Wiaczasłau Siuczyk


Wiaczasłau Siuczyk w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wiaczasłau Siuczyk (biał. Вячаслаў Сіўчык; ur. 18 grudnia 1962 w Mińsku) – białoruski polityk, do 2003 roku aktywny działacz Białoruskiego Frontu Ludowego „Odrodzenie” i Partii BNF; w latach 1999–2003 zastępca przewodniczącego tych organizacji; jeden z inicjatorów utworzenia Młodego Frontu.

Życiorys | edytuj kod

Odtwórz plik multimedialny Wiaczasłau Siuczyk na spotkaniu w Warszawie, 28 sierpnia 2013 roku

Urodził się 18 grudnia 1962 roku w Mińsku, w Białoruskiej SRR, ZSRR. Posiada wykształcenie geologa. W momencie ogłoszenia niepodległości Białorusi pracował jako geolog w „Biełaruśhieałohii”. W latach 1995–1998 pełnił funkcję sekretarza odpowiedzialnego zarządu Białoruskiego Frontu Ludowego (BFL). Następnie był sekretarzem zarządu BFL, przewodniczącym Komisji Sejmu BFL ds. Kontaktu z Ruchem Robotniczym{r|a}}.

Wiosną 1996 roku[1] Siuczyk wraz z Juryjem Chadyką został aresztowany za udział w demonstracji „Czarnobylska Droga[2]. Uważa się, że byli oni drugimi w historii ofiarami prześladowań politycznych ze strony prezydenta Alaksandra Łukaszenki (pierwszym był poeta Sławamir Adamowicz). Byli oni także jednymi z pierwszych w epoce Łukaszenki, którzy podjęli motywowaną politycznie głodówkę protestacyjną. Na prośbę matki Siuczyka opozycyjna deputowana Rady Najwyższej Ludmiła Hraznowa przeprowadziła wśród parlamentarzystów zbiórkę podpisów pod apelem o ich uwolnienie. Przedsięwzięcie miało sens, ponieważ białoruski parlament nie był jeszcze wówczas całkowicie uzależniony od prezydenta. Zebrano wówczas ponad 50 podpisów, głównie opozycyjnych deputowanych[1]. Siuczyk spędził w areszcie kilka tygodni[2], ale jego sprawa została zamknięta dopiero wiosną 1997 roku[1].

30 października 1999 roku Siuczyk został wybrany na stanowisko zastępcy przewodniczącego Białoruskiego Frontu Ludowego „Odrodzenie” i Partii BNF. Był jednym z głównych inicjatorów utworzenia Młodego Frontu. W 2001 korzystając poparcia tego ostatniego próbował kandydować na stanowisko przewodniczącego Partii BNF, jednak przegrał z Wincukiem Wiaczorką. W 2003 roku został wykluczony z Partii BNF za „działalność rozłamową”[2].

Po wyborach prezydenckich w 2010 roku wyjechał za granicę. Jest założycielem i kierownikiem Białoruskiego Centrum na Ukrainie[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Alaksandr Tamkowicz: Людміла Гразнова (biał.). Nowy Czas, 2010-06-25. [dostęp 2020-10-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-24)].
  2. a b c Пяткевіч i Рубінчык 2011 ↓, s. 1206
  3. Вячаслаў Сіўчык (biał.). palitviazni.info. [dostęp 2017-01-28].

Bibliografia | edytuj kod

  • Алесь Пяткевіч, Вольф Рубінчык: Кароткія зьвесткі аб некаторых беларускіх палітыках, актыўных у 1991—2006 гадах. W: Пад агульнай рэд. В. Булгакава: Палітычная гісторыя незалежнай Беларусі (да 2006 г.). Wyd. 2. Białystok, Wilno: Białoruskie Towarzystwo Historyczne, Instytut Białorutenistyki, 2011, s. 1178–1213. ISBN 80-86961-16-8. (biał.)
Na podstawie artykułu: "Wiaczasłau Siuczyk" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy