Wierni świeccy


Wierni świeccy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wierni świeccy (laikat) – wszyscy wierni, którzy nie są kapłanami bądź zakonnikami.

W Kościele katolickim | edytuj kod

Jak podaje Katechizm Kościoła Katolickiego: „Właściwością stanu ludzi świeckich jest życie wśród świata i spraw doczesnych”[1].

Stan świeckich, przez wieki traktowany jako drugorzędny w Kościele, doczekał się odpowiedniego uznania dopiero podczas Soboru Watykańskiego II. Obecnie mówi się o powołaniu świeckich. Jest nim „szukanie Królestwa Bożego, zajmując się sprawami świeckimi i kierując nimi po myśli Bożej... Szczególnym więc ich zadaniem jest tak rozświetlać wszystkie sprawy doczesne”[2].

Wierni świeccy, jak wszyscy wierni Kościoła katolickiego, mają na mocy chrztu obowiązek apostolstwa oraz dążenia do świętości[3]. Papież Jan Paweł II w kwestii katechumenatu pisał: „Zadać katechumenowi pytanie: «Czy chcesz przyjąć chrzest?» znaczy zapytać go zarazem: «Czy chcesz zostać świętym?»”.[4].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. KKK, 940
  2. Lumen gentium, 31
  3. Adhortacja apostolska 'Christifideles laici'
  4. [1] Novo millennio ineunte, 31
Na podstawie artykułu: "Wierni świeccy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy