Wielka Brytania (wyspa)


Na mapach: 53°58′N 2°09′W/53,966667 -2,150000

Wielka Brytania (wyspa) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wielka Brytania (ang. Great Britain, wal. Prydain Fawr, gael. Breatainn Mhòr) – wyspa na północy Oceanu Atlantyckiego, położona na północny zachód od kontynentalnej Europy. W całości wchodzi w skład państwa Wielka Brytania, stanowiąc większość jego powierzchni (Anglia, Szkocja i Walia[1][2]). Jest największą wyspą w archipelagu Wysp Brytyjskich[3] i zarazem największą wyspą Europy, jej powierzchnia wynosi 209 331,1 km²[4], co czyni ją także 9. wyspą pod względem powierzchni na świecie.

Od kontynentalnej Europy oddziela ją kanał La Manche (ang. English Channel[5], „Kanał Angielski”), który w najwęższym miejscu (Cieśnina Kaletańska) ma szerokość 32 km. Od położonej na zachód Irlandii oddziela Wielką Brytanię Morze Irlandzkie oraz Kanał Świętego JerzegoKanał Północny.

Przypisy | edytuj kod

  1. Great Britain, island, Europe (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2018-05-22].
  2. Does Great Britain refer to the island or England, Cornwall, Scotland and Wales? (ang.). quora.com. [dostęp 2018-05-22].
  3. Brytyjskie, Wyspy (ang.). Encyklopedia PWN. [dostęp 2018-05-22].
  4. United Nations Environment Programme
  5. English Channel, channel, Europe (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2018-05-22].


Kontrola autorytatywna (wyspa):
Na podstawie artykułu: "Wielka Brytania (wyspa)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy