Wessex


Na mapach: 51°12′N 2°00′W/51,200000 -2,000000

Wessex w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wessex – jedno z siedmiu państw anglosaskiej heptarchii.

Położone na południowym krańcu Brytanii, graniczyło od wschodu z Sussexem, od północy z Mercją, od południowego zachodu z Kornwalią. Na południu Wessex otaczało morze.

Nazwa | edytuj kod

Nazwa królestwa pochodzi od West SeaxeSasi zachodni[1].

Historia | edytuj kod

W IX wieku Wessex objął przewodnictwo w heptarchii, zawdzięczając to w dużej mierze inwazji wikingów na państwa anglosaskie. Za panowania króla Alfreda Wielkiego (871–899) Wessex jako jedyny nie został podbity przez najeźdźców duńskich.

Do 1066 Wessex był głównym państwem anglosaskim i Królestwo Wessexu utożsamiane było z Królestwem Anglii. Dopiero w 1066, po podboju dokonanym przez Wilhelma Zdobywcę, potęga Wessexu została zniszczona, a Królestwo Anglii stało się oficjalną nazwą państwa.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. wessex, Online Etymology Dictionary [dostęp 2020-09-14]  (ang.).
Na podstawie artykułu: "Wessex" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy