Wedel (ród)


Wedel (ród) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wedel – niemiecki ród szlachecki pochodzący z Holsztynu, wzmiankowany na pocz. XIII w., następnie na Pomorzu – w ziemi stargardzkiej przed 1268 z ośrodkiem w Krępcewie, Krzywnicy, Chociwlu, Mielnie, potem również w Nowej Marchii w licznych ośrodkach zamkowo-miejskich (Korytowo k. Choszczna, Drawno z puszczą nad Drawą po 1268, Złocieniec, Tuczno, Mirosławiec po 1296, Świdwin 1319–1384, Ińsko, Recz po 1350), także w ziemi chojeńskiej (Krajnik Górny, Czartoryja k. Chojny)[1].

Znani przedstawiciele:

Przypisy | edytuj kod

  1. Rymar E., Rycerstwo Nowej Marchii w czasach margrabiego Jana Kostrzyńskiego, w: Rocznik Lubuski tom XXVII, cz. 1, 2001, s. 44.
Kontrola autorytatywna (ród szlachecki):
Na podstawie artykułu: "Wedel (ród)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy