Wikipedysta:Christolomeo/brudnopis


Wikipedysta:Christolomeo/brudnopis w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spis treści

Język i myśl | edytuj kod

Ważnym problemem który dotyczy zarówno filozofii języka jak i filozofii umysłu jest to na jakim obszarze język wpływa na myśl i vive-versa. Istnieje wiele różnych poglądów na tą kwestie które oferują różne spostrzeżenia i propozycje.

Jezykoznawcy Sapir i Whorf sugerowali że język ogranicza obszar w którym członkowie „językowej wspólnoty” mogą myśleć o pewnych tematach ( hipoteza podobna do tej z powieści George Orwella Rok 1984).[1] Innymi słowy język był analitycznie wcześniejszy w stosunku do myśli. Filozof Michael Dummett jest również zwolennikiem poglądu pierwszeństwa języka w stosunku do myśli.[2]

W ostrym przeciwieństwie do stanowiska Sapira-Whorfa leży pogląd że myśl (lub bardziej ogólnie treść myślowa) ma pierwszeństwo nad językiem. Pogląd na pierwszeństwo myśli można znaleźć np. w pracy Paula Grice'a.[2] Jeszcze bardziej pogląd ten jest kojarzony z Jerry Fodor i jego hipotezą języka myśli. Opierając się na jego argumentach mówiony i pisany język wyprowadza celową i znaczącą formę z wewnętrznego języka zakodowanego w umyśle.[3] Głównym argumentem przemawiającym za tym poglądem jest to że struktura myśli i struktura języka zdaje się dzielić ze sobą dotyczący składu systematyczny charakter. Kolejnym argumentem jest to że trudno wytłumaczyć jak znaki i symbole na papierze mogą reprezentować cokolwiek znaczącego dopóki nie zostanie im wpojone znaczenie przez zawartość umysłu. Jednym z głównych argumentów przeciwko jest że takie poziomy języka mogą prowadzić do nieskończonego regresu.[3] W każdym razie wielu filozofów umysłu i języka takich jak Ruth Millikan, Fred Dretske skierowali swoją uwagę bezpośrednio na wyjaśnianie znaczenia treści i stanów psychicznych.

Kolejna tradycja filozofów starała się pokazać że język i myśl są ze sobą nierozerwalne-że nie ma możliwości wytłumaczenia jednego bez drugiego. Donald Davidson w swoim eseju „Myśl i rozmowa” dowodzi że pojęcie wiary mogło powstać jedynie jako produkt społecznej interakcji językowej. Daniel Dennett utrzymuję zbieżny pogląd na postawy propozycjonalne.[4] T Do tego teoretyczne wsparcie kognitywnej semantyki (włączając pogląd koncepcji semantycznej) sugeruje wpływ języka na myśl.[5] Jednakże poglądy tej samej tradycji na znaczenie i gramatykę jako funkcję ujęcia czynią trudnym do ocenienia w jakikolwiek bezpośredni sposób.

Niektórzy myśliciele jak np. starożytny sofista Gorgiasz, pytali czy język jest w ogóle zdolny do uchwycenia myśli.

...Mowa nie może dokładnie przedstawiać przedmiotów percepcji, ponieważ jest ona różna od nich. Rzeczy postrzegane są ujmowane przez jeden organ a mowa przez inny organ. Tak jak widzialne obiekty nie mogą się przedstawiać innemu zmysłowi niż wzrok i tak jak inne organy zmysłów nie mogą sobie przekazywać danych zmysłowych, tak mowa nie może przekazywać żadnych informacji o rzeczach postrzeganych. Ponieważ przedmioty widziane nie mogą być przedstawione innym narządom, prócz wzroku oraz różne organy zmysłów nie mogą udzielić informacji, siebie wzajemnie, podobnie mowa nie może podać żadnych informacji o postrzeżeniach.  Dlatego też, jeśli w coś w ogóle istnieje i jest zrozumiałe, jest niekomunikowalne.[6]

Istnieją badania które dowodzą że języki kształtują to jak ludzie rozumieją przyczynowość. Na przykład Anglicy mają tendencje do mówienia „Jan zbił wazę” nawet jeżeli zostało to zrobione przez przypadek. Jednakże, Hiszpanie lub Japończycy prawdopodobnie powiedzieli by „Waza się stłukła”. Podczas badań prowadzonych przez Catalin Fausey na Uniwersytecie Stanforda Anglicy Hiszpanie i Japończycy oglądali filmy przedstawiające dwoje ludzi dmuchających balony, tłukących jajka i rozlewających napoje zarówno celowo jak i przez przypadek. Później każdy został zapytany czy pamięta kto co zrobił. Hiszpanie i Japończycy nie zapamiętali przedstawicieli przypadkowych wydarzeń tak dobrze jak zrobili to Anglicy. W innym badaniu Anglicy oglądali film o owianym złą sławą kostiumie Janet Jackson ,któremu towarzyszyło jedno z dwóch sprawozdań. Sprawozdania były identyczne poza ostatnim zdaniem gdzie jedno brzmiało „rozpruł kostium” a drugie „kostium rozpruł”. Osoby które przeczytały „rozpruł kostium” bardziej winiły Justina Timberlake'a.

Rosjanie którzy w swoim języku mają dodatkowe rozróżnienie pomiędzy jasnym a ciemnym niebieskim mają lepsze zdolności do wizualnego rozróżniania odcieni niebieskiego. Piraha, plemię zamieszkujące Brazylię, które posiada tylko określenia mało i wiele zamiast liczb nie jest w stanie śledzić dokładnie ilości..[7]

Istnieją również badania gdzie ludzie byli proszeni o obejrzenie serii zdjęć przedstawiających wymyślonych obcych. O tym czy dany obcy jest przyjazny czy wrogi decydowały subtelne cechy o których biorący udział w badaniu nie byli poinformowani. Osoby badane musiały zgadnąć który obcy jest przyjazny a który wrogi. Po każdej odpowiedzi informowani byli czy udzielili poprawnej odpowiedzi co miało im pomóc w nauczeniu się subtelnych wskazówek czy obcy jest przyjacielem czy wrogiem. Jedna czwarta uczestników została wcześniej poinformowana że przyjacielscy obcy to „leebish” a wrodzy to „grecious” natomiast kolejna ćwiartka uczestników została poinformowana odwrotnie. Dla reszty uczestników obcy pozostali bezimienni. Okazało się że osoby które znały imiona nauczyły się znacznie szybciej rozróżniać obcych osiągając 80% poprawność w mniej niż połowie czasu którego potrzebowali nie znający imion. Pod koniec testu osoby znające imiona potrafiły właściwie pokategoryzować 88% obcych natomiast druga grupa osiągnęła 80% poprawności. Badacze doszli do wniosku że nazywanie obiektów pomaga nam w ich rozróżnianiu i zapamiętywaniu.

W innym eksperymencie grupa ludzi została poproszona o obejrzenie mebli z katalogu IKEA. Przez połowę czasu proszeni byli o nazywanie przedmiotów na przykład lampa czy krzesło. Pozostały czas służył do określenia czy podobało się to czy nie. Okazało się że podczas gdy osoby miały nazywać przedmioty trudniej było im przypomnieć sobie szczegóły tych przedmiotów np. czy krzesło miało oparcia czy nie. Wnioskowano że nazywanie obiektów pomaga naszemu umysłowi budować prototyp typowego przedmiotu w grupie bez cech indywidualnych.[8]

Interakcja społeczna i język | edytuj kod

Powszechną opinią jest że język jest kierowany przez społeczne konwencje. Krążąc wokół tego tematu pojawiają się nieuniknione. Jednym z pytań jest „Czym dokładnie jest konwencja i jak się jej uczymy? Kolejnym jest: „W jakim zakresie konwencje mają znaczenie dla nauki o języku?” David Kellogg Lewis zaproponował stosowną odpowiedz na pierwsze pytanie wykładając pogląd że konwencja jest regularnie samo utrwalającą się regularnością w zachowaniu.[2]

Niektórzy pytali czy konwencje są istotne dla nauki o znaczeniu. Noam Chomsky zaproponował że nauka o języku mogłaby być uprawiana w terminach I-języka lub języka wewnętrznego. Gdyby tak było to osłabia to pogoń za tłumaczeniami w terminach konwencji i odsuwa takie wyjaśnienia do sfery „meta-semantyki”. Meta-semantyka to termin użyty przez filozofa języka Roberta Station'a w celu określenia wszystkich tych dziedzin które usiłują wyjaśnić jak powstają semantyczne podstawy twierdzeń.[9] Jedno z owocnych źródeł zawiera badania socjalnych warunków, które mają wpływ lub są powiązane ze znaczeniem i językiem. Etymologia (nauka o pochodzeniu słów) i Stylistyka ( filozoficzna argumentacja dotycząca tego co czyni dobrą gramatykę względem konkretnego języka ) są dwoma kolejnymi przykładami na polu których uprawia się meta-sematykę.

Nie dziwi fakt ,że wiele oddzielnych (ale powiązanych) dziedzin badało temat językowej konwencji przy pomocy swoich własnych paradygmatów. Założenia które wspierają każde teoretyczne poglądy interesują filozofa języka. Na przykład jedna z głównych dziedzin socjologi, interakcjonizm symboliczny, oparta jest na spostrzeżeniu że ludzka organizacja społeczna opiera się niemal całkowicie na wykorzystaniu znaczenia.[10] W konsekwencji jakiekolwiek wyjaśnienia struktury społecznej (np. instytucja) powinny uwzględnić wspólne znaczenia które tworzą i utrzymują strukturę.

Retoryka Retoryka zajmuje się badaniem konkretnych wyrazów których ludzie używają w celu osiągnięcia właściwego efektu emocjonalnego i racjonalnego u słuchacza np. aby przekonać sprowokować zdobyć względy czy uczyć. Kilka istotnych zastosowań retoryki obejmuje badanie propagandy i dydaktyzmu, analizy celów przeklinania i wyrażeń pejoratywnych (zwłaszcza jak wpływają one na zachowania innych, a także jak określają relacje), lub skutki płci języku. Może być także wykorzystywana do badania przejrzystości językowej (mówienia w przystępny sposób), jak również wypowiedzi performatywnych i różnych zdań za pomocą których język wykonuje czynności (tzw. akty mowy). Ma także zastosowanie do analiz i wykładni prawa a także pomaga dać wgląd do logicznej koncepcji domeny dyskursu.

Teoria literatury Teoria literatury jest dyscypliną którą niektórzy teoretycy literatury utożsamiają z filozofią języka. Podkreśla to metody używane przez czytelników i krytyków używane w zrozumieniu tekstu. Ta dziedzina jest namiastką tego jak prawidłowo interpretować wiadomości i jest niezwykle silnie powiązana ze starożytną dyscypliną hermeneutyką.

Język i filozofia kontynentalna | edytuj kod

W filozofii kontynentalnej, język nie jest pojmowany jako osobna dyscyplina tak jak ma to miejsce w filozofii analitycznej. Jest on raczej nierozerwalnie powiązany z wieloma innymi obszarami myśli takim jak Fenomenologia, Semiotyka, Hermeneutyka, ontologia Heideggera, egzystencjalizm, strukturalizm, dekonstrukcjonizm i teoria krytyczna. Idea języka jest często odnoszona do logiki w rozumieniu greckiego logosu znaczącego dyskurs lub dialektykę. Język i pojęcia są również postrzegane jako uformowane przez tradycje i politykę lub nawet filozofie historyczną.

W XX w. począwszy od Martina Heidegger'a na polu języka i ontologii filozofii kontynentalnej znaczącą role odegrała hermeneutyka i teoria interpretacji. Heidegger łączy fenomenologie z hermeneutyką Wilhelma Dilthey'a. Wierzył on że język jest jedną z najważniejszych kategorii Dasein: "Language is the house of being, which is propriated by being and pervaded by being."[11] Jednakże Heidegger uważał że dzisiejszy język jest zniszczony z powodu nadużywania ważnych słów i nieodpowiedni dla nauki w głębi Bycia (Sein). Na przykład „Sein” samo w sobie zawiera wiele znaczeń. Stąd też Heidegger wymyślił nowe słownictwo i style językowe, oparte na greka i germańskich etymologicznych relacjach słowa by wyeliminować dwuznaczność zwykle używanych słów. Unika słów takich jak świadomość, ego, człowiek, natura itd. zamiast tego mówi o holistycznym Byciu-w-świecie, Dasein.

Z pomocą nowej idei Bycia-w-świecie Heidegger konstruuje swoją teorie języka skoncentrowaną wokół mowy. Wierzył że mowa (mówienie, słuchanie, milczenie) była najbardziej podstawową i czystą formą języka. Heidegger twierdzi że pisanie jest jedynie uzupełnieniem mowy ponieważ nawet czytelnik konstruuje lub ma wpływ na swoją własną „rozmowę” podczas czytania. Najważniejszą cechą języka jest jego projektywność oraz idea tego że język jest wcześniejszy niż ludzka mowa. Oznacza to że gdy ktoś zostaje „wrzucony” w świat jego byt jest charakteryzowany od samego początku przez pewne przedrozumienia świata. Jednakże dzieje się to po nazywaniu lub "articulation of intelligibility", can one have primary access to Dasein and Being-in-the-World.[12]

Hans-Georg Gadamer rozszerzył pomysły Heideggera i zaproponował kompletną ontologię hermeneutyczną. W „Prawdzie i metodzie” Gadamer opisuje język jako „medium w którym zachodzi konkretne zrozumienie i zgoda między dwojgiem ludzi.."[13]W dodatku Gadamer twierdzi że świat jest lingwistycznie ukonstytuowany i nie może istnieć bez języka. Na przykład pomniki i posągi nie mogą komunikować się bez pomocy języka. Gadamer twierdzi również że każdy język konstytuuję postrzeganie świata ponieważ językowa natura świata uwalnia każdą osobę od obiektywnego środowiska: „...fakt że posiadamy świat jest w pełni uzależniony od języka i objawia się w nim. Świat jako świat istnieje dla człowieka jak dla żadnego innego stworzenia na ziemi.” "[13]

Paul Ricœur, zaproponował odmienną hermeneutykę mającą swój rodowód w oryginalnym greckim sensie tego słowa z naciskiem na odkrywanie ukrytych znaczeń dwuznacznych wyrazów (lub symboli) języka potocznego. Innymi filozofami popierającymi tą tradycje są Luigi Pareyson i Jacques Derrida.[14]

Semiotyka jest nauką zajmującą się znakami i symbolami w obrębie ich transmisji recepcji i znaczenia. Na tym polu język ludzki (naturalny i sztuczny) jest tylko jedną wśród wielu dróg którymi ludzie (i inne świadome byty) mogą się ze sobą komunikować. To pozwala im wykorzystać i skutecznie manipulować światem zewnętrznym w celu stworzenia znaczenie dla siebie i przekazać to znaczenie innym. Każdy przedmiot każda osoba każde wydarzenie i każdy czynnik nieprzerwanie coś komunikuje (lub znaczy). Dzwonek telefonu na przykład oznacza telefon. Dym który unosi się nad horyzontem oznacza ogień. Dym oznacza. W tym wyobrażeniu wszystkie przedmioty świata wydają się być precyzyjnie określone dla inteligentnych istot które muszą tylko dokonać ich interpretacji. Wszystko ma znaczenie. Prawdziwa komunikacja zawiera użycie języka jednakże wymaga tego by ktoś (nadawca) nadał wiadomość lub tekst w pewnym kodzie do kogoś innego (odbiorca). Język jest badany jedynie o ile jest jedną z powyższych form (najbardziej wyszukaną formą) komunikacji. Najważniejszymi osobami w historii semiotyki są Charles Sanders Peirce, Roland Barthes, i Roman Jakobson. Do współczesnych i najbardziej znanych badaczy semiotyki zaliczyć można Umberto Eco, A.J. Greimas, Louis Hjelmslev, i Tullio De Mauro.[14] Badaniem znaków w aspekcie komunikacji pozaludzkiej zajmuje się Biosemiotyka która powstała w końcu lat 90tych XX w. Założycielami są Thomas Sebeok i Thure Von Uexkuell

Główne problemy filozofii języka | edytuj kod

Niejasność | edytuj kod

Jednym z problemów niepokojących filozofów języka i logików jest problem niejasność słów. Szczególnym przypadkiem niejasności są tak zwane przypadki graniczne w których nie można określić czy zdanie jest prawdziwe czy fałszywe. Klasycznym przykładem są „wysoki” lub „łysy”. W granicznym przypadku nie można orzec czy ktoś jest wysoki czy nie-wysoki. W konsekwencji niejasność prowadzi do tak zwanego Paradoksu stosu. Wielu teoretyków próbowało rozwiązać paradoks przy pomocy logiki wielowartościowej takiej jak logika rozmyta, które radykalnie zrywają z klasyczną dwuwartościową logiką.[15]

Problem uniwersaliów i kompozycji | edytuj kod

Szablon:Zobacz Sprawą która interesuje wielu filozofów jest spór o uniwersalia. Dla przykładu ktoś może zapytać „Kiedy ludzie wypowiadają słowo skała co jest tym co to słowo reprezentuje?” Pojawiły się dwie różne odpowiedzi na to pytanie. Jedni twierdzili że wyrażenie reprezentuje realne abstrakcyjne uniwersalia Inni twierdzili że słowo reprezentuje pewien zbiór konkretnych indywidualnych skał którym przypisujemy przynależność do wspólnej kategorii. Pierwsze z powyższych stanowisk nazywane było realizmem filozoficznym,drugie nominalizmem.[16]

Problem uniwersaliów może być wytłumaczony jeżeli przeanalizujemy zdanie „Sokrates jest człowiekiem”

Z perspektywy radykalnego realizmu powiązanie pomiędzy S i M jest powiązaniem pomiędzy dwoma abstrakcyjnymi podmiotami. Jest podmiot człowiek i podmiot Sokrates. Te dwa podmioty łączą się ze sobą w pewien sposób bądź pokrywają się ze sobą.


Z perspektywy nominalistycznej powiązanie między S i M jest powiązaniem między konkretnym podmiotem Socrates i obszernym zbiorem konkretnych podmiotów (ludzi) Mówiąc że Sokrates jest człowiekiem to to samo co mówić że Sokrates jest częścią kategorii Ludzie.

Jest jeszcze trzecia stanowisko, między nominalizmem a realizmem radykalnym, zwykle nazywane "umiarkowanym realizmem". Przypisywane jest ono Arystotelesowi i Tomaszowi z Akwinu. Umiarkowani realiści utrzymują ,że słowo "człowiek" odnosi się do rzeczywistej istoty lub tworu, który jest rzeczywiście obecny i identyczny z Socratesem i wszystkimi innymi ludźmi , ale "człowiek" nie istnieje jako podmiot odrębny i różny. . To jest realizm sytuacji, ponieważ "człowiek" jest prawdziwy, o ile rzeczywiście istnieje we wszystkich ludziach, ale jest to realizm umiarkowany, bo "człowiek" nie jest podmiotem niezależnym od mężczyzn lecz informuje.

Natura języka | edytuj kod

Wiele filozoficznych dyskusji zaczyna się od wyjaśnienia terminologii. Jedynym z elementów który poddawany jest analizie znaczenie jest języka sam w sobie. Filozofowie którzy postawili przed sobą zadanie analizy znaczenia języka zadają dwa ważne pytania: „Czym jest język w ogóle?” i „Co jest poszczególnym jednostkowym językiem?”

Niektóre semiotyczne poglądy podkreślały że język jest wyłącznie manipulacją i użyciem symboli w celu skupienia uwagi na oznaczonej treści. Gdyby tak było w istocie ludzie nie byli by jedynymi posiadaczami językowych umiejętności.[14] Z drugiej jednak strony wiele prac językoznawcy Noama Chomsky'ego kładło nacisk na role składni jako cechy charakterystycznej każdego języka.[17]

Bardziej intrygujące zdaje się być pytanie co odróżnia poszczególne języki od siebie. Co sprawia że język „Angielski” jest językiem Angielskim.? Jaka jest różnica między językiem Hiszpańskim i Francuskim? Chomski wskazał że poszukiwania istoty języka należy rozpocząć od badania wewnętrznego języka osób lub I-języków, Które są oparte na jasnych regułach (lub zasadach i parametrach) które tworzą gramatyki. Pogląd ten jest częściowo poparty przekonaniem że nie istniej żadna jasna ogólna i nadrzędna różnica pomiędzy językami. Inne próby, które określa mianem E-jezyków, miały wyjaśnić język jako użycie w określonej wspólnocie językowej z określonym zbiorem uformowanych w umyśle wypowiedzi. (markedly associated with linguists like Bloomfield).[18]

Formalne kontra nieformalne podejścia | edytuj kod

Kolejnym z pytań, które dzieli filozofów języka, jest to w jakim zakresie logika formalna może być stosowana jako skuteczne narzędzie do analizy i zrozumienia języka naturalnego. Większość filozofów, w tym Frege, Alfred Tarski i Rudolf Carnap, było mniej lub bardziej sceptycznie nastawionych do formalizacji języków naturalnych, wielu z nich rozwinęło języki formalne mające zastosowanie w naukach lub do badań sformalizowanych częściach języka naturalnego. Najbardziej prominentni członkowie tradycji formalnej semantyka to Tarski, Carnap, Richard Montague and Donald Davidson.[19]

Po drugiej stronie linii podziału, szczególnie widocznego w 1950 i 60., byli tak zwani "filozofowie języka potocznego". Filozofowie tacy jak P. F. Strawson, John Langshaw Austin i Gilbert Ryle podkreślali znaczenie nauki języka naturalnego bez względu na warunki prawdziwości zdań i odniesienia do warunków. Nie wierzyli, że społeczny i praktyczny wymiar znaczenia językowego mógłby zostać uchwycony przez jakiekolwiek próby formalizacji przy pomocy narzędzi logiki. Logika to jedno, a język jest czymś zupełnie innym. Ważne nie są wyrażenia same w sobie, ale to, do czego ludzie ich używają w komunikacie.[20]

Stąd, Austin opracował teorię aktów mowy , które opisują rzeczy, które można zrobić mówiąc (twierdzenie, komendy, zapytania, wykrzyknik) w różnych kontekstach i przy różnych okazjach.[21] Strawson twierdził, że truth table semantics logiczne spójniki (e.g., {\displaystyle \land } , {\displaystyle \lor } and {\displaystyle \rightarrow } ) Nie oddają znaczenia ich naturalnych odpowiedników języka ("i", "lub" oraz "jeśli to").[22] Podczas gdy ruch "zwykłego języka" w zasadzie zanikł w 1970, jego wpływ był istotny dla rozwoju obszarów teorii aktów mowy i badań pragmatyki. Wiele z jego pomysłów zostało wchłoniętych przez teoretyków, takich jak Kent Bach, Robert Brandom, Paul Horwich and Stephen Neale.[23]

Mając na uwadze powyższe tradycje pytanie, czy istnieje lub nie podstawa do konfliktu pomiędzy podejściami formalnymi i nieformalnymi jest dalekie od rozstrzygnięcia. Niektórzy teoretycy, jak Paul Grice,byli sceptycznie nastawieni do twierdzeń, że istnieje poważny konflikt między logiką i językiem naturalnym.[24]

Tłumaczenie i interpretacja | edytuj kod

Tłumaczenie i interpretacja to dwa inne problemy, którym filozofowie języka próbowali stawić czoło. W 1950 roku, W.V. Quine powiedział się za nieokreślonością znaczenia i odniesienia opartego na zasadzie radykalnego tłumaczenia. W Word and Object, Quine zwraca się do czytelnika aby ten wyobraził sobie sytuację, w której ma do czynienia z wcześniej niepoznanym, prymitywnym plemieniem i musi spróbować zrozumieć sens wypowiedzi i gestykulacji, które jego członkowie wykonują. Jest to sytuacja radykalnego tłumaczenia.[25]

Twierdził, że w takiej sytuacji nie jest możliwe w zasadzie być absolutnie pewnym znaczenia lub odniesienia, jakie język mówcy z prymitywnego plemienia przywiązuje do wypowiedzi. Na przykład, jeśli mówca widzi królik i mówi: "gavagai", to czy wypowiedz ta odnosi się do całego królika, ogonu królika czy skroniowej części królika? Wszystko co można zrobić to zbadać wypowiedzi jako części ogólnego zachowania językowego jednostki, a następnie użyć tych uwag do interpretacji znaczenia wszystkich innych wypowiedzi. Na tej podstawie można sformułować instrukcję tłumaczenia. Jednakże odniesienie nie jest z góry określone więc będzie wiele takich instrukcji, gdzie o żadnej nie będzie można orzec że jest lepsza od pozostałych. Dla Quine'a, tak jak dla Wittgenstein, i Austin, znaczenie nie jest czymś powiązanym z pojedynczym słowem czy zdaniem ale jest raczej czymś co jeżeli można przypisać w ogóle to może być przypisane do całego języka.[25] Jest to tak zwany holizm semantyczny.

Zainspirowany dyskusją Quine,a, Donald Davidson rozwiną idee radykalnego tłumaczenia do interpretacji wyrażeń i zachowań w ramach jednej wspólnoty językowej. Nazwał ten pogląd radykalną interpretacją. Zasugerował, że znaczenie które każda osoba przypisuje do zdania może być określone tylko przez przypisywanie znaczeń wielu o ile nie wszystkim indywidualnym twierdzeniom jak również ich stanom psychicznym i postawom.[26]

  1. Kay, P. and W. Kempton. 1984. "What is the Spair-Whorf Hypothesis?" American Anthropologist 86(1): 65-79.
  2. a b c Bunnin, Nicholas and E. P. Tsui-James: The Blackwell Companion to Philosophy. Oxford: Blackwell, s. 97, 120–121.
  3. a b Fodor, J. The Language of Thought, Harvard University Press, 1975, ​ISBN 0-674-51030-5​.
  4. Gozzano, S. "Olismo, Razionalità e Interpretazione". In Olismo ed. Massimo dell'Utri. 2002. Macerata:Quodlibet. ​ISBN 88-86570-85-6
  5. Lakoff, G. (1987) Women, Fire, and Dangerous Things: What Categories Reveal About the Mind. Chicago:University of Chicago Press. ​ISBN 0-226-46804-6​.
  6. Giorgias (c. 375 BCE) tranlslated by Kathleen Freeman. In Kaufmann, W. Philosophic Classics: Thales to Ockham. New Jersey:Prentice Hall, Inc. 1961, 1968.
  7. Lost in Translation. New cognitive research suggests that language profoundly influences the way people see the world; a different sense of blame in Japanese and Spanish by Lera Boroditsky
  8. What's in a name? The words behind thought by David Robson
  9. Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Stainton
  10. Teevan, James J. and W.E. Hewitt. (2001) Introduction to Sociology: A Canadian Focus. Prentice Hall: Toronto. p.10
  11. Heidegger, Martin.(1998) Pathmarks. Cambridge:Cambridge University Press, ​ISBN 0-521-43968-X
  12. Heidegger, Martin.(1996) Being and Time. New York: Blackwell, ​ISBN 0-631-19770-2
  13. a b Gadamer, Hans G. (1989)Truth and Method, New York:Crossroad, 2nd ed., ​ISBN 0-8264-0401-4
  14. a b c Volli,U. (2000) Manuale di Semiotica. Rome-Bari:Editori Laterza. ​ISBN 88-420-5953-6
  15. Sorensen, Roy. (2006) "Vagueness". Stanford Encyclopedia of Philosophy. http://plato.stanford.edu/entries/vagueness/#3
  16. "Nominalism, Realism, Conceptualism" in the 1913 Catholic Encyclopedia
  17. Chomsky, N. (1985)The Logical Structure of Linguistic Theory. Chicago: University of Chicago Press
  18. Chomsky, Noam. "Knowledge of Language: Its Nature, Origin, and Use." Perspectives in the Philosophy of Language. (2000) ed. Robert Stainton.
  19. Partee, B. Richard Montague (1930 - 1971). In Encyclopedia of Language and Linguistics, 2nd Ed., ed. Keith Brown. Oxford: Elsevier. V. 8, pp. 255-57, 2006
  20. Lycan, W. G. (2000). Philosophy of Language: A Contemporary Introduction. New York: Routledge.
  21. Austin, J.L.: How to Do Things With Words: The William James Lectures delivered at Harvard University in 1955. J.O. Urmson (red.). Oxford: Clarendon Press, 1962. ISBN 0-674-41152-8.
  22. P. F. Strawson, "On Referring". Mind, New Series, Vol. 59, No. 235 (Jul., 1950), pp. 320-344
  23. Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Brand
  24. Grice, Paul. "Logic and Conversation". Perspectives in the Philosophy of Language. (2000) ed. Robert Stainton.
  25. a b Quine, W.V. (1960) Word and Object. MIT Press; ​ISBN 0-262-67001-1​.
  26. Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie TandI
Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:Christolomeo/brudnopis" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy