Wikipedysta:El Slavco/brudnopis


Wikipedysta:El Slavco/brudnopis w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii < Wikipedysta:El Slavco Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tribble – fikcyjny gatunek stworzeń, zamieszkujących uniwersum Star Trek. Po raz pierwszy pojawiły się one w piętnastym odcinku drugiej serii (Kłopoty z Tribllami) serialu Star Trek: Oryginalna Seria.

Spis treści

Wygląd | edytuj kod

Bitwa pod Talikotą – starcie zbrojne w dniu 26 stycznia 1565 pod miastem Talikota, pomiędzy armią hinduskiego Królestwa Widźajanagaru a muzułmańskimi wojskami sułtanatów dekańskich. Była to przełomowa bitwa dla dalszych losów południowych Indii.

Przyczyny bitwy | edytuj kod

Skłócone ze sobą dynastie rządzące państewkami islamskimi w środkowo-południowych Indiach na początku 2 poł. XVI w. ostatecznie załagodziły spory między sobą i zjednoczyły się przeciwko swojemu naturalnemu religijnemu wrogowi – państwu Widźajanagaru. To ostatnie wiele państwo hinduskie, rządzone było przez Aliyę Rama Rayę, dominowało niepodzielnie nad całymi południowymi Indiami.

Kampania na Pacyfiku – całość działań państw Ententy przeciwko posiadłościom niemieckim na Pacyfiku w czasie I wojny światowej. Operacje na dużą skalę trwały w tym regionie od sierpnia 1914 do stycznia 1915 i zakończyły się opanowaniem wszystkim terytoriów niemieckich przez wojska sprzymierzonych.

Samoa Niemieckie | edytuj kod

30 sierpnia 1914: wciągnięcie brytyjskiej flagi w Apii

5 sierpnia 1914 na Samoa dotarła wiadomość o wybuchu wojny w Europie. Jeszcze tego samego dnia gubernator kolonii, Erich Schultz-Ewerth, na specjalnym zebraniu ogłosił, że w razie ataku kolonia podda się bez walki. Było to spowodowane praktycznie całkowitym brakiem żołnierzy. Porządek bowiem utrzymywała jedynie grupa 30 lokalnych milicjantów, tzw. Fitafita. 7 sierpnia Brytyjczycy uznali, że strategicznym celem jest niemiecka radiostacja w pobliżu miejscowości Apia na wyspie Upolu. Niemcy wykorzystywali ją w tym czasie do łączności m.in z Niemiecką Eskadrą Wschodnioazjatycką w Chinach.

15 sierpnia Nowa Zelandia wysłała na Samoa kontyngent 1473 ludzi. Przez Fidżi i z eskortą okrętów: HMAS Australia, HMAS Melbourne oraz Montcalm, dotarli oni do celu 29 sierpnia 1914. Niemcy oficjalnie nie oddali wyspy Nowozelandczykom ale, zgodnie z wcześniej przyjętym planem, nie stawili oporu. Okręty eskorty udały się z kolei 11 września w kierunku Nowej Gwinei. Już jednak 14 września do Samoa dotarły okręty niemieckie: SMS Scharnhorst i SMS Gneisenau, które podjęły próbę odbicia kolonii. Na miejscu jednak, admirał Maximilian von Spee stwierdził, że o ile odzyskanie kolonii nie sprawiło by problemu to jej utrzymanie posiadanymi siłami jest niewykonalne. Z tego powodu zdecydował się na opuszczenie Samoa i skierowaniu floty na Tahiti.

Nowozelandczycy w ramach okupacji ogłosili obowiązywanie dotychczasowego prawa niemieckiego w kolonii i zezwolili na pracę niemieckim urzędnikom. Jednak do 12 września wszyscy oni zrezygnowali, aby uniknąć zarzutów o kolaborację. Wraz z gubernatorem Schultz-Ewerthem zostali oni wysłani do Nowej Zelandii i tam internowani.

  1. Niewielkie grupki sił niemieckich przetrwały w odizolowaniu nawet do końca wojny w listopadzie 1918.

STRONY DO KORZYSTANIA: http://en.wikipedia.org/wiki/German_New_Guinea#World_War_I http://de.wikipedia.org/wiki/Deutsch-Neuguinea#Der_Erste_Weltkrieg http://de.wikipedia.org/wiki/Erster_Weltkrieg_an_Kolonialschaupl%C3%A4tzen#Deutsch-Samoa http://de.wikipedia.org/wiki/Deutsch-Samoa http://en.wikipedia.org/wiki/Occupation_of_German_Samoa http://en.wikipedia.org/wiki/Mariana_Islands#Loss_from_Spain.2C_and_split_in_governance http://en.wikipedia.org/wiki/Asian_and_Pacific_theatre_of_World_War_I http://en.wikipedia.org/wiki/Military_history_of_New_Zealand_in_World_War_I#Other_theatres http://en.wikipedia.org/wiki/Military_history_of_Australia_during_World_War_I#German_New_Guinea http://en.wikipedia.org/wiki/Australian_Naval_and_Military_Expeditionary_Force http://en.wikipedia.org/wiki/Category:Military_history_of_Australia_during_World_War_I http://pl.wikipedia.org/wiki/Niemieckie_imperium_kolonialne

Bitwa pod Jaktorowem – starcie pomiędzy powstańcami AK Grupy Kampinos a wojskami III Rzeszy, stoczone 29 września 1944.

Sytuacja ogólna | edytuj kod

Żołnierze Grupy Kampinos stanowili osłonę od północy dla oddziałów AK walczących w powstaniu warszawskim. Pod koniec września, gdy powstanie dobiegało końca, Niemcy zgromadzili wokół Puszczy Jaktorowskiej 6 tys. żołnierzy, ciężki sprzęt oraz czołgi. Dodatkowym wsparciem były siły Luftwaffe[1]. W ten sposób postanowiono rozprawić się z partyzantami operującymi z puszczy. W ramach realizacji tego celu, od 22 września Niemcy prowadzili operację Sternschnuppe (Spadająca Gwiazda): lotnictwo prowadziło naloty, a piechota i oddziały pancerne zacieśniały pierścień okrążenia. W tej sytuacji dowodzący Grupą Kampinos mjr Alfons Kotowski ps. Okoń, zdecydował się na próbę przebicia się na południe. Z 3 tys. ludzi ok. 1/3 została jednak przez niego zdemobilizowana i miała przedzierać się na własną rękę.

Bitwa | edytuj kod

  1. Prawdopodobnie były to samoloty typu Junkers Ju 87, które dokonały np. nalotu Wiersze 27 września lub myśliwce Me 109 lub Fw 190. Samoloty tych typów znajdowały się bowiem na wyposażeniu dywizjonów stacjonujących najbliżej Warszawy.

Estêvão Cacella (ur. 1585 w Aviz, zm. 1630 na Wyżynie Tybetańskiej) – portugalski jezuita, misjonarz i odkrywca.

W 1604 Cacella wstąpił do zakonu jezuitów. Po dziesięciu latach zdecydował się w 1614 na podróż do Indii. Jakiś czas spędził na terenie Kerali, na południowo-zachodnim wybrzeżu Indii. W 1626 dotarła do niego wiadomość o odkryciu obecności chrześcijan w centralnej Azji przez jezuitę Nicolas Trigaulta (odkrycie steli z Xi'am.

Lot 19 – oznaczenie lotu szkoleniowego eskadry pięciu amerykańskich samolotów typu Grumman TBF Avenger, które zaginęły bez śladu 5 grudnia 1945 w rejonie Trójkąta Bermudzkiego. W akcji poszukiwawczej tego samego dnia US Navy straciła także łódź latającą typu Martin PBM Mariner z trzynastoma członkami załogi. Incydenty te uważa się za początek legendy o dziwnych zjawiskach w Trójkącie Bermudzkim, choć najstarsze zachowane wzmianki pochodzą już z XVII w., a nawet z pierwszej wyprawy Krzysztofa Kolumba z 1492[3].

Lot szkoleniowy | edytuj kod

Mapa rejonu zaginięcia Lotu 19. Legenda:
1. i 5. Miejsce startu i planowanego powrotu.
2. Miejsce bombardowania.
3. Planowane miejsce zmiany kursu na północ.
4. Planowany punkt powrotny nad Florydę.
6. Przybliżone położenie popołudniu, po zejściu z kursu.
7. Ostatnie znane miejsce eskadry i jej kurs.
8.Miejsce startu Marinera BuNo 59225.
9. Miejsce katastrofy Marinera.
10. Florida Keys, które dowódca eskadry uznał za swoje położenie.

Standardowy lot szkoleniowy – oznaczony numerem 19 – zaplanowano na 5 grudnia 1945, na godz. 13:45 czasu wschodniego. Przyjęto nazwę "Problem nawigacyjny nr 1.". W programie szkolenia było pokonanie trzech odcinków: w kierunku wschodnim, ku Bahamom; na północ, nad Grand Bahama; na południowy-zachód, do bazy.

Ćwiczeniami miał dowodzić instruktor, por. Charles Carroll Taylor. Był to doświadczony oficer, który wylatał już 2500 godzin głównie na Avengerach. Z powodu spóźnienia się Taylora, eskadra składająca się z samolotu porucznika i czterech szkoleniowych wystartowała z lotniska w Fort Lauderdale o 14:10. Pogoda nad Atlantykiem była wtedy korzystna, stan morza umiarkowany.

Pierwszy i drugi odcinek pokonano bez większych problemów, przeprowadzono ćwiczebne bombardowanie (o 15:00) oraz odbyto lot nad Grad Bahamą. Podczas tego manewru eskadra zeszła jednak z kursu z uwagi na awarie kompasów. Problem ten przewinął się przez rozmowę radiową samolotu Taylora (FT-28) z jednym z samolotów w rejonie ćwiczeń (FT-74). Por. Taylor stwierdził, że jest pewny iż jest w rejonie Florida Keys (w rzeczywistości prawdopodobnie były to Bahamy), ale z powodu utraty kompasów nie może odnaleźć Fort Lauderdale. FT-74 zawiadomił bazę eskadry i zaproponował zagubionym skręt, w ten sposób aby mieli słońce po swoim lewym skrzydle i w ten sposób dalszy lot nad Florydę (ku północy, gdyż domniemaną pozycją był archipelag Florida Keys).

Po 16:00 Taylor otrzymał wiadomość z bazy aby włączył nadajnik SRR, dzięki któremu zdołano by za pomocą triangulacji określić położenie eskadry. Jednak o 16:45 porucznik poinformował bazę, że przez 45 min. eskadra poleci kursem 030 a następnie skręci na północ, aby upewnić się że nie jest nad Zatoką Meksykańską. O 16:56 baza ponownie wezwała Taylora do włączenia SRR, także bezskutecznie. Jednak następnie Taylor nakazał zmianę kursu na 090 przez dziesięć minut. W bazie jednocześnie podsłuchano opinię jednego z pilotów "Cholera, gdybyśmy mogli lecieć po prostu na zachód, dolecielibyśmy do domu. Jak się później miało okazać podjęcie tej decyzji byłoby najwłaściwszym co piloci w eskadrze mogli zrobić. Z uwagi jednak na dowódcę, eskadra wykonywała jego rozkazy.

Tymczasem pogoda zaczęła się pogarszać. Wpłynęło to na jakość komunikacji radiowej, która była przerywana. Bazie udało się jednak ustalić, że eskadra musi być ok. 370 km na wschód od wybrzeża Florydy. W odpowiedzi porucznik zdecydował się na kurs 270 stopni na zachód i lecieć nim tak długo dopóki nie zobaczą lądu lub nie wyczerpią paliwa. Taylor poprosił tez o prognozę pogody na 17:24.

Zaginięcie | edytuj kod

O 17:50 eskadrę wreszcie namierzyło kilka naziemnych stacji radiowych. W ten sposób udało się im uzyskać przybliżoną pozycję zaginionych samolotów – w okręgu o promieniu ok. 190 km od pozycji 29°N i 79°W. Znajdowały się więc ok. trzykrotnie dalej na północ niż pozycja, z której miały wracać z ćwiczeń. Lecąc na zachód eskadra dotarłaby do środkowej lub środkowo-północnej Florydy. Jednak nikt nie przekazał tych informacji na falach otwartych i eskadra Taylora pozostała niepoinformowana.

  1. Prawdopodobnie eskadra zagubiła się nad wodą, a po wyczerpaniu się paliwa samoloty runęły do Atlantyku
  2. Ciał nigdy nie odnaleziono
  3. Za:Excerpts from Christopher Columbus' Log, 1492 A.D. (ang.) - dostęp: 27 czerwca 2011;

Powstanie wielkopolskie zwane także powstaniem poznańskim – powstanie, które wybuchło w Wielkopolsce w 1848 r., będące częścią ogólnopolskiego planu powstania narodowego w czasie europejskiej Wiosny Ludów.

Na wieść o berlińskiej rewolucji marcowej utworzono w Poznaniu 20 marca Komitet Narodowy, do którego przyłączyli wypuszczeni z pruskiego więzienia działacze związani z przygotowaniami powstania w 1846 r. (Ludwik Mierosławski i Karol Libelt). Komitet proklamował niepodległość, odmawiając bezpośredniego wcielenia części Poznańskiego do Prus i przystąpił do organizacji sił zbrojnych. Naczelnym wodzem powstania został Ludwik Mierosławski.

W Komitecie istniały dwa skrzydła: lewe, którego celem było powstanie ludowe i walka przeciw monarchii, oraz prawe, dążące do porozumienia z królem pruskim w zamian za uzyskanie autonomii dla Poznańskiego.

11 kwietnia 1848 Komitet podpisał z przedstawicielem władz pruskich ugodę w Jarosławcu. W zamian za obietnicę autonomii części Poznańskiego zgodzono się na rozwiązanie większości oddziałów powstańczych (kosynierów). Ugodę tę kosynierzy przyjęli jako zdradę. Prusacy nie dotrzymali obietnicy i przystąpili do likwidacji sił powstańczych. Mimo że Polacy odnieśli kilka zwycięstw (m.in. pod Miłosławiem i pod Sokołowem) wojska powstańcze uległy rozprzężeniu. Ostatecznie 8 maja, w wyniku rosnącego osłabienia liczebnego sił polskich i braku amunicji, doszło do podpisania umowy kapitulacyjnej. Powstańcy złożyli broń 9 maja w Bardzie.


  1. Dane przybliżone; obejmują straty z trzech głównych bitew – pod Książem, Miłosławiem i Sokołowem;
  2. Jak wyżej.

Bibliografia | edytuj kod

! Kategoria:Wydarzenia 1848

Bitwa w Zatoce Matanzas – starcie morskie pomiędzy okrętami wojennymi Niderlandów i Hiszpanii w trakcie wojny osiemdziesięcioletniej. Zdobyte przez Holendrów na flocie skarbów bogactwa były największym w historii łupem.

Śląskie hymny narodowe – z uwagi na skomplikowaną historię Śląska, przynależność do kilku państw jednocześnie i wielokulturowość mieszkańców, Śląsk nigdy nie posiadał i nie posiada do dziś jednego oficjalnego hymnu narodowego. Istnieje co najmniej kilka pieśni pełniących rolę nieoficjalnych hymnów. Napisano je w językach: czeskim i polskim Oprócz tego istnieje też nieoficjalny hymn Śląska Cieszyńskiego w języku polskim oraz kilka pieśni polskich i jedna niemiecka jako nieformalne hymny Górnego Śląska.

Historia hymnów śląskich | edytuj kod

Okres zaborów | edytuj kod

Największą liczbę pieśni aspirujących do miana hymnu Śląska, napisali Polacy i polskojęzyczni Ślązacy. Miało to związek z polityką władz niemiecko-pruskich, sytuacją w zaborze rosyjskim oraz okresem plebiscytu na Górnym Śląsku.

Do najstarszych pieśni narodowych Śląska zaliczyć można tzw. "Śląski hymn narodowy" z okresu powstania styczniowego lub międzypowstaniowego. Faktycznie nie jest to nowa pieśń napisana dla mieszkańców Śląska (przede wszystkim Polaków z Górnego Śląska, o których sympatie zabiegano) a jedynie wariant pieśni "Boże, coś Polskę".

Identyczne pochodzenie ma też pieśń "Śląsk moja Ojczyzna" z drugiej poł. XIX w. Także w niej użyto melodii "Boże, coś Polskę" a nowe słowa napisał ks. Franciszek Ksawery Przyniczyński. Pieśń ta miała być odpowiedzią na wprowadzoną przez Otto von Bismarcka politykę germanizacji, ale nie zwracała się otwarcie przeciwko innym narodom w odróżnieniu do "Sląskiego hymnu...".

Obydwie pieśni powstały w trudnym okresie powstań i prześladowań ludności polskiej w XIX w. Jednak przede wszystkim pieśń "Śląski hymn narodowy" była próbą zamanifestowania, że Polacy mieszkają nie tylko w zaborach, ale także na ziemiach które w skład I Rzeczpospolitej nigdy nie wchodziły i zawierała pewne treści szowinistyczne[1]. Mimo, że również "Śląsk moja Ojczyzna" była pieśnią czysto polską to raczej odnosiła się ona bezpośrednio do śląskości mieszkańców tej dzielnicy a nie do ich polskości[2]. Przez to raczej druga z tych pieśni była bliższa prawdziwemu hymnowi państwowemu.

"Slezská vlasti..." - hymn czeski | edytuj kod

Obecnie do Czech należy tylko niewielka część Śląska: większość powiatu Jeseník w Kraju ołomunieckim; części powiatów Bruntál i Frýdek-Místek, większość powiatu Ostrawy i całe powiaty Karwiny i Opawy w Kraju morawsko-śląskim. Jednak najstarszy znany hymn dzielnicy śląskiej z całkowicie własną melodią i słowami powstał właśnie w języku czeskim w roku 1885. Autorem słów był wybitny czeski poeta Adolf Heyduk. Muzykę skomponował Eduard Bartoníček. Nieoficjalną nazwą pieśni są słowa dwóch pierwszych linijek tekstu: "Slezská vlasti, půdo svatá, zemi nejkrásnější všech" (tłum. "Śląska ojczyzno, ziemio święta, kraju najpiękniejszy z wszystkich"). Czeski hymn cechuje przede wszystkim uwielbienie dla Śląska wywodzące się od jego kilkuwiekowej przynależności do krajów Korony Św. Wacława[3] i w odróżnieniu do polskich pieśni nie odwołuje się ani do "czeskości" tego regionu ani do jego śląskości.

"Hymn Śląski" - polski hymn z 1920 | edytuj kod

Podobny wydźwięk do "Śląskiego hymnu narodowego" z okresu zaborów miał też "Hymn Śląski" skomponowany przez autora melodii do Roty, Feliksa Nowowiejskiego do słów Stanisława Rybki. Pieśń ta powstała w 1920 i była propagowana wśród polskojęzycznych mieszkańców Górnego Śląska jako forma propagandy przed zaplanowanym na 1922 Plebiscyt na Górnym Śląsku. Z uwagi na swoją polityczną funkcję odnosiła się jednak nie do całego obszaru Śląska a jedynie do objętej plebiscytem części Śląska Górnego.

"Oberschlesien ist mein Liebes Heimatland"

  1. Za datę powstania I RP przyjmuje się okres ukształtowania ustroju państwa polskiego w XV wieku. I RP była kontynuatorką średniowiecznego Królestwa Polskiego. Król Kazimierz Wielki zrzekł się pretensji do Śląska w XIV w;
  2. Miało to o tyle duże znacznie, że polskojęzyczni Ślązacy odróżniali się od Niemców przede wszystkim właśnie przez odmienny język (a często też poprzez wiarę katolicką) a nie przez narodowość - państwo polskie nie istniało od blisko 100 lat, a sam Śląsk nie należał do Polski od ok. 500 lat. Stąd też najpowszechniej określano się jako tutejszy, czyli Ślązak, a nie Niemiec czy Polak;
  3. Definitywnie księstwa śląskie stały się podległe królom czeskim w pierwszej poł. XIV w. i pozostały w ramach państwa czeskiego do zakończenia III wojny śląskiej w 1763.

http://www.mbp.katowice.pl/index.php?menu=projekty&strona=europejskieabecadlo&id=praca2 http://forum.zapomniany.rybnik.pl/printview.php?t=1029&start=25&sid=52353d70ed7b9ecdd0c85545e0a67d11 http://a-pesni.golosa.info/polsk/slaskmoja.htm http://a-pesni.golosa.info/polsk/slaskihymn.htm http://encyklopedia.pwn.pl/haslo.php?id=3963907 http://opavskeslezsko.webnode.cz/ http://jankowice.rybnik.pl/groby/gregor.html http://www.naszraciborz.pl/historia/drukuj/0/3985.html

Historia lotnictwa w Polsce | edytuj kod

Początki (XVI-XVIII w.) | edytuj kod

Pierwsze przeprowadzone eksperymenty związane z szeroko pojętym lotnictwem na ziemiach etnicznie polskich sięgają czasów nowożytnych.

Na przełomie XVI i XVII w. Walenty Zebisz (Valentin Sebisch lub Valentinus Sebisch de Raduskowie[1]) przeprowadzał doświadczenia z zakresu budowy i wykorzystania rakiet. W latach 1647-1648 na dworze króla Władysława IV działał Tito Liwio Borattini, który zaprezentował władcy statek powietrzny własnej konstrukcji, który – według niepotwierdzonych źródeł – zdołał wznieść się ponad powierzchnię ziemi.

  1. Obecnie Radoszkowice pod Oławą;

Hotel Bristol – dwugwiazdkowy hotel w Bytomiu, znajdujący się przy głównym deptaku na ul. Dworcowej 16. Hotel położony jest w sąsiedztwie galerii usługowo-handlowej Agora oraz dworców: autobusowego i kolejowego. Siedzibą Bristolu jest zabytkowa klasycystyczno-secesyjna, 5-kondygnacyjna kamienica z 1858.

Historia | edytuj kod

Budynek, w którym mieści się obecny Hotel Bristol został wzniesiony w 1858 wg projektu mistrza budowlanego Herrmanna. Od samego początku gmach przeznaczony był do świadczenia usług noclegowo-hotelarskich. Początkowo był siedzibą Hotelu Sanssouci (z fr. Sans souci = Bez zmartwień). W roku 1895 gmach hotelu przeszedł pierwszy znaczący remont – dokonano przebudowy jego wnętrz, nad czym czuwał architekt J. Cyganek. Kolejną przebudowę przeprowadzono w 1910, tym razem pod kierownictwem Ahrensa. W tym samym roku hotel zmienił także swoją nazwę z Sanssouci na Kaiserhof (niem. Cesarski dwór).

Hotel obecnie | edytuj kod

Przebudowy sprawiły, że współcześnie budynek hotelu wyróżniają dwa style architektoniczne: klasycystyczny i secesjonistyczny. Obecna nazwa hotelu została nadana prawdopodobnie po zajęciu miasta 27 stycznia 1945 przez oddziały Armii Czerwonej w ramach tzw. repolonizacji.

15 grudnia 1997 budynek hotelu został wpisany do rejestru zabytków. W 2010 Bristol został przejęty przez Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Usług Turystycznych Sp. z o.o. z siedzibą w Katowicach. Na rok 2011 zaplanowano rozpoczęcie procesu rewitalizacji budynku pod kierownictwem architekta Waldemara Musioła. Pierwszy etap prac ma na celu odnowę zewnętrznej elewacji hotelu oraz naprawę przeciekającego dachu. Docelowo Bristol ma osiągnąć rangę nawet czterogwiazdkowego hotelu.

Pokoje | edytuj kod

Hotel udostępnia obecnie 35 pokoi na wyposażeniu których znajdują się: łazienka (opcjonalnie), TV, telefon i bezprzewodowy Internet. Pokoje podzielone są na:

  • szesnaście 1-osobowych
  • dwanaście 2-osobowych
  • dwa 1-osobowe typu studio
  • cztery 2-osobowe typu studio
  • jeden apartament dla nowożeńców

Uzupełnieniem usług hotelarskich są sala konferencyjna, pokój biznesowy i parking dozorowany. Na terenie hotelu działa także kawiarnia Bristol Café.

Bibliografia | edytuj kod

  • Cztery gwiazdki dla Bristolu? [w:] "Bytom. Tygodnik miejski" nr 45 (dodatek do "Polska Dziennik Zachodni" z 12.11.2010);
  • Wykaz zabytków gminy Bytom – dostęp: 7 grudnia 2010;

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kategoria:Hotele w Polsce Kategoria:Zabytki Bytomia

Bitwa pod Kodziowcami – starcie pomiędzy wojskami polskimi i radzieckimi 22 września 1939 w czasie sowieckiego ataku na Polskę. Część większego starcia pod Sopoćkiniami.

21 września niemal wszystkie polskie oddziały wycofały się z Grodna i okolic w kierunku Puszczy Augustowskiej. W pobliżu wsi Kodziowce nad Czarną Hańczą rozlokował się 101 Pułk Ułanów mjra Stanisława Żukowskiego z Brygady Rezerwowej Kawalerii Wołkowysk. W wyniku ruchu wojsk sowieckich, w nocy z 21/22 września rozpoczęły się walki w okolicach Sopoćkiń a polski 101 Pułk znalazł się w okrążeniu. W nocy rozpoczęła się wymiana ognia, a ok. 1 w nocy 22 września Rosjanie pod dowództwem mjra Czuwakina rozpoczęli główny atak. W tej sytuacji mjr Żukowski zdecydował się poprowadzić swoich ludzi osobiście do walki na bagnety.

W czasie bitwy zginęli m.in. mjr Żukowski i por. Stanisław Dobrzański. Źle dowodzone oddziały rosyjskie poniosły jednak duże straty i nie podjęły próby zatrzymania Polaków, którzy wycofywali się na Litwę. Po udanej osłonie reszty sił polskich, 24 września na Litwę wycofał się także 101 Pułk Ułanów. Tam też cała formacja została internowana. Według oficjalnego raportu Czuwakina z walk pod Sopoćkiniami, strona rosyjska straciła 22 czołgi i samochody pancerne oraz kilkudziesięciu ludzi. Z tego aż 17 pojazdów zniszczył 101 Pułk Ułanów, z którego wyróżnił się zwłaszcza rtm. Narcyz Łopianowski. Na stanowisku dowódcy poległego Żukowskiego zastąpił mjr Stanisław Siciński.

Według historyków bitwa pod Kodziowcami była największym polskim zwycięstwem w kampanii 1939 przeciw ZSRR.

Zobacz też | edytuj kod

Biblografia | edytuj kod

Kategoria:Bitwy kampanii wrześniowej Kategoria:Agresja ZSRR na Polskę 1939

Habichtsburg (niem. Jastrzębi Gród), obecnie Habsburgśredniowieczny zamek, rodowa siedziba cesarskiej dynastii Habsburgów. Znajduje się w gmnie Habsburg, w kantonie Argowia w północnej Szwajcarii. Habsburgowie zajmowali zamek jedynie przez 200 lat, gdyż będąc coraz potężniejszym, ród uznał dotychczasową siedzibę za zbyt mało reprezentatywną i oddał ją w ręcę swojej służby najpóźniej w latach 30-tych XIII wieku. Forteca znajduje się obecnie na liście szwajcarskich zabytków o znaczeniu narodowym.

Początki | edytuj kod

Pierwsze ślady osadnictwa w pobliżu zamku pochodzą z okresu halsztackiego (tzw. Hallstatt D1). Później, w I wieku, na obecnym wzgórzu zamkowym istniała rzymska wieża obserwacyjna. Pod koniec III wieku, na wzgórzu powstała osada cywilna, zapewniająca większą ochronę przed najazdami Alemanów, którzy jednak w początkach V wieku zaczęli osiedlać się w rejonie Argowii.

Pierwsze umocnienia przyszłej rodowej siedziby zostały wzniesione w latach 20-tych i 30-tych XI wieku przez Radbota, hrabiego Klettgau, który był młodszym synem założyciela dynastii – Guntrama Bogatego. Jednak pierwszym w pełni udokumentowanym członkiem dynastii, który pisał się von Habsburg był dopiero wnuk Radnota, hrabia Otto II († 1111).

Kampania nadbużańsko-wołyńska – działania zbrojne na pograniczu Księstwa Warszawskiego i Imperium Rosyjskiego podczas inwazji na Rosję w oku 1812. Siły napoleońskie nad Bugiem miały wiązać część wojsk rosyjskich, a w sprzyjającym momencie wkroczyć na Wołyń i wywołać antyrosyjskie powstanie.

Pierwsze oblężenie Rodos – miało miejsce pomiędzy 23 maja a 17 sierpnia 1480 roku, kiedy wojska tureckie próbowały bezskutecznie zająć stolicę państwa joannitów – Rodos.

Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:El Slavco/brudnopis" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy