Wikipedysta:Bmalta/brudnopis3


Wikipedysta:Bmalta/brudnopis3 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

BankWest Tower to 52-piętrowy biurowiec w Perth, w stanie Australia Zachodnia. Budynek ten został ukończony w roku 1988, jego wysokość to 214 m do dachu, a 247 m do szczytu anteny komunikacyjnej. Ten zbudowany z betonu wieżowiec ma charakterystyczny kształt i zbudowany jest na planie trójkąta. Pozostawał najwyższym budynkiem w Perth od momentu ukończenia budowy w roku 1988 do roku 1992, kiedy został przewyższony przez wieżowiec o nazwie Central Park, który wciąż jest najwyższym budynkiem w mieście (dane z roku 2009).

Miejsce, gdzie znajduje się ten wieżowiec, zajmował poprzednio hotel Palace. Plan jego wyburzenia by zrobić miejsce dla biurowca spotkał się ze zorganizowanym sprzeciwem. Parcela została kupiona przez biznesmena Alana Bonda, a wieżowiec zakontraktowany i zbudowany według projektu zawierającego wiele nawiązań do hotelu Palace. W budynku tym mieściła się siedziba korporacji Bonda aż do bankructwa. Wieżowiec mieścił też, od początku swojego istnienia, siedzibę głównego banku stanu Australia Zachodnia, BankWest (znanego wcześniej jako R&I Bank).

Spis treści

Historia | edytuj kod

Przed rokiem 1978 | edytuj kod

Parcela dogodnie umiejscowiona na rogu William Street i St Georges Terrace była pierwszym miejscem w Perth posiadającym licencję na sprzedaż alkoholu. Otrzymała ją w latach 30. XIX wieku.[1]. Bogato wykończony hotel Palace został otwarty w tym miejscu w roku 1897, podczas australijskiej gorączki złota, i szybko zaczął tworzyć własną barwną historię, goszcząc wiele sław tamtych czasów[2]. Działkę zakupiła Commonwealth Banking Corporation (Korporacja Banków Wspólnoty Brytyjskiej), i w roku 1972 ogłosiła swoje plany wybudowania tam wysokiego biurowca[2]. W latach 50. i 60. XIX wieku wiele starszych budynków w Perth zostało wyburzonych, aby zrobić miejsce dla nowoczesnych konstrukcji. Wywołało to falę krytycyzmu wobec rady miasta, która zatwierdzała takie zmiany[3]. W takiej atmosferze powstał ogromny publiczny protest i utworzyła się grupa zatroskanych mieszkańców, nazywających siebie "The Palace Guards" – gwardią pałacową – którzy obrali sobie za cel ocalenie tego budynku o wartości historycznej[4]. Ich protest doprowadził do potępienia planów budowy wieżowca i do umieszczenia hotelu Palace w krajowym rejestrze zabytków, co zmusiło Commonwealth Bank do zwrócenia się do rządu federalnego z prośbą o zrzeczenie się własności tej parceli[2]. Parcela została odkupiona od Commonwealth Bank przez biznesmena Alana Bonda w roku 1978 wraz z przyległym budynkiem Terrace Arcade.

Korporacja Bonda i budowa: lata 1978-1988 | edytuj kod

W roku 1980 Bond ujawnił swoje plany modernizacji nabytej parceli. Projekty zawierały próby zachowania w pewnej formie hotelu Palace. Pozostawiono fasadę i główny hol hotelu[5]. Jednakże prowadzenie budowy w północno-wschodnim rogu parceli wymagało zburzenia Terrace Arcade, wschodniego skrzydła hotelu zawierającego słynną jadalnię. Jako uzasadnienie tej decyzji podano, że szeroko zakrojone remonty hotelu w roku 1915 i w latach 30. XIX wieku naruszyły strukturę budynku, ponadto drewniane elementy budynku dotknięte były plagą termitów[5]. Plany przekraczały dopuszczalny w Perth stosunek powierzchni fundamentów do powierzchni działki, mimo to jednak rada miasta zaaprobowała je pod warunkiem, że Bond zachowa w budynku funkcję hotelu[5].

Wyburzanie części hotelu rozpoczęło się w sierpniu roku 1981, a w sierpniu roku 1983 stały już fundamenty i trzy poziomy podziemnego parkingu[6]. Wątpliwości co do legalności prac nie ustępowały[7], co spowalniało ich postęp. Zmieniło się to 7 września 1984 roku, kiedy prezez R&I Bank, David Fischer, podpisał akt założenia spółki z Austmark International, filią Bond Corporation[6]. Bank, w owym czasie będący własnością rządu Australii Zachodniej, skonsultował się z ówczesnym premierem tego stanu, Brianem Burke, aby stwierdzić czy warto inwestować w ten projekt[6].

Po wejściu banku do spółki, developerom udało się wprowadzić zmiany w oryginalnych planach i uzyskać ich zatwierdzenie przez radę miasta, dzięki czemu w budynku mógł znaleźć się bank, bez zachowania funkcji hotelu[5]. Po uzyskaniu zgody rady miasta, budowa wieżowca przez firmę Multiplex[6] postępowała dalej, pojawiało się też coraz więcej najemców. Do października 1985 roku tylko cztery piętra pozostawały wolne i spodziewano się, że do czasu ukończenia budynku cała powierzchnia zostanie wynajęta[7]. Z powodu postępującej budowy, w czerwcu 1986 roku zamknięty został hotel Palace[5]. W kwietniu 1987, przed ukończeniem budynku, aresztowano pięć osób za nielegalne wejście na teren budowy we wczesnych godzinach porannych i wykonanie skoku ze spadochronem z jego szczytu[8]. Budowa postępowała w tempie około jednego piętra co osiem lub dziesięć dni[9].

Ukończenie wieżowca zajęło trzy lata. Pierwsi lokatorzy wprowadzili się w lipcu 1988[10], ale oficjalne otwarcie odbyło się w październiku roku 1989. Koszt budowy wyniósł 120 milionów dolarów australijskich[10], przekraczając szacowany w roku 1984 budżet 100 milionów dolarów[6]. BankWest Tower zajął 55 miejsce wśród najwyższych budynków świata i pierwsze wśród budynków w Perth, przewyższając St Martins Tower[7][9]. Został też ósmym największym na świecie wieżowcem wybudowanym z betonu[9][10]. W tym czasie istniały już plany budowy wyższego budynku na parceli po dawnym sklepie wielobranżowym Davida Jonesa przy Hay Street i St Georges Terrace[10]Ukończono go w 1992 roku i nazwano Central Park.

Po ukończeniu: od roku 1988 do czasów obecnych | edytuj kod

Trzy najwyższe kondygnacje zajmowane były przez prywatną firmę inwestycyjną Bonda, o nazwie Dallhold Investments, do której należała większość udziałów w firmie Bond Corporation[7][11]. W listopadzie roku 1987 Alan Bond kupił obraz Vincenta van Gogha Irysy i 23 grudnia 1988 roku odsłonił go w specjalnie na ten cel stworzonej i zabezpieczonej galerii na 49. piętrze wieżowca[12]. W atmosferze pogarszającej się sytuacji finansowej Bond Corporation sprzedało połowę swoich udziałów w wieżowcu firmie R&I Bank za sumę 108 millionów dolarów, dzięki czemu R&I Bank stał się głównym właścicielem budynku[13]. W roku 1991, kiedy imperium Bonda zaczynało się rozpadać, właściciel przeniósł swoje biuro w inne miejsce, pozostawiając trzy najwyższe piętra puste[14]. Pozostawały one niezagospodarowane przez niemal dziesięć lat[15].

Od swojego otwarcia, wieżowiec nosił nazwy Bond Tower[16] lub R&I Tower, ponieważ na fasadzie widoczne były loga obu firm[17]. Loga Bond Corporation zostały później zdjęte[18] i pod koniec roku 1994 oznaczenia na budynku zostały zaktualizowane tak, aby zawierać nową nazwę i logo właściciela, a zarazem największej firmy mającej tam siedzibę, BankWest[19].

BankWest sprzedało budynek w listopadzie roku 1994 za 146 millionów dolarów firmie Jetcloud Pty Ltd, należącej w większości do AMP Society[15]. Jednakże BankWest zachowało nadzór nad budynkiem i w roku 2000 Bank zajmował około 20 pięter budynku[15]. W roku 2002, firma Valad kupiła połowę udziałów w biurowcu za 92,5 milliona dolarów, i odsprzedała je Stockland na początku roku 2007. W międzyczasie firma Multiplex otrzymała połowę udziałów w wyniku fuzji z Ronin Property Group[20], zawartej pod koniec roku 2004[21]. Brookfield Multiplex wystawiło na sprzedaż swoją połowę udziałów na początku roku 2008[22], lecz próba kupna ich przez Luke'a Saraceni nie powiodła się i udziały pozostały w rękach właściciela[23].

W roku 2006 BankWest ogłosił, że nie będzie odnawiał swojej umowy najmu BankWest Tower, lecz zamierza przenieść się do nowego wieżowca, którego budowę planowano przy Raine Square[24]. Ponieważ budowa budynku przy Raine Square opóźniała się, w listopadzie 2009 roku Bank zmuszony był podpisać kolejną 5-letnią umowę, której koszty częściowo pokrywa developer budynku przy Raine Square, Saracen Properties[25]. Saracen Properties ogłosiło w maju roku 2009, że nie zamierzają odnawiać umowy najmu i zwolnią pomieszczenia przed wygaśnięciem obecnej umowy w listopadzie 2009. Odkryto wówczas, że powierzchnia biurowa na 50. piętrze, zajmowana niegdyś przez Alana Bonda, pozostawała w nienaruszonym stanie od opuszczenia jej przez właściciela w roku 1991. Nadal znajdowały się tam tam fotel Bonda, biurko i stół konferencyjny, gdyż te elementy wyposażenia były objęte wynajmem[26].

Projekt | edytuj kod

południowo-zachodnia strona wieżowca, widziana ze skrzyżowania St Georges Terrace i William Street

Wieżowiec zaprojektowali architekci Cameron Chisolm & Nicol. Główną wytyczną, jaką otrzymali było„okna wszystkich biur powinny wychodzić na piękną Rzekę Łabędzią[27]. W myśl tej lapidarnej wskazówki architekci wybrali dla wieżowca przekrój w kształcie trójkąta równobocznego, który „pasuje do biur o otwartym planie”, ponieważ zapewnia naturalne oświetlenie na większej powierzchni każdego piętra[9]. Dodatkowo, schodkowa konstrukcja frontu pozwoliła stworzyć na każdym piętrze większą ilość bardzo pożądanych narożnych pomieszczeń. Ściany wschodnia i północna są z litego, formowanego ślizgowo betonu[28], dlatego jest w nich mniej okien. Przy tych ścianach znajdują się struktury budynku takie jak szyby windowe i klatki schodowe. Nieco trudności przysporzyło ustalenie, w jaki sposób należy uformować ukośnie ścięte ściany na pięciu ostatnich kondygnacjach, gdyż nie można było tam zastosować standardowego formowania betonu. Zamiast tego wprowadzono do konstrukcji prefabrykowane płyty ze zbrojonego betonu[9].

Stropy wieżowca zbudowano z konwencjonalnych betonowych belek i płyt[28]. 14 wind osobowych podzielone jest na trzy strefy: niską (parter-17 piętro), średnią (18-29) i wysoką (30-51)[10]. Jest to prawdopodobnie pierwszy budynek w Australii w którym zastosowano taki system[27].

Hol wieżowca w zamierzeniu miał być otwartym dziedzińcem pomiędzy nowym gmachem a pozostałościami hotelu Palace, jednak po dokładnych badaniach aerodynamicznych przeprowadzonych przez Institute of Environmental Sciences (Instytut Sozologii) z Uniwersytetu Murdocha zadecydowano, że teren ten powinien zostać przekryty szklanyn dachem[9]. Modele ścian kurtynowych które miały być zastosowane w budynku były testowane przy 1,5 wartości współczynnika bezpieczeństwa, by upewnić się, że wytrzymają cyklony i wstrząsy sejsmiczne[9]. W okna budynku wstawione są podwójne zielonkawe szyby, a ściany chronione są powłoką aluminium pokrytego jasnoszarą farbą fluoropolimerową[9][27].

Po ukończeniu, masa części nadziemnej budynku wyniosła 66000 ton[10]. Budynek spoczywa na 53 palach z betonu i stali, o średniej długości 30 m, które poprzez „trzy warstwy bagna” dosięgają aleurytowej skały macierzystej[9][10]. Średnica pali waha się od 2,5 m do 2,9 m[9]. Ściany głebokiej na 16 m części podziemnej budynku są pokryte impregnującą membraną o grubości 50 cm dla ochrony przed przenikaniem wody[9].

Gdy konstrukcja budynku była już w toku, 21 września 1987 roku rada miasta Perth zatwierdziła dodanie do szczytu budynku iglicy o długości 48 m, na której miały się znaleźć anteny telewizyjne, radiowe i satelitarne, reflektory nawigacyjne i kamery nadzoru. Zapytany o powód instalowania kamer, rzecznik R&I Bank Terry Pilbeam stwierdził, że nie ma takiej wiedzy. Iglicę zaaprobował również Department of Transport and Communications (Wydział Transportu i Komunikacji), który stwierdził, że nie spowoduje ona problemów w transporcie powietrznym,[29] zatem została zainstalowana jako ostatni element wieżowca.

Galeria | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Roy Gibson. Walks reveal city’s history. „The West Australian”, s. 19, 21 kwietnia 2008. 
  2. a b c Frank Dunn. Palace Hotel. „The Sunday Times”, s. 4, 4 czerwca 2004. 
  3. Staff writer. Race for the sky will scale greater heights. „The West Australian”, s. 11, 21 września 1987. {{Cytuj pismo}} Nieznane pola: "quote".
  4. Ian Hocking: Perth—the building challenge. Perth: The Master Builders' Association of Western Australia, c. 1987. ISBN 0-9598935-3-9.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "strony s".
  5. a b c d e Robert Wainwright. Just a pretty facade. „The West Australian”, s. 3, 4 czerwca 1986. 
  6. a b c d e Paul McGeough. Reviver for Palace Project. „The West Australian”, s. 1, 8 września 1984. 
  7. a b c d Staff writer. At long last , it's a big success story. „The Western Mail”, s. 56, 5–6 października 1985. Western Mail Limited. 
  8. Staff writer. Police get the drop on stunt jumpers. „Sydney Morning Herald”, s. 11, 28 kwietnia 1987. 
  9. a b c d e f g h i j k H. John: Bank Tower reaches new heights. T. 13. November 1987, s. 35–37, seria: Construction Industry International.
  10. a b c d e f g Rob MacDonald. 214m tower is all set to open for business. „Daily News”, s. 14, 8 lipca 1988. 
  11. Colleen Ryan. How Bond will probably get his nickel's worth in private. „Sydney Morning Herald”, s. 25, 16 stycznia 1990. Cytat: Dallhold szczyciło się miejscem w nowej siedzibie Bond Corporation w R & I Tower w Perth, gdzie zajmowało najwyższe piętra i przeszklone atrium gdzie wystawiona była warta miliony dolarów kolekcja sztuki.. 
  12. Staff writer. Business Tycoon Says He Bought World's Most Valuable Painting. , 22 grudnia 1988. Associated Press. {{Cytuj pismo}} Brakujące pola: czasopismo.
  13. Bruce Jacques. Court decision threatens Bond deal. „Financial Times”, s. 22, 20 grudnia 1989. Cytat: Pan Bond oznajmił też zgromadzeniu akcjonariuszy, że firma sprzedała połowę udziałów w 50-piętrowym R&I Tower w Perth za 108milionów dolarów. (...) Pan Bond powiedział, że firma przechodzi ciężki okres, a konflikty w których uczestniczy, są traktowane przez media jak sensacje. Zapewnił, że niedawno ogłoszona strata w wysokości ponad 800 milionów dolarów powinna być widziana w szerszej perspektywie, ponieważ zawiera w sobie wielkie prowizje oraz niezbędne wydatki.. 
  14. Tony Kaye. Bond Keeps Low Profile As Dallhold's Creditors Close In. „Sunday Age”, s. 3, 5 maja 1991. Cytat: Rodzinna firma Bonda, Dallhold Investments, cierpi ostatnio z powodu problemów. W ciągu ostatnich tygodni, Dalhold przeniosla swoją siedzibę z przestronnego biura na 50. piętrze R&I Bank Tower (znanej wcześniej jako Bond Tower) w Perth do parterowego biura w innym budynku przy tej samej ulicy.. 
  15. a b c Virginia Egerton-Warburton. Former Bond Tower Hangs Out 'full' Sign. „The West Australian”, s. 64, 15 marca 2000. 
  16. See e.g. Victoria Laurie. City of lights to again reflect its civic pride. „The Australian”, s. 15, 21 August 2000. 
  17. See e.g. Richard Woldendorp: Demolished multi-storey carpark on Stirling and James Streets Perth (picture). c.1990. [dostęp 7 lutego 2009].
  18. See e.g. Richard Woldendorp: Aerial view of Perth CBD and bus station (picture). c.1992. [dostęp 7 lutego 2009].
  19. See e.g. Richard Woldendorp: Aerial view looking west over Perth central business district (picture). listopad 1994. [dostęp 7 lutego 2009].
  20. Cathy Saunders. Multiplex owner puts tower on the market. „The West Australian”, s. 78, 10 listopada 2007. 
  21. Merger of Multiplex Group and Ronin Property Group. 27 September 2004. [dostęp 2008-11-07].
  22. Cathy Saunders. Multiplex puts tower stake on the market. „The West Australian”, s. 49, 21 lutego 2008. 
  23. Cathy Saunders. Big towers off market as offers fall short. „The West Australian”, s. 45, 8 sierpnia 2008. 
  24. Rebecca Keenan. Multiplex holds key to $134m BankWest deal. „The West Australian”, s. 46, 28 grudnia 2006. 
  25. Cathy Saunders. Raine Square ‘to keep BankWest’. „The West Australian”, s. 58, 15 października 2008. 
  26. Bondy's old office up for lease. , 10 maja 2009. NEWS.com.au. [dostęp 12 maja 2009]. {{Cytuj pismo}} Brakujące pola: czasopismo. [martwy link]
  27. a b c Cameron Chisolm & Nicol Architects: R&I Tower. T. 29–4. 1989, s. 16–17, seria: The Architect (Western Australia).
  28. a b Roberts, A., Ryan, D.C.: The R and I Bank Tower, Perth. 1987. [dostęp 7 listopada 2008].{{Cytuj stronę}} Nieznane pola: "czasopismo", "strony s", "wydawca" oraz "miejsce".
  29. Robert Wainwright. Bid to add spire to R&I Tower. „The West Australian”, s. 3, 22 września 1987. 

Linki zewnętrzne | edytuj kod



Kategoria:Wieżowce pomiędzy 200 a 249 metrów

Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:Bmalta/brudnopis3" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy