb, przejął elementy herbu Włókniarza Zawiercie i nawiązywał do herbu Wisły Kraków. Po reaktywacji klubu w 2004 roku herbem klubu była pasiasta czarno-zielona tarcza z białą literą „W”[3][41]. W okresie istnienia JSP Warta Zawiercie, herbem klubu był stylizowany czarny napis JSP z wieżą zamkową nad literą „J” i biało-zieloną piłką w literze „P”[22].

Od 2011 roku herb klubu stanowi trójkątna tarcza ze stylizowanym zielonym glifem „W” na białym tle. Na zielonych obrzeżach tarczy znajduje się biały napis „KP Warta Zawiercie”[41].

Stadion | edytuj kod

 Osobny artykuł: Stadion 1000-lecia Państwa Polskiego w Zawierciu. Stadion 1000-lecia Państwa Polskiego

Pierwsze mecze Warta Zawiercie rozgrywała w parku miejskim, a następnie – na leśnych terenach przy Domu Ludowym[3], podarowanych przez TAZ. Duże zainteresowanie kibiców – ze średnią frekwencja około 2000 widzów na mecz – wymusiło zmianę obiektu. Z tego powodu od 1936 roku drużyna występowała na boisku przy ulicy Senatorskiej (w dzielnicy Argentyna)[3], o nawierzchni zbliżonej do żużlowej. Ten obiekt istniał do 1968 roku. Po II wojnie światowej siedziba klubu, szatnia i łaźnia znajdowały się w baraku należącym do Odlewni Żeliwa[42].

W 1966 roku nastąpiła zmiana obiektu na nowo wybudowany Stadion 1000-lecia Państwa Polskiego[6]. Pomysł budowy takiego znajdującego się w centrum miasta obiektu powstał w listopadzie 1961 roku podczas obrad KP PZPR. W marcu 1962 roku powołany został Społeczny Komitet Budowy Ośrodka Sportowo-Wypoczynkowego. W znacznej części budowa stadionu przebiegała w czynie społecznym. Środki na ten cel pochodziły ze wsparcia Huty Zawiercie oraz sprzedaży cegiełek. Uroczysta inauguracja obiektu nastąpiła 1 maja 1966 roku[43]. Początkowo obiekt liczył 16 000 miejsc siedzących z zadaszoną centralną trybuną i nie był wyposażony w szatnie, stąd piłkarze przebierali się w budynku Odlewni Żeliwa. W dalszych latach dobudowano szatnię oraz inne pomieszczenia[3]. Pojemność stadionu była natomiast sukcesywnie redukowana, ograniczając się ostatecznie do zachodnich sektorów oraz sektora gości, co daje pojemność 1500 miejsc[44].

W 2006 roku Warta Zawiercie rozgrywała mecze w Łazach[23].

Kibice | edytuj kod

W ramach klubu działa grupa kibicowska o nazwie Green Gang[45]. Szczególnym zainteresowaniem kibiców cieszą się spotkania z Przemszą Siewierz, nazywane „Derbami Północnego Zagłębia”[46][47][48]. Dobre stosunki łączą kibiców Warty z sympatykami Czarnych Sosnowiec[49].

Kibice klubu posiadają własną flagę reprezentacyjną[50].

Statystyki ligowe | edytuj kod

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[22][51][52]

Obecny skład | edytuj kod

Stan na 24 lipca 2020[53]

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Siewierska tradycja podtrzymana, Warta w Wielką Sobotę pokonana (ang.). W: wartazawiercie.pl [on-line]. [dostęp 2018-05-03].
  2. a b Monografia Zawiercia. s. 421.
  3. a b c d e f Jadwiga Gębka, Sławomir Gębka: Warta Zawiercie (pol.). W: dawne-zawiercie.pl [on-line]. [dostęp 2018-04-29].
  4. Paweł Mogielnicki: Ekstraklasa (1st division) (ang.). W: mogiel.net [on-line]. 1998-12-31. [dostęp 2018-05-29].
  5. Wojciech Frączek, Mariusz Gudebski, Jarosław Owsiański: Encyklopedia ekstraklasy. Warszawa: Fundacja Dobrej Książki, 2015, s. 1073. ISBN 978-83-86320-65-3.
  6. a b Monografia Zawiercia. s. 422.
  7. Z dziejów kultury fizycznej w Zagłębiu Dąbrowskim. s. 120.
  8. Z dziejów kultury fizycznej w Zagłębiu Dąbrowskim. s. 122.
  9. a b Monografia Zawiercia. s. 423.
  10. a b Monografia Zawiercia. s. 425.
  11. Monografia Zawiercia. s. 424.
  12. a b c Paweł Mogielnicki: Poland - Full Cup History (ang.). W: rsssf.com [on-line]. 2002-04-23. [dostęp 2018-04-29].
  13. Paweł Mogielnicki: Trzecia liga (3rd division) (ang.). W: mogiel.net [on-line]. 1998-03-09. [dostęp 2018-04-29].
  14. Monografia Zawiercia. s. 426-427.
  15. Monografia Zawiercia. s. 422-423.
  16. a b Monografia Zawiercia. s. 427.
  17. a b c d Monografia Zawiercia. s. 428.
  18. a b Monografia Zawiercia. s. 429.
  19. Ostatnia kolejka III ligi piłki nożnej (pol.). W: wroclaw.wyborcza.pl [on-line]. 2001-06-17. [dostęp 2018-04-29].
  20. Monografia Zawiercia. s. 430-431.
  21. Źródło Kromołów, wzloty i upadki (pol.). W: zawiercianin.pl [on-line]. 2013-01-04. [dostęp 2018-05-03].
  22. a b c d e f Klub Piłkarski Warta Zawiercie (pol.). W: 90minut.pl [on-line]. [dostęp 2018-04-29].
  23. a b Klasa B 2006/2007, grupa: Sosnowiec II (pol.). W: 90minut.pl [on-line]. [dostęp 2018-04-29].
  24. Pięć lat Jurajskiej Szkółki Piłkarskiej Warta Zawiercie (pol.). W: zawiercianin.pl [on-line]. 2013-02-06. [dostęp 2018-04-29].
  25. Klasa A 2010/2011, grupa: Sosnowiec (pol.). W: 90minut.pl [on-line]. [dostęp 2018-04-29].
  26. Klasa A 2011/2012, grupa: Sosnowiec (pol.). W: 90minut.pl [on-line]. [dostęp 2018-04-29].
  27. Liga okręgowa 2012/2013, grupa: Katowice II (pol.). W: 90minut.pl [on-line]. [dostęp 2018-04-29].
  28. Liga okręgowa 2013/2014, grupa: Katowice II (pol.). W: 90minut.pl [on-line]. [dostęp 2018-04-29].
  29. Liga okręgowa 2014/2015, grupa: Katowice IV (pol.). W: 90minut.pl [on-line]. [dostęp 2018-04-29].
  30. IV liga 2016/2017, grupa: śląska I (pol.). W: 90minut.pl [on-line]. [dostęp 2018-04-29].
  31. Puchar Polski 2016/2017, grupa: Śląski ZPN - Sosnowiec (pol.). W: 90minut.pl [on-line]. [dostęp 2018-04-29].
  32. Puchar Polski 2016/2017, grupa: Śląski ZPN (pol.). W: 90minut.pl [on-line]. [dostęp 2018-04-29].
  33. Warta Zawiercie partnerem Akademii (pol.). W: zaglebie.eu [on-line]. 2017-09-14. [dostęp 2018-05-03].
  34. Puchar Polski 2018/2019, grupa: Śląski ZPN - Sosnowiec (pol.). W: 90minut.pl [on-line]. [dostęp 2019-05-11].
  35. Puchar Polski 2018/2019, grupa: Śląski ZPN (pol.). W: 90minut.pl [on-line]. [dostęp 2019-05-11].
  36. Dawid Gordecki: Nowe kluby na piłkarskiej mapie Polski #15: JSP Warta Zawiercie (pol.). W: tylkokobiecyfutbol.pl [on-line]. 2015-08-10. [dostęp 2018-04-29].
  37. III liga kobiet 2015/2016, grupa: śląska I (pol.). W: 90minut.pl [on-line]. [dostęp 2018-04-29].
  38. Warta Zawiercie (k) (pol.). W: 90minut.pl [on-line]. [dostęp 2018-04-29].
  39. Mecz kobiet KP Warta Zawiercie – KS Kuźnia Ustroń: “podopieczne trenera Sebastiana Mularczyka grają coraz lepiej” [ZDJĘCIA (pol.). zawiercianskie.pl, 2019-09-29. [dostęp 2020-02-08].
  40. IV liga kobiet 2019/2020, grupa: śląska, 90 Minut [dostęp 2020-06-11] .
  41. a b Rycerze ze źródeł Warty (pol.). W: polskielogo.net [on-line]. 2017-08-22. [dostęp 2018-05-03].
  42. Monografia Zawiercia. s. 422, 424.
  43. Stadion 1000-lecia w Zawierciu (pol.). W: arenysportowe.eu [on-line]. [dostęp 2018-04-29].
  44. Stadion 1000-lecia Państwa Polskiego w Zawierciu (Stadion Warty Zawiercie) (pol.). W: stadiony.net [on-line]. [dostęp 2018-04-29].
  45. Stara Warta (pol.). W: kibicewarty.futbolowo.pl [on-line]. [dostęp 2018-05-03].
  46. O remisie zadecydowały ostatnie minuty. (pol.). W: wartazawiercie.pl [on-line]. [dostęp 2018-05-03].
  47. Warta w niedzielę zagra z Przemszą! (pol.). W: kibicewarty.futbolowo.pl [on-line]. 2014-10-11. [dostęp 2018-05-03].
  48. Przemsza Siewierz (pol.). W: ultrafanatic.pl [on-line]. [dostęp 2018-05-03].
  49. Czarni Sosnowiec (pol.). W: ultrafanatic.pl [on-line]. [dostęp 2018-05-03].
  50. Przemsza Siewierz - Warta Zawiercie 01.05.2013 (pol.). W: ultrafanatic.pl [on-line]. [dostęp 2018-05-03].
  51. Jan Goksiński: Klubowa historia polskiej piłki nożnej do 1939 roku. Tom II – kluby. Warszawa: PZI Softena, 2013, s. 236. ISBN 978-83-935604-1-7.
  52. Monografia Zawiercia. s. 422-429.
  53. Pierwsza drużyna, KP Warta Zawiercie, 24 lipca 2020 [dostęp 2020-07-31] .

Bibliografia | edytuj kod

  • Monografia Zawiercia. Zawiercie: TMZZ, 2003, s. 420-431. ISBN 83-905651-5-3.
  • Teresa Drozdek-Małolepsza, Eligiusz Małolepszy: Z dziejów wychowania fizycznego i sportu w powiecie zawierciańskim w latach 1927–1939. W: Z dziejów kultury fizycznej w Zagłębiu Dąbrowskim i regionach ościennych. Sosnowiec – Katowice – Dąbrowa Górnicza: 2010, s. 113-122. ISBN 978-83-60116-33-3.
Na podstawie artykułu: "Warta Zawiercie (piłka nożna)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy