Wikipedysta:A.holubicka/Marek Jarosław Hołubicki


Wikipedysta:A.holubicka/Marek Jarosław Hołubicki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Marek Jarosław Hołubicki (ur. 25 kwietnia 1955 r. w Sierpcu) – ukończył historię i dziennikarstwo na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

Żonaty, żona Joanna, trzy córki i syn.

Życiorys | edytuj kod

W latach 1979-1984 pracownik Ośrodka Dokumentacji i Studiów Społecznych, redaktor miesięcznika „Chrześcijanin w Świecie” i tygodnika „Ład”, Sekretarz Oddziału Warszawskiego PZKS (1981-84). Odmówił współpracy ze Służbą Bezpieczeństwa i rozbicia przez jej agentów środowiska ODiSS (akcja SB pod kryptonimem: „Elita” i „Mrowisko”) skutkowało to wyrzuceniem z pracy. W latach 1984-1987 nauczyciel historii w SP 67 i LO im. Sempołowskiej w Warszawie. W 1987 r. powrócił do odzyskanego przez ODiSS tygodnika „Ład” i kierował jego działem historycznym do końca istnienia pisma (1995). Od 1987 roku zaangażował się w działalność polityczną, kierował wojewódzkim oddziałem Klubu Chrześcijańsko-Demokratycznego, a po odwieszeniu działalności Stronnictwa Pracy w kraju, został przewodniczącym jego warszawskiego oddziału. Po pierwszym Kongresie SP został członkiem Zarządu Głównego Stronnictwa i wszedł w skład jego Komitetu Wykonawczego. W wyborach do samorządu terytorialnego został radnym Miasta i Gminy Wołomin. Jest m.in. inicjatorem powołania do życia tygodnika „Wieści Podwarszawskie”. W latach 1992-1994 delegat do Sejmiku Wojewódzkiego. W 1992 roku zrezygnował z funkcji sekretarza Miasta i Gminy i rozpoczął pracę w Warszawie jako asystent wicemarszałka Senatu RP Józefa Ślisza. Przygotowywał i nadzorował praktyki młodych polskich rolników w Niemczech, wszedł w skład Rady Generalnej Światowego Stowarzyszenia Katolickich Organizacji Rolniczych z sekretariatem przy Stolicy Apostolskiej. Uczestniczył jako delegat polski w konferencjach poświęconych realizacji zasad KNS w rolnictwie organizowanych na terenie całej Europy i świata przez Watykan. Od 1992 roku przeszedł okres przekwalifikowania się poprzez intensywne kursy i szkolenia m.in. w Krajowej Szkole Administracji Publicznej, roczne Studium Integracji Europejskiej organizowanej przez Urząd Komitetu Integracji Europejskiej i Ecole Nationale d’Administration Republique Francaise. Od października 1993 r. urzędnik państwowy m.in. wicedyrektor Departamentu Rehabilitacji i Opieki w MZiOS, wiceprezes i prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Dyrektor Generalny Głównego Inspektoratu Sanitarnego.

W pracy publicznej angażował się szczególnie w upaństwawianie opieki paliatywnej realizując politykę państwa w tym zakresie, współpracował z Krajową Radą Opieki Paliatywnej i Polish Hospices Fund w Wielkiej Brytanii, poznawał ideę i działalność hospicjów angielskich (m.in. w Oxfordzie i Londynie). Spotkał się z twórczynią nowoczesnego ruchu hospicyjnego Cicely Sunders. Zainicjował i w miarę możliwości wspomagał powstanie i rozwój hospicjów Polsce m.in. w Wołominie i na terenach wiejskich. Z grupą wolontariuszy zainicjował powołanie do życia Stacji Opieki „Caritas” w Wołominie. W swej działalności społecznej skupia się przede wszystkim na terenach wiejskich organizując wsparcie dla jej najmłodszych mieszkańców rozpoczynając m.in. od 1993 roku program kolonii rehabilitacyjno-leczniczych.

W maju 2007 roku zainicjował realizację programu przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu i wyrównywania szans dzieci z terenów wiejskich o największej biedzie i zagrożeniu patologiami. Współpracuje przy tym z organizacjami pozarządowymi m.in. Caritas i KSM. Realizatorem programu jest Ogólnopolskie Stowarzyszenie Chrześcijańskich Organizacji Wiejskich. Dzisiaj w sieci Świetlic Środowiskowych „Promyk Dnia” działa 60 placówek otaczając opieką ponad 5 tys. dzieci tygodniowo.

Stypendysta Fundacji im. Margrabiny Umiastowskiej (Rzym 1980), Uniwersytetu w Bonn (1984) Fundacji Patenschaft (Karlsruhe 1987). Jest Prezesem Fundacji „SPES”, która pod patronatem Metropolity Warszawskiego przyznaje m.in. coroczną Nagrodę Społeczną im. Kard. Stefana Wyszyńskiego za wybitne osiągnięcia w działalności i twórczości z zakresu katolickiej nauki społecznej.

Od 1980 roku organizator wycieczek, i pielgrzymek zagranicznych oraz kolonii i obozów dla dzieci i młodzieży w kraju i za granicą. Skorzystało z nich ponad 20 tys. osób.

Jest autorem ponad 120 artykułów prasowych w prasie krajowej i zagranicznej oraz współautorem kilku wydawnictw książkowych (m.in. w trzytomowym wyd. „Katyń” Warszawa 1990).

Za całokształt działalności odznaczony przez Benedykta XVI krzyżem Pro Ecclesia et Pontifice[1][2][3].

Przypisy | edytuj kod

  1. Drohiczyn - wręczono papieskie odznaczenia.
  2. http://podlasie24.pl/wiadomosci/diec.-drohiczynska/bp-dydycz-laureatem-nagrody-spolecznej-im.-kardynala-stefana-wyszynskiego-e6d5.html
  3. http://www.drohiczynska.pl/?action=news&id=1360

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Nagrody im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego. </ref>[1]

  1. Zlot szkół reymontowskich.
Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:A.holubicka/Marek Jarosław Hołubicki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy