Wikipedysta:DominikaUE/brudnopis


Wikipedysta:DominikaUE/brudnopis w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Podział konsolidacji ze względu na formy i rodzaje:
1. poziom zgodności uczestników ( połączenia przyjazne - fuzje i wrogie – przy przejęciach przez konkurencję);
2. stopień agresywności ( fuzje obronne – dokonuje się ich w celu utrudnienia nabycia powiększonej poprzez fuzję firmy przez niechcianego agresora lub w celu utrzymania pozycji rynkowej wobec możliwości jej utraty; fuzje agresywne mają na celu realizację zamierzonej strategii zewnętrznego rozwoju);
3. formuła formalno-prawna (scalenie poprzez nowe założenie i scalenie poprzez wchłonięcie);
4. formuła organizacyjno-prawna (alianse formalne i nieformalne);
5. charakter zamiaru rozwojowego (fuzje strategiczne i okazyjne);
6. obszar działania ( fuzje krajowe i zagraniczne);
7. źródło finansowania ( fuzje finansowane ze środków własnych oraz ze środków obcych);
8. charakter inwestora (fuzje zewnętrzne i wewnętrzne ).


Spis treści

Bibliografia | edytuj kod

J. Poteraj, Procesy konsolidacyjne. Raiders&Targets w polskich instytucjach finansowych, wyd. Wszechnicy Mazurskiej, Olecko, 2004, s.55 i następne


Historia banków spółdzielczych | edytuj kod

Spółdzielczość bankowa miała swoich prekursorów już w okresie późnego średniowiecza. Pierwszą instytucją bankową, w Polsce, działającą na zasadach współdziałania i samopomocy była założona w 1577r. przez ks. Wawrzyńca Białobrzeskiego Fundacja Ostrołęcka Taniego Kredytu. W XVIII w. we wsiach zakładane były różne instytucje działające na zasadach samopomocy, które poprzez gromadzenie środków pieniężnych lub rzeczowych pomagały później w oparciu o nie udzielać pożyczek pieniężnych bądź wsparcia w naturze potrzebującym.[1] Podstawą tworzenia i funkcjonowania współczesnych banków spółdzielczych w wielu krajach europejskich były koncepcje działania kas kredytowych opracowane przez dwóch niemieckich działaczy społecznych: Fryderyka Wilhelma Raiffeisena (1818-1880) i Franza Hermana Schultze z Delitzsch (1808- 1883). „Głównym celem powoływania do życia kas kredytowych było przezwyciężenie niedorozwoju i biedy w środowiskach wiejskich oraz umożliwienie kupcom, rzemieślnikom i drobnym producentom z miast uniezależnienia się od lichwiarskich pożyczek[2]. Rolnicy samodzielnie prowadzący swoje gospodarstwa rolne, od momentu uwłaszczenia, coraz częściej zgłaszali zapotrzebowanie na dodatkowe środki finansowe, które były potrzebne im do utrzymania i prowadzenia produkcji rolnej. Środki kredytowe oferowane im przez ówcześnie istniejące banki i instytucje były bardzo wysoko oprocentowane. Przekraczały one możliwości ich efektywnego wykorzystania przez chłopów. Właśnie wtedy pojawiła się konieczność stworzenia instytucji finansowej, której działalność odpowiadałaby potrzebom i możliwością osób prowadzących działalność rolniczą. Tą instytucją był bank spółdzielczy.[3]

Banki spółdzielcze współcześnie | edytuj kod

Banki spółdzielcze są spółdzielniami, które prowadzą działalność bankową. W związku z tym podstawą prawną ich organizacji jest prawo spółdzielcze z dnia 16 września 1982r., które określa, że spółdzielnia jest dobrowolnym zrzeszeniem nie ograniczonej liczby osób, o zmiennym składzie osobowym i zmiennym funduszu udziałowym, prowadzącym w interesie swoich członków wspólną działalność gospodarczą na zasadach rozrachunku gospodarczego i mogącym prowadzić także na ich rzecz działalność społeczną i oświatowo-kulturalną.[4] „Z takiego określenia celu działalności spółdzielni wynika, że nadrzędny cel banku spółdzielczego jest różny od celów działalności banków w formie spółek akcyjnych czy przedsiębiorstwa państwowego, które dążą przede wszystkim do maksymalizacji zysku. W banku spółdzielczym maksymalizacja zysku powinna być jedynie środkiem do realizacji celów członków spółdzielni.”[5]

Przypisy | edytuj kod

  1. Por.: J. Węcławski, System bankowy w Polsce, wyd. MIG, Rzeszów, 2000, s. 30
  2. E. Gostomski, Europejskie banki spółdzielcze, „Gazeta Bankowa”, 2006, nr 46, s. 12
  3. A. Alińska, Bankowość spółdzielcza w krajach Unii Europejskiej, wyd. Twigger, Warszawa, 2002, poz. cyt., s. 11
  4. Ustawa z dnia 16.09.1982r. Prawo spółdzielcze, Dz. U. 1982, nr 30, poz. 210 wraz z póź. zmianami
  5. J. Węcławski, System bankowy .., poz. cyt., s. 34
Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:DominikaUE/brudnopis" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy