Wiesław Mering


Wiesław Mering w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wiesław Alojzy Mering[1] (ur. 10 grudnia 1945 w Żukowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk humanistycznych, rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Pelplinie w latach 1992–2003, biskup diecezjalny włocławski od 2003.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 10 grudnia 1945 w Żukowie[2]. W roku szkolnym 1958/1959 uczył się w liceum w Kartuzach, następnie przeniósł się do III Liceum Ogólnokształcącego w Gdyni, które ukończył w 1962 zdaniem matury[3]. W 1962 rozpoczął studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie, z których zrezygnował po dwóch latach. Przeniósł się na studia filozoficzne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które na podstawie pracy Katalog chronologiczny pism Jana Gersona (1363–1429) ukończył w 1969 z tytułem magistra filozofii[2][3]. Następnie wrócił do seminarium w Pelplinie, aby kontynuować przerwane studia teologiczne. Święceń prezbiteratu udzielił mu 21 maja 1972 w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gdyni biskup pomocniczy chełmiński Zygfryd Kowalski[4]. W latach 1974–1976 odbył studia specjalistyczne w zakresie filozofii na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Ukończył je ze stopniem doktora nauk humanistycznych na podstawie dysertacji Koncepcja metafizycznej struktury duszy w tomizmie egzystencjalnym[2][3]. Następnie w latach 1976–1977 przebywał na rocznym stypendium rządu francuskiego na Uniwersytecie Nauk Humanistycznych w Strasburgu, gdzie uzyskał stopień licencjata teologii[2].

W latach 1972–1974 pracował jako wikariusz w parafii św. Marcina w Sierakowicach. Po powrocie ze studiów zagranicznych był wikariuszem wpierw w 1978 w parafii Chrystusa Króla w Toruniu, następnie w latach 1978–1981 w parafii Matki Boskiej Różańcowej w Gdyni[1]. W latach 1981–1983 pracował jako proboszcz w parafii św. Marcina w Lignowach Szlacheckich[4]. Od 1983 do 1990 pełnił funkcję diecezjalnego wizytatora nauki religii, jednocześnie w latach 1983–1989 był duszpasterzem rodzin diecezji chełmińskiej. Objął funkcję diecezjalnego cenzora ksiąg religijnych. Wszedł w skład kolegium konsultorów i rady kapłańskiej diecezji. Został przewodniczącym Rady Programowej Wydawnictwa Diecezjalnego „Bernardinum” i redaktorem naczelnym rocznika naukowego pelplińskiego seminarium „Studia Pelplińskie”[2]. Wszedł w skład rad programowych kwartalnika poświęconego formacji kapłańskiej „Pastores” oraz Radia Głos[2][4]. W 1989 otrzymał godność kapelana honorowego Jego Świątobliwości, a w 1994 prałata domowego Jego Świątobliwości. W 1992 został kanonikiem honorowym, zaś w 1994 kanonikiem gremialnym Kapituły Katedralnej Pelplińskiej[4].

W 1983 został wykładowcą w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie[3]. W latach 1992–2003 sprawował w nim urząd rektora[5]. Ponadto w latach 1984–1986 wykładał w Wyższym Seminarium Duchownym w Koszalinie, a w latach 1994–1995 w Wyższym Seminarium Duchownym w Elblągu[2].

Z dokumentów znajdujących się w zasobach Instytutu Pamięci Narodowej wynika, że w drugiej połowie lat 70. został zarejestrowany jako tajny współpracownik Służby Bezpieczeństwa o pseudonimie Lucjan. Według Jana Żaryna współpracował z wywiadem w sposób świadomy[6]. W odpowiedzi na zarzuty Mering zaprzeczył współpracy ze służbami PRL[7].

25 marca 2003 papież Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji włocławskiej[8][9]. 26 kwietnia 2003 otrzymał święcenia biskupie i odbył ingres do bazyliki katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Włocławku[10]. Głównym konsekratorem był arcybiskup Józef Kowalczyk, nuncjusz apostolski w Polsce, a współkonsekratorami Bronisław Dembowski, ustępujący biskup diecezjalny włocławski, i Jan Bernard Szlaga, biskup diecezjalny pelpliński[11]. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Iustitia, pax et gaudium” (Sprawiedliwość, pokój i radość)[12].

W diecezji włocławskiej zreorganizował kurię. Ustanowił radę ds. święceń, diecezjalny zespół ds. stałej formacji kapłanów i studyjny zespół ds. duszpasterstwa ogólnego. Utworzył Diecezjalny Ośrodek Duszpasterstwa Akademickiego we Włocławku. Przyczynił się do urządzenia Domu Rekolekcyjnego Diecezji Włocławskiej, Domu Dobrego Pasterza w Michelinie oraz schroniska dla bezdomnych we Włocławku. Ustanowił też fundusz solidarnościowy kapłanów diecezji włocławskiej[3].

W strukturach Konferencji Episkopatu Polski w 2005 został członkiem Rady ds. Dialogu Religijnego, w ramach której objął funkcję przewodniczącego Komitetu ds. Dialogu z Niewierzącymi, a w 2006 przewodniczącym Rady ds. Kultury i Ochrony Dziedzictwa Kulturowego[3][13].

Tytuły, odznaczenia | edytuj kod

W 2016 został odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[14].

W 2018 nadano mu honorowe obywatelstwo Uniejowa[15].

W 2017 został laureatem Nagrody im. Włodzimierza Pietrzaka[16].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Nota biograficzna Wiesława Meringa na stronie diecezji włocławskiej. diecezja.wloclawek.pl. [dostęp 2018-05-29].
  2. a b c d e f g Ks. Mering nowym biskupem włocławskim. ekai.pl (arch.), 2003-03-25. [dostęp 2018-05-29].
  3. a b c d e f 65. rocznica urodzin pasterza diecezji włocławskiej biskupa dr. Wiesława Alojzego Meringa. „Studia Włocławskie”. t. 13. s. 284–287. ISSN 1506-5316. [dostęp 2013-08-11]. 
  4. a b c d Diecezja Włocławska ma nowego Ordynariusza. „Niedziela”. 15/2003 (edycja włocławska). ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-08-11]. 
  5. Historia Wyższego Seminarium Duchownego w Pelplinie. seminarium.pelplin.diecezja.org (arch.). [dostęp 2017-03-07].
  6. C. Gmyz: Biskup włocławski w aktach IPN. rp.pl, 2008-05-07. [dostęp 2016-01-24].
  7. Ubek i moralność biskupa – rozmowa z bp. Wiesławem Meringiem (popr.). ekai.pl (arch.), 2008-05-09. [dostęp 2018-05-29].
  8. Rinuncia del Vescovo di Włocławek (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2003-03-25. [dostęp 2014-05-24].
  9. Ks. Wiesław Mering biskupem włocławskim – komunikat Nuncjusza Apostolskiego (dokumentacja). ekai.pl (arch.), 2003-03-25. [dostęp 2018-05-29].
  10. W Karasiński, B. Sawic. Ingres i święcenia Bp. W. Meringa. „Niedziela”. 19/2003 (edycja włocławska). ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-08-11]. 
  11. Włocławek: święcenia i ingres bp. Wiesława Meringa (opis). ekai.pl (arch.), 2003-04-26. [dostęp 2018-05-29].
  12. Wiesław Mering na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-10-18].
  13. Rada ds. Dialogu Religijnego na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl (arch.). [dostęp 2016-10-18].
  14. Baza nagrodzonych na dole strony: Medal Zasłużony Kulturze – Gloria Artis. mkidn.gov.pl. [dostęp 2019-10-05].
  15. Wprowadzenie Relikwii św. Jana Pawła II oraz nadanie Honorowego Obywatelstwa Biskupowi. uniejow.pl, 2018-10-15. [dostęp 2018-12-09].
  16. Bp Wiesław Mering z Nagrodą im. Włodzimierza Pietrzaka. ekai.pl, 2017-06-10. [dostęp 2018-05-29].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Wiesław Mering" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy