Wikipedysta:Banknocik/brudnopis


Wikipedysta:Banknocik/brudnopis w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii < Wikipedysta:Banknocik Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lawina błotna w Hobo Barik, która zeszła 2 maja 2010 w Hobo Barik, w powiecie Argo, w prowincji Badachszan, w Afgaistanie.


Christopher Dennis Alexander Martin-Jenkins (ur. 20 stycznia 1945 w Oksfordie, zm. 1 stycznia 2013 w Rudgwicku) - angielski dziennikarz specjalizujący się w tematyce krykieta. W latach 2010-2011 Prezydent MCC. Do stycznia 2012 komentator Test Match Special w BBC Radio.

W swojej karierze zawodowej pracował jako komentator i analityk krykieta dla The Daily Telegraph, The Times, BBC i The Cricketer. W latach 1998-2008 Prezydent Towarzystwa Krykieta. W 2009 został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego[1].

Pod koniec stycznia 2012 krótko po powrocie ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich zdiagnozowano u niego raka. Zmarł we wczesnych godzinach porannych 1 stycznia 2013[2].



Kategoria:Urodzeni w 1945 Kategoria:Zmarli w 2013 Kategoria:Brytyjscy dziennikarze

Rimyongsu Sports Groupklub piłkarski z Korei Północnej. Obecnie występuje w I lidze północnokoreańskiej. Drużyna nigdy nie zdobyła mistrzostwa kraju.

Spis treści

Reprezentanci kraju grający w klubie | edytuj kod


Bibliografia | edytuj kod

Kategoria:Północnokoreańskie kluby piłkarskie

Pak Song-Chol (ur 10 listopada 1984) - północnokoreański lekkoatleta, maratończyk.

Rekord życiowy | edytuj kod

  • Informacje zaczerpnięte z profilu na IAAF.

Sukcesy | edytuj kod

  • Informacje zaczerpnięte z profilu na IAAF.

Bibliografia | edytuj kod


Komunistyczna Partia Stanów Zjednoczonych (ang. Communist Party USA (CPUSA)) – marksistowska partia polityczna działająca w USA od 1919 roku. Partia powstała w okresie rozwoju partii komunistycznych na świecie i jest związana historycznie z działaczami Komunistycznego Ruchu Pracy w Stanach Zjednoczonych.

W pierwszej połowie XX wieku, CPUSA była największym i najbardziej wpływowym ugrupowaniem komunistycznym w USA. Partia odegrała bardzo ważną rolę w ruchu pracy w USA od 1920 do 1940, m.in. przyczyniła się do założenia pierwszego w kraju związku zawodowego (z którego w latach późniejszych na podstawie ustawy Smitha komuniści zostali usunięci), była również przeciwnikiem rasizmu i zwolennikiem integracji rasowej w miejscach pracy w okresie istnienia praw Jima Crowa. Historyk Ellen Schrecker stwierdziła, że partia stanowi portret niuansów sekty stalinowskiej związanych z błędnym reżimem, a także najbardziej dynamiczną organizację lewicową USA w latach 1930-40[4]. Pogląd ten wynika z tegoo, że CPUSA popierała internacjonalizm proletariacki (rząd USA uważał to za szpiegostwo) i organizowała sieć wywiadowczą na rzecz ZSRR przy udziale 500 agentów. Szpiedzy przekazali Sowietom w późniejszych latach plany stworzenia bomby atomowej, za co skazano małżeństwo Rosenbergów na karę śmierci i Klausa Fuchsa na 14 lat więzienia. W późniejszych latach po ujawnieniu dokumentów procesowych okazało się, że dowody dotyczące Rosenbergów nie były jednoznaczne, a do wydania wyroku przyczynił się ogólny strach przed komunizmem i możliwością jego rozpowszechnienia[5].

W sierpniu 1919 kilka miesięcy po powstaniu partia liczyła 60 000 członków, głównie anarchistów i działaczy skrajnej lewicy. W tym samym okresie bardziej umiarkowana Socjalistyczna Partia Ameryki liczyła 40 000 działaczy.

CPUSA w latach 60-tych XX wieku popierała Ruch Praw Obywatelskich i sprzeciwiała się wojnie w Wietnamie, jednak działania zbrojne ZSRR powodowały krytykę wobec partii nawet ze strony organizacji lewicowych. Starzejący się członkowie partii, starali się nakłonić ugrupowania nowej lewicy w USA do tzw. pokojowego współistnienia.

Komunistyczna Partia Stanów Zjednoczonych była w opozycji wobec Michaiła Gorbaczowa i jego reform gospodarczo-politycznych, przez co ZSRR zmarginalizował finansowanie partii, a pod koniec lat 80-tych całkiem z niego zrezygnował. Po rozpadzie Związku Radzieckiego w 1991 partia zdecydowała o przyjęciu głównie marksistowskiego światopoglądu, a z członkostwa zrezygnowali głównie socjaldemokraci.

Siedzibą partii jest Nowy Jork. Organizacja wydawała dawniej gazetę The Daily Worker, obecnie jest to People's World. Czasopismo wydawane jest głównie w formie elektronicznej, ale publikacje z niego pojawiają się także w miesięczniku Political Affairs Magazine.

Historia | edytuj kod

Formowanie się partii (1919–1921) | edytuj kod

Sekretarz Wykonawczy Komunistycznej Partii Pracy Ameryki Alfred Wagenknecht.

Komintern nie był zadowolony z istnienia dwóch partii komunistycznych w USA liczących 12 tys. działaczy i w styczniu 1920 polecił stworzenie jednej organizacji o nazwie Komunistyczna Partia Stanów i postępowanie zgodne z linią partii w Moskwie. Część działaczy Komunistycznej Partii Ameryki pod przewodnictwem Charlesa Ruthenberga i Jaya Lovestona postąpiła zgodnie z wytycznymi Międzynarodówki Komunistycznej, jednak frakcja Nicholasa I. Hourwicha i Aleksandra Bittelmana pozostała przy dawnym ugrupowaniu. Bardziej stanowcze dyrektywy Kominternu doprowadziły do połączenia frakcji w maju 1921. W nowo powstałym ugrupowaniu tylko dla 5% członków język angielski był językiem rdzennym. Pierwszą socjalistyczną partią polityczną w USA była Socjalistyczna Partia Pracy (Socialist Labor Party) utworzona w 1876. Przez wiele lat stanowiła ona realną siłę w międzynarodowym ruchu socjalistycznym. W połowie 1890 roku radykalne poglądy Daniela De Leon doprowadziły do ​​powszechnego niezadowolenia wśród członków, doprowadzając do powstania reformatorskiej Socjalistycznej Partii Ameryki, w której rozwinęło się radykalne skrzydło, ku konsternacji wielu liderów partii.

W styczniu 1919 roku Włodzimierz Lenin zaprosił lewe skrzydło Socjalistycznej Partii Ameryki do Międzynarodówki Komunistycznej. Tego samego roku lewica klubu Partii Socjalistycznej podsycana przez duży napływ nowych członków z krajów biorących udział w rewolucji rosyjskiej, przygotowała się do przejęcia kontroli nad frakcją umiarkowanych socjalistów. W uczestników referendum za przystąpieniem do Kominternu było 90% poparcie, jednak władze partii tuszowały wynik. Wybory do Krajowego Komitetu Wykonawczego skończyły się sukcesem 12 radykalnych lewicowców spośród nowego 15 osobowego składu. Zdecydowano o wydalaniu członków o umiarkowanych poglądach.

30 sierpnia 1919 zwołano nadzwyczajną konwencję partii. Frakcja Lewicy na czerwcowej konferencji zdecydowała o próbie przejęcie władzy w partii, została jednak wydalona z konwencji. 1 września 1919 Charles Ruthenberg i Louis C. Fraina utworzyli Komunistyczną Partię Stanów Zjednoczonych, natomiast większość wydalonych delegatów z konwencji Partii Socjalistycznej założyła 30 sierpnia tego samego roku Komunistyczną Partię Pracy.

Czerwona panika i partia komunistyczna (1919-1923) | edytuj kod

Od samego początku Komunistyczna Partia Stanów Zjednoczonych została zaatakowana przez stanowe i federalne rządy, a później przez Federalne Biuro Śledcze. W 1919 roku po serii atrybucji zamachów bombowych i prób zamachów na urzędników państwowych i sędziów, amerykański Departament Sprawiedliwości kierowany przez Prokuratora Generalnego Alexandra M. Palmera działając na podstawie ustawy z 1918 roku, rozpoczął zatrzymania tysięcy członków partii, z których wielu rząd deportował. Partia Komunistyczna stała się nielegalna, a jej działacze organizowali tajne zebrania i używali pseudonimów.

Pod koniec 1921 działacze utworzyli Robotniczą Partię Ameryki. Kiedy ucichła czerwona panika i zakończono deportacje, partia stała się bardziej otwarta. Nieliczne jednostki partyjne pozostały jednak w ukryciu i istniały jako "element tajemnicy CPUSA".

Ważną rolę w CPUSA odegrali Żydzi z Europy Wschodniej bowiem większość działaczy partyjnych stanowili przybyli do kraju imigranci[6].

Frakcyjne wojny (1923-1929) | edytuj kod

Sekretarz Wykonawczy C.E. Ruthenberg, 1924.

W momencie kiedy partia stała się ponownie legalna, komuniści zdecydowali o zakorzenieniu swoich poglądów w klasie robotniczej. Odejście od planów rewolucji w niedalekiej przyszłości przyspieszyły decyzje V Światowego Kongresu Kominternu. Zdecydowano, że okres między 1917, a 1924 był okresem rewolucyjnym, natomiast teraz należy skupić się na budowie świadomości mas pracujących i mozolnego przygotowywania się do rewolucji. Amerykańscy komuniści rozpoczęli żmudne poszukiwanie sojuszników.

W CPUSA trwały jednak spory frakcyjne utrudniające to zadanie. W organizacji wykształciły się mniejsze lub większe kluby m.in. frakcja Sekretarza Wykonawczy Ruthenberga, która była zwolennikiem Jaya Lovestona oraz Foster-Cannon na czele której stali William Z. Foster, który przewodniczył Związkom Zawodowym Ligi Oświaty i James Patrick Cannon, który liderował Międzynarodowej Obronie Pracy (ILD)[7].

Foster był głęboko zaangażowany w Strajk Stali w 1919, był również syndykalistą i wspierał organizację Robotnicy Przemysłowi Świata. Miał on również dobre kontakty z kierownictwem Chicagowskiej Federacji Pracy oraz Partii Postępowej. Pod naciskiem Kominternu partia zerwała stosunki z obiema grupami w 1924. W 1925 Międzynarodówka Komunistyczna, za pośrednictwem swojego przedstawiciela Siergieja Gusiewa kazała frakcji Fostera do poddania się kontroli frakcji Ruthenberga, co działacze uczynili. Nie był to jednak koniec konfliktów frakcyjnych w CPUSA.

Ruthenberg zmarł w 1927 i jego sojusznik Lovestone zastąpił go na stanowisku sekretarza partii. W 1928 Cannon wziął udział w VI Kongresie Kominternu, przez co miał nadzieję na wykorzystanie tej sytuacji i odzyskanie przewagi nad frakcją Lovestona. Cannon i Maurice Spector z Komunistycznej Partii Kanady przypadkowo otrzymali kopię dokumentu Trockiego"Krytyka projektu programu Kominternu". Za namową jej treści, doszli do porozumienia i powrócili do Ameryki. Kopię dokumentu przemycili w dziecięcej zabawce[8][9]. Po powrocie do Stanów, Cannon i jego bliscy współpracownicy z ILD Max Shachtman i Martin Abern nazwani zostali "trzema generałami bez armii"[10] i zaczęli organizować poparcie dla tez Trockiego. Próba stworzenia Lewicowej Opozycji wyszła na jaw i jej zwolennicy zostali wydaleni. Cannon i jego zwolennicy zorganizowali Ligę Komunistycznej Ameryki jako część międzynarodowej opozycji lewicy.

Lovestone był zwolennikiem Nikołaja Bucharina sekretarza generalnego Kominternu. Miało to jednak dla niego niefortunne konsekwencje, bowiem w 1929 Bucharin w związku ze sporem ze Stalinem został usunięty z Biura Politycznego i szefostwa Kominternu. W związku z wydarzeniami z 1925 do Stanów Zjednoczonych przybyła delegacja Kominternu żądająca dymisji Lovestona z funkcji sekretarza partii na rzecz Fostera, mimo że miał on ogromne poparcie działaczy. Lovestone osobiście podróżował do ZSRR aby odwołać się od decyzji Kominternu.

Po powrocie do USA Lovestone i Benjamin Gitlow zostali wydaleni z partii. Założyli grupę "Partia Komunistyczna (Opozycja)", która było pro-Bucharinowska i stała w opozycji do Międzynarodówki Komunistycznej. Mimo początkowych sukcesów do partii przyłączyło się zaledwie kilkaset osób.

Trzeci okres (1928-1935) | edytuj kod

Wstrząsy w Komunistycznej Partii Stanów Zjednoczonych były skutkiem decyzji Stalina, który nakazał zerwanie wszelkich form współpracy z zachodnimi partiami komunistycznymi jako "społecznymi faszystami". Polityka ta miała szczególne znaczenia dla Niemiec, gdzie wybuchły zamieszki pomiędzy członkami Komunistyczną Partią Niemiec, a Socjaldemokratyczną Partią Niemiec.

W USA liczba członków partii spadła z 24 tys. w 1928 do zaledwie 6 tys. w 1932[11].

W opozycji do polityki trzeciego okresu w CPUSA był James P. Cannon. Został przez to wydalony z partii i wspólnie z Maxem Shachtmanem i Martinem Abernem stworzył Komunistyczną Ligę Ameryki i rozpoczęli wydawanie gazety Bojownik. Brali udział w zakładaniu IV Międzynarodówki.

W 1930 partia przyjęła nazwę Komunistycznej Partii Stanów Zjednoczonych i hasło "frontem do dołu". W okresie wielkiego kryzysu partia walczyła o prawa afroamerykanów, sprzeciwiała się eksmisjom rolników i bezrobotnych, a także osób pracujących[12].

W 1932 ustępujący przewodniczący CPUSA William Z. Foster opublikował książkę Ku Sowieckiej Ameryce, w której przedstawił plany rewolucji i zbudowania państwa na wzór Rosji Sowieckiej. W tym samym roku sekretarzem generalnym partii został Earl Browder. Już na początku przybliżył partię do interesów radzieckich i zbudował tajny aparat partyjny. Przyczynił się także do zbudowania wywiadu na rzecz NKWD. Jego młodsza siostra Margerite była w Europie agentem operacyjnym NKWD i na żądanie brata została usunięta z tej funkcji[13]. W tym momencie CPUSA stała sie w pełni zależna od polityki Stalina i egzekwowała dyrektywy tajnej policji i wywiadu Moskwy. NKWD kontrolował tajny aparat CPUSA i odpowiadał za polityczne morderstwa i porwania[14][15].

Front Ludowy (1935–1939) | edytuj kod

Ideologiczna sztywność w trzecim okresie zaczęła pękać za sprawą dwóch zdarzeń: wyboru Franklina D. Roosevelta na prezydenta Stanów Zjednoczonych w 1932 i wzrost znaczenia Adolfa Hitlera w 1933. Wprowadzenie w USA w 1933 ustawy przemysłowej doprowadziło do tworzenia się ogromnych ilości związków zawodowych w latach 1933-1934. Partia była przychylna tworzeniu się nowych organizacji pracowniczych, ale postanowiła przyłączyć je do istniejącej już Amerykańskiej Federacji Pracy.

VII Kongres Kominternu dokonał zmiany w oficjalnej linii w 1935, kiedy to uznał potrzebę frontu ludowego wszystkich grup wobec faszyzmu. CPUSA porzuciła swój sprzeciw wobec Nowego Ładu pod wieloma warunkami wobec organizatorów Kongresu Organizacji Przemysłowych.

W 1936 partia poparła Franklina D. Roosevelta w wyborach prezydenckich w związku ze wspieraniem związków zawodowych. CPUSA uważała, że Partia Demokratyczna jest mniejszym złem.

Działacze Komunistycznej Partii Stanów Zjednoczonych walczyli w hiszpańskiej wojnie domowej w obronie Republiki Hiszpanii. Przystępowali oni do Brygady Lincolna wchodzącej w skład brygad międzynarodowych, natomiast partia wspierała walczących pomocą medyczną. Dużym osiągnięciem Brygad Lincolna było to, że po raz pierwszy w amerykańskich siłach wojennych biali i czarni walczyli na takich samych zasadach.

Przewodniczący CPUSA Earl Browder udawał się do Związku Radzieckiego na procesy pokazowe[16]. W nich między sierpniem 1936 i połową 1938 roku radziecki sąd wydał karę śmierci 21 radzieckich działaczy pod pretekstem przynależenia do "bloku prawicy i trockistów"[16]. W czasie wielkiego terroru zabito miliony ludzi[16]. Browder bezkrytycznie popierał Stalina, porównując trockizm do "zarazków cholery" i przeprowadzanie czystki "służba sygnału przyczyną postępowej ludzkości"[17]. Procesy pokazowe porównywał do procesów zdrajców Benedicta Arnold i Aarona Burr, a ludzi którzy głoszą fałszywe plotki o Stalinie do osób, które oczerniały Abrahama Lincolna i Franklina Roosevelta.

Okres Frontu Ludowego to silny rozwój myśli komunistycznej w życiu intelektualnym i artystycznym.

II wojna światowa i okres późniejszy (1939-1947) | edytuj kod

W okresie Frontu Ludowego CPUSA była zdecydowanym przeciwnikiem faszyzmu. W 1938 roku partia liczyła 75 tys. działaczy[18] lecz po podpisaniu przez ZSRR paktu Ribbentrop-Mołotow z hitlerowskimi Niemcami liczba ta gwałtownie spadła[19]. 11 września 1939 CPUSA otrzymała dyrektywy z Moskwy potępiające działania polskiego rządu[20]. Pomiędzy 14-16 września w partii toczyły się spory o przyjęcie kierunku działania[20]. 17 września Związek Radziecki zaatakował Polskę i podjął współpracę z siłami niemieckimi[21][22]. Brytyjskie, francuskie i niemieckie partie komunistyczne były pierwotnie zwolennikami wojny, jednak zakończyły swoje antyfaszystowskie działania, zażądały pokoju i potępiły rządy państw alianckich[23]. CPUSA wycofała się ze swojej początkowej działalności antyfaszystowskiej i opowiedziała się za pokojem oraz zakończeniem militaryzacji. Partia skrytykowała premierów Francji i Wielkiej Brytanii, w USA bojąc się o konsekwencje krytyki wobec prezydenta Roosevelta przeciwstawiła się jego doradcom[23].

Sekretarz generalny Kominternu nakazał Browderowi zmienić politykę wobec Roosevelta[24] i od 23 października partia rozpoczęła falę krytyki[25]. CPUSA wycofała się z bojkotu niemieckich towarów, propagowała hasła "Jankesi nie nadchodzą" i "ręce przy sobie", przygotowała "wieczne czuwanie pokoju" po drugiej stronie ulicy od Białego Domu oraz ogłosiła, że Roosevelt był stroną "burżuazyjnej wojny amerykańskiej"[25]. Wydano ulotkę w której stwierdzono, że Żydzi powinni się tak samo bać Wielkiej Brytanii, Francji jak Niemiec[26]. Po zabójstwie Lwa Trockiego w sierpniu 1940 przez agenta NKWD Ramóna Mercader, Browder utrwalał opinię, że Trockiego zabił jeden z jego sekretarzy będący rozczarowany naśladowcą[27].

W lojalności do Związku Radzieckiego partia zmieniła ponownie politykę wobec Adolfa Hitlera po złamaniu paktu Ribbentrop-Mołotow, atakując Związek Radziecki 22 czerwca 1941.

Przez resztę II wojny światowej CPUSA kontynuowała politykę rewolucyjną, wspierała związki zawodowe i sprzeciwiała się nadmiernej biurokracji. W 1945 Browder został zastąpiony na funkcji przewodniczącego partii przez Williama Z. Foster, który pełnil to stanowisko do 1958. Zgodnie z linią innych partii komunistycznych na świecie partia skręciła bardziej na lewo. W wyniku czego z partii wydalono garść ""przedwczesnych anty-rewizjonistów".

Druga czerwona panika (1947–1958) | edytuj kod

W 1947 administracja Trumana wprowadziła przysięgę lojalnościową, co doprowadziło do zwolnień komunistów w administracji federalnej. Prezydent legitymizował pojęcie komunistów jako wywrotowców, przez co byli na zwalnianie z urzędów i przedsiębiorstw prywatnych. Komitet House on Un-American Activities przesłuchiwał byłych i ówczesnych komunistów, a także osoby sympatyzujące z CPUSA aby wyjawiali nazwiska kolejnych działaczy, pod groźbą represji zawodowych. Lokalne rządy wprowadzały deklaracje lojalności i tworzyły własne komisje śledcze.

Związki zawodowe rozpoczęły usuwanie działaczy komunistycznych ze swoich szeregów. CIO w 1949 wydaliło szereg działaczy lewicowych po wewnętrznym sporze dotyczącym wsparcia kandydatury Henr'ego Wallace na urząd prezydenta i opozycji wobec planu Marshalla. Członkowie CPUSA, którzy pozostali w szeregach związków zawodowych utracili w dużej mierze swoje wpływy.

Strach przed komunizmem zwiększył się po wybuchu radzieckiej bomby atomowej i odkryciu sowieckiego szpiegostwa[28]. Ugrupowania liberalne m.in Amerykanie dla Akcji Demokratycznej odcięły się zdecydowanie od komunistów i określiły sie jako anty-komunistyczne.

Od 1944 kiedy partia liczyła 80 tys. działaczy[29], liczba aktywnych członków w latach 50-tych spadła do 5 tys[30]. Około 1500 działaczy CPUSA było jednak informatorami FBI[31]. Partia została mocno sparaliżowana, prowadzono obserwację wielu działaczy zleconą przez szefa FBI[32][33]. CPUSA straciła znaczenia źródła informacji dla wywiadu ZSRR[34].

Kryzys partii (1956–1989) | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. New Year Honours—United Kingdom. London Gazette, 31 grudnia 2008.
  2. BBC Sport - Test Match Special's Christopher Martin-Jenkins dies. BBC Sport, 1 stycznia 2013.{{Cytuj stronę}} Nieznane pola: "dostęp".
  3. Workers of the World, Please See Our Web Site. New York Times, 22 maja 2011.
  4. Ellen Schrecker, "Soviet Espionage in America: An Oft-Told tale", Reviews in American History, Volume 38, Number 2, czerwiec 2010 p. 359
  5. The Nation: The Rosenbergs, 50 Years Later; Yes, They Were Guilty. But of What Exactly?. The New York Times, 15 czerwiec 2003.{{Cytuj stronę}} Nieznane pola: "last" oraz "first".
  6. Glazer, Nathan The Social Basis of American Communism
  7. Ottanelli, The Communist Party of the United States: from the Depression to World War II (1991) p 13
  8. Palmer, Bryan D., "Maurice Spector, James P. Cannon, and the Origins of Canadian Trotskyism". Labour/Le Travail.56 (2005): 72 pars. 9 Nov. 2009
  9. Socialist Equality Party, "The Historical and International Foundations of the Socialist Equality Party", Part III, World Socialist Website 2008
  10. They Knew They Were Right. Doubleday, via The Washington Post, 8 stycznia 2010.
  11. Ottanelli, The Communist Party of the United States: from the Depression to World War II (1991) p. 43
  12. Ottanelli, The Communist Party of the United States, ch 2-3
  13. Ryan 1997 ↓, s. 172ODN: za dużo argumentów pozycyjnych
  14. James G. Ryan, "Socialist Triumph as a Family Value: Earl Browder and Soviet Espionage," American Communist History 1, no. 2 (December 2002)
  15. John E. Haynes, Harvey Klehr, and Fridrikh I. Igorevich, The Secret World of American Communism, (Yale University Press, 1995)
  16. a b c Ryan 1997 ↓, s. 154ODN: za dużo argumentów pozycyjnych
  17. Ryan 1997 ↓, s. 155ODN: za dużo argumentów pozycyjnych
  18. Soviet and American Communist Parties in Revelations from the Russian Archives, Library of Congress, January 4, 1996. Accessed online 29 August 2006.
  19. Text of the Nazi-Soviet Non-Aggression Pact, executed August 23, 1939
  20. a b Ryan 1997 ↓, s. 162ODN: za dużo argumentów pozycyjnych
  21. Roberts 2006 ↓, s. 43ODN: za dużo argumentów pozycyjnych
  22. Katyn and the Soviet Massacre Of 1940: Truth, Justice And Memory. ISBN 0-415-33873-5.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "publisher", "last", "year", "location", "authorlink" oraz "first".
  23. a b Ryan 1997 ↓ODN: za dużo argumentów pozycyjnych
  24. Ryan 1997 ↓, s. 166ODN: za dużo argumentów pozycyjnych
  25. a b Ryan 1997 ↓, s. 168ODN: za dużo argumentów pozycyjnych
  26. Ryan 1997 ↓, s. 186ODN: za dużo argumentów pozycyjnych
  27. Ryan 1997 ↓, s. 189ODN: za dużo argumentów pozycyjnych
  28. History of the FBI: Postwar America: 1945–1960s, Federal Bureau of Investigation (FBI), undated. Accessed online 29 August 2006.
  29. Summers, Anthony, Official and Confidential: The Secret Life of J. Edgar Hoover. G P Putnam 1993. P. 191. ASIN: B000LAXNFS.
  30. Gentry, Kurt, J. Edgar Hoover: The Man and the Secrets. W. W. Norton & Company 1991. P. 442. ​ISBN 0-393-02404-0​.
  31. Gentry, P. 442.
  32. Oshinsky, David, M., A Conspiracy So Immense: The World of Joe McCarthy. Oxford University Press, USA 2005. P. 257. ​ISBN 0-19-515424-X​.
  33. Talbot, David, Brothers: The Hidden History of the Kennedy Years. Free Press 2007. p142. ​ISBN 0-7432-6918-7​.
  34. Historian John Haynes: "The CPUSA dried up as a base for Soviet espionage once the administration got serious about internal security and authorized the FBI and other security agencies to vigorously pursue Communists." Haynes, John, Joint Herman and Haynes Book Talk, February, 2000, Borders Book Store, Washington, D.C.
Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:Banknocik/brudnopis" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy