Wiesław Dobrzycki


Wiesław Dobrzycki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wiesław Jan Dobrzycki (ur. 19 sierpnia 1936 w Żelechowie) – polski profesor, latynoamerykanista specjalizujący się w historii stosunków międzynarodowych, wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie kupieckiej. Szkołę podstawową i średnią ukończył w Żelechowie. W 1957 ukończył na polonistykę na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Warszawskiego. Pracę magisterską napisał o recenzjach teatralnych Maurycego Mochnackiego z lat 1826–1830. Po studiach był krytykiem teatralnej, poszerzając spektrum zainteresowań o malarstwo, na którego temat publikował w „Dzienniku Ludowym” czy „Chłopskiej Drodze”. Na przełomie lat 50. i 60. związał się z Towarzystwem Rozwoju Ziem Zachodnich, gdzie zajmował się m.in. problematyką dziejów ludności polskiej na Śląsku w XIX i XX wieku oraz recepcją powstań śląskich w społeczeństwie polskim. Po rozwiązaniu TRZZ w 1970 Dobrzycki przez trzy lata kierował redakcją historii Państwowego Wydawnictwa Wiedza Powszechna. Ujawnił wtedy zainteresowania Ameryką Łacińską.

W 1970 rozpoczął studia doktoranckie w Instytucie Nauk Politycznych UW, które ukończył, broniąc w lutym 1973 rozprawę doktorską Granica zachodnia w polityce polskiej 1944–47 (promotor: Jerzy Tomaszewski). W 1976 Dobrzycki rozpoczął pracę w nowo utworzonym Instytucie Stosunków Międzynarodowych UW, gdzie zaczął się specjalizować w tematyce latynoamerykańskiej. W 1978 wyjechał na 10 miesięcy do Universidad Nacional Autonoma de Mexico. W lipcu 1982 uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy Myśl polityczna i praktyka Rewolucji Meksykańskiej. W 1990 Dobrzycki został profesorem UW, a rok później otrzymał tytuł naukowy profesora.

Na początku lat 90. przebywał przez 15 miesięcy na Universidad de los Andes w Bogocie, gdzie zafascynował się Simonem Bolívarem. Odbył staże także w Carleton University (1988, 1991–1992) oraz Bibliotece Kongresu (1999).

Wyróżniony m.in. I nagrodą ministra oświaty i wychowania (1974), nagrodami ministra nauki i szkolnictwa wyższego oraz ministra edukacji (1975, 1987, 1997), nagrodą zespołową (1989) oraz indywidualną (1990) PISM, nagrodą rektora UW (1989, 1996, 2000).

Wśród wypromowanych przez Dobrzyckiego doktorów znaleźli się m.in.: Krzysztof Rómmel (1990), Jarosław Spyra (1994) i Agnieszka Bógdał-Brzezińska (2000), Marcin Gawrycki (2004)[1].

Ważniejsze publikacje | edytuj kod

  • Historia walk o ziemie zachodnie i północne, Warszawa: Wydawnictwo "Polonia" – Polska Agencja Interpress, 1967.
  • Powstania śląskie, Warszawa: Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, 1971.
  • Granica zachodnia w polityce polskiej 1944–1947, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1974.
  • Emigracja i Polonia o Polsce i problemie granic 1939–1947, Warszawa 1974.
  • Myśl polityczna i praktyka Rewolucji Meksykańskiej, Warszawa: Wydawnictwo Czasopism i Książek Technicznych NOT SIGMA, 1982.
  • Myśl polityczna Rewolucji Meksykańskiej, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1986.
  • Ameryka Łacińska we współczesnym świecie, Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1989.
  • Historia stosunków międzynarodowych w czasach nowożytnych 1815–1945, Warszawa: Scholar, 1996 (10 wydań).
  • Stosunki międzynarodowe w Ameryce Łacińskiej. Historia i współczesność, Warszawa: Scholar, 2000.
  • System międzyamerykański, Warszawa: Scholar, 2002.

Przypisy | edytuj kod

  1. System Wspomagania Wyboru Recenzentów, recenzenci.opi.org.pl [dostęp 2018-12-19] .

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Wiesław Dobrzycki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy