Wikipedysta:Gbylski/Walcarka planetarna


Wikipedysta:Gbylski/Walcarka planetarna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii < Wikipedysta:Gbylski Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Schemat walcarki dwudziestowalcowej

Walcarka Sendzimira (także walcarka Sędzimira lub Sendzimira[1]) – precyzyjna, wielowalcowa walcarka do metali umożliwiająca walcowanie cienkich blach na zimno, wynaleziona przez polskiego inżyniera i wynalazcę Tadeusza Sendzimira[2][1].

Spis treści

Sposób działania | edytuj kod

Walcarka w typowym układzie składa się z 20 walców, dlatego zwana jest też walcarką dwudziestowalcową. Walec który walcuje blachę jest odparty o dwa większe walce, te trzema jeszcze większymi a te czterema największymi. Układ ten umożliwia przekazanie dużej siły na małe walce bez ich ugięcia, co zapewnia osiągnięcie dużego zgniotu powodując uzyskanie znacznie cieńszej blachy w mniejszej liczbie przejść[1].

Walcarka Z - cienkie blachy do radarów i cynkowni blach.

Wynalazca | edytuj kod

?? Walcarka planetarna była jednym z trzech wynalazków, które przyniosły uznanie oraz światową sławę Tadeuszowi Sendzimirowi. Koncepcję urządzenia wynalazca opracował podczas II wojny światowej. Wynalazek został opatentowany w Stanach Zjednoczonych, nr patentu US 2479974[3].

Opis urządzenia walcarki planetarnej | edytuj kod

Swoją nazwę walcarka zyskała dzięki unikalnemu układowi walców toczących się po znacznie większym. Dzięki układowi małych walców roboczych umieszczonych na obwodzie dużego wspierającego walca, małe walce toczą się po walcowanym materiale wciskanym do walcarki, tak że dane miejsce blachy jest walcowane kolejno przez kilka walców. Urządzenie umożliwiło w jednym przejściu zmienienie 200 milimetrowego bloku w 2 milimetrową blachę. Walcarka planetarna umożliwia zmniejszenie grubości gorącej blachy o 97% w jednym przejściu[4]. Uprościło to znacznie dotychczasową technikę walcowania wymagającą wielokrotnych przejść materiału do uzyskania danego stopnia rozwalcowania. Pomysł został uznany za rewolucyjny i doczekał się szeregu wdrożeń w fabrykach amerykańskich, angielskich, szwedzkich, kanadyjskich i japońskich. Walcarki planetarne szczególnie wykorzystywane są w produkcji blachy ze stali szlachetnych.

Pierwsze wdrożenie wynalazku miało miejsce w Chicago w 1945 roku. Dzięki temu, że walcarki Sendzimira umożliwiały walcowanie bardzo cienkich blach, również ze stali stopowych, znalazły one zastosowanie w roku 1953 w przemyśle hutniczym w Anglii[5]. W kolejnych latach zainstalowano je także w przemyśle hutniczym Japonii (1956), Kanady (1966) oraz w roku 1986 Szwecji[6]. Instalacja walcarki w Aresta w Szwecji użytej do najszerszych blach na świecie ze stali kwasoodpornej spowodowała przyznanie polskiemu inżynierowi nagrody prezesa AISE za wybitne zasługi dla przemysłu stalowniczego. W Szwecji przyznano mu Złoty Medal Brinella Akademii Nauk Technicznych.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Surowiak 1973 ↓, s. 457.
  2. Olgierd Budrewicz „Orzeł na gwiaździstym sztandarze” Interpress, Warszawa 1979
  3. Espacenet - Bibliografische Daten, worldwide.espacenet.com [dostęp 2017-11-27]  (niem.).
  4. Opis możliwości urządzenia na stronach Fundacji Sendzimira
  5. [1] Adam BARYLSKI, "TADEUSZ SENDZIMIR (1894 -1989). Życie i twórczość wybitnego wynalazcy", technika chłodnicza i klimatyzacyjna 12/2008, plik PDF
  6. Polonia Technica, Inc.|data dostępu=20 maja 2011

Bibliografia | edytuj kod

Kategoria:Polskie wynalazki Kategoria:Maszyny Kategoria:Obróbka plastyczna

Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:Gbylski/Walcarka planetarna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy