Wielki duet na temat rosyjskiego hymnu A. Lwowa


Wielki duet na temat rosyjskiego hymnu A. Lwowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wielki duet na temat rosyjskiego hymnu A. Lwowa (fr. Grand duo pour piano et Violon concertant sur l'air national Russe) – utwór muzyczny z 1850 autorstwa Henryka Wieniawskiego i jego brata Józefa. Wpisywał się w popularny w okresie swojego powstania nurt kompozycji na temat hymnów narodowych poszczególnych państw. Utwór uważany był za zaginiony, jednak po II wojnie światowej został odnaleziony w Moskwie[1].

Spis treści

Geneza | edytuj kod

Młodzi wówczas muzycy poświęcili utwór carycy Aleksandrze Fiodorownie Romanowej, żonie cara Mikołaja I Romanowa. Według Rosjan caryca uchodziła za patronkę młodzieży. Nuty wysłano do Petersburga. 10 listopada 1850 dedykacja została przyjęta przez carycę, co oznaczało oficjalne pozwolenie na odbycie tournée koncertowego po Rosji, co nie było łatwe do uzyskania i udawało się nielicznym muzykom[1]. 9 października 1850 bracia Wieniawscy w Pałacu Łazienkowskim w Warszawie wykonali utwór przed przebywającą wówczas w Polsce carycą Aleksandrą[2].

Kompozycja | edytuj kod

Duet skomponowano według wzorców wirtuozowskich tamtych czasów. Patetyczną introdukcję kończy allegro zakomponowane w rytmie poloneza. W introdukcji pasaże fortepianowe przeplatają się ze skrzypcowymi. Liczne intonacje fanfarowe narastają i prowadzą do kadencji, dla której zostawiono miejsce w tekście, ale jej nie wpisano, co oznaczać może, że miała być improwizowana. Wpisano jedynie niedużą codę, która nasila dynamikę tej części do trzech forte, które bezpośrednio przechodzą w temat, który rozwija się w dwudźwiękach i akordach o brzmieniu organowym. Pierwsza wariacja o charakterze wirtuozowskim jest błyskotliwie zakomponowana, a prowadzą ją skrzypce (akordy, dwudźwięki, ornamentalne pasaże i staccata). Drugą wariację prowadzi fortepian, wykorzystując perlistą technikę pasażową. W tutti nieoczekiwanie wpleciono elementy tematu - następuje tu adagio będące kolejną nieszablonową wariacją. Autorzy zastąpili tryb durowy trybem molowym. Na tle barkaroli rozwija się swobodna improwizacja skrzypiec. Czerpie ona z intonacji tematu. Na końcu utworu rozwija się dynamiczna kadencja fortepianowa, którą podchwytują skrzypce. Całość kończy się efektownym i bardzo dynamicznym finałem. Budowa dzieła jest oryginalna i niepowtarzalna[1].

Charakter | edytuj kod

W utworze następuje wyraźna przemiana stylu Henryka Wieniawskiego od nawiązań do Niccolò Paganiniego w późniejszy, dojrzały styl autora. Wiele elementów wirtuozowskich utworu znajdzie pełny wyraz w I i II Koncercie skrzypcowym Wieniawskiego[1].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Władimir Grigoriew, Henryk Wieniawski. Życie i twórczość, PWN, Warszawa-Poznań, 1986, 53-54, ​ISBN 83-01-06669-5
  2. Towarzystwo Muzyczne im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu, Życiorys Henryka Wieniawskiego
Na podstawie artykułu: "Wielki duet na temat rosyjskiego hymnu A. Lwowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy