Wikipedysta:Goryljan/LCVP


Wikipedysta:Goryljan/LCVP w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii < Wikipedysta:Goryljan Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania LCA-1377 przewozi amerykańskie oddziały, około maj–czerwiec 1944

Landing Craft Assault (LCA) to barka desantowa używana podczas II wojny światowej. Jej podstawowym celem było przewożenie żołnierzy ze statków transportowych do ataku na wrogi brzeg. Jednostka pochodzi od prototypu zaprojektowanego przez John I. Thornycroft Ltd. z Woolston, Hampshire w Wielkiej Brytanii. W czasie wojny była wyprodukowana w całej Wielkiej Brytanii, w miejscach tak różnych jak małe warsztaty szkutnicze i manufaktury mebli.

Zazwyczaj wykonane były z twardego i obite pancerzem. Barka maiła czteroosobową załogę i mogła przewozić 31 osobowy pluton wraz z dodatkowe miejsce dla piecu osób, lub 800 lb (363 kg) towaru, na brzeg z prędkością 7 wezłów (12,96 km/h). Generalne żołnierze wchodzili po trapie z transportowca gdy barka jeszcze wisiała na jego żurawikach. Gdy LCA była załadowana opuszczano ją do wody. Żołnierze opuszczali barkę przez rampę.


LCA była wykorzystywana przez Brytyjczyków i Narody Zjednoczone do desantów Podczas II Wojny światowej. To także najmniejsza jednostka zapisana w rejestrze Royal Navy. Przed lipcem 1942, jednostkę nazywano "Assault Landing Craft" (ALC), a później "Landing Craft; Assault" (LCA) zgodnie z nomenklaturą amerykańsko-brytyjską.

Zaletą barki były: wytrzymały kadłub, ładowność, niskia sylwetka, małe zanurzenie, mały dziób i ciche silniki . Jej lekki pancerz chronił przed kulami karabinowymi i odłamkami o podobnej energii. Używana podczas wojny na Atlantyku, Morzu Śródziemnym, Oceanie indyjskim do transportu Brytyjskich komandosów, United States Army Rangers i inne Siły specjalne.

Spis treści

Zobacz też | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod


Landing Craft, Vehicle, Personnel (LCVP) lub łódź Higginsa to typ barek desantowych szeroko stosowanych do desantów podczas II wojny światowej. LCVP została zaprojektowana przez Andrew Higginsa w Luizjanie, na podstawie łodzi wykonanych do pracy na bagnach i moczarach. Zbudowano ok 20.000 jednostek , w Higgins Industries i przez licencjobiorców.

Typowa konstrukcja wykonana była ze sklejki. Płaskodenna łódź mogła przewozić 36-osobowy Pluton do brzegu z prędkością 9 węzłów (17 km/h). Żołnierze wsiadali schodząc po sieci zawieszonej na transportowcu; wychodzili przez opuszczoną rampę.

Historia | edytuj kod

Pierwsze łodzie Higginsa były produkowane na potrzeby traperów poszukiwaczy ropy czasem nawet dla przemytników alkoholu w Luizjanie. United States Marine Corps, poszukiwał lepszych sposobów desantowania, zawiedziony pracami Bureau of Construction and Repair które nie spełniały wymogów, zaczął wyrażać zainteresowanie łodziami Higginsa. Podczas badań w 1938 r. przez US Navy i Marine Corps, łódź Higginsa "Eureka" przekroczyła wydajność łodzi projektowanej przez marynarkę, następnie była testowana podczas ćwiczeń lądowania w lutym 1939. Zadowalająca pod pod wieloma względami łódź miała główną wadę: rozładunek sprzętu i ludzi musiał odbywać się po bokach, co narażało ich na ogień nieprzyjaciela w sytuacji bojowej. Jednak została wprowadzona do produkcji i użytku jako Landing Craft, Personnel (Large) w skrócie LCP (L)). LCP(L) była uzbrojona w dwakarabiny maszynowe na dziobie. Początkowo nazywana "Łódź Higginsa" używana była przez Brytyjczyków do rajdów Commando .

Japończycy używali łodzi desantowych typu Daihatsu z rampą dziobową podczas Wojny chińsko-japońskiej latem 1937 - łodzie te były w kręgu zainteresowań US Navy i Marine Corps, obserwowane były w Szanghaju.[1] W 1941 Higgins zdecydował wykonać prototyp barki z rampą dziobową.

Rozładunek żołnierzy z LCVP.

W ciągu miesiąca, testy łodzi "Eureka" z rampą dziobową na Lake Pontchartrain zakończyły się sukcesem. Model ten nazwano Landing Craft, Personnel (Ramped) lub LCP(R). Pozycje karabinów maszynowych były umieszczone w przedniej części łodzi i zamykały dostęp pomiędzy nimi do rampy. Projekt wciąż nie był idealny ( wąskie gardło między rampą) jak w przypadku brytyjskiego LCALanding Craft Assault z roku wcześniej.[potrzebny przypis]

Kolejnym krokiem było dopasowanie rampy do pełnej szerokości łodzi. Teraz żołnierze mogli szybko opuszczać barkę. Mogła też zmieścić mały pojazd: np. taki jak Jeep. Nową wersję nazwano LCVP (Landing Craft, Vehicle, Personnel), lub po prostu, "Łódź Higginsa." Pozycje karabinów maszynowych zostały przeniesione do tyłu łodzi.

LCVP 18 z USS Darke (APA-159), z posiłkami na Okinawie, około 9 - 14 Kwietnia 1945.

Nieco ponad 11 m długości i 3,3 szerokości czyniły z LCVP niewielką jednostkę. Zasilana przez 225-konny silnik Diesla osiągała prędkość 12 węzłów, powodowało to kołysanie i doprowadzało personel do choroby morskiej. Boki i tył wykonane były ze sklejki, dawało to skąpą ochronę przed ogniem. LCVP mogła transportować 36 osobowy pluton, lub jeepa z 12 osobami lub 3,6 t ładunku. Małe zanurzenie (91 cm na rufie, 66 cm na dziobie) pozwalało dopłynąć do linii brzegowej a częścowy tunel pod kadłubem chronił śrubę przed piaskiem i zanieczyszczeniami. Stalowa rampa dziobowa mogła być szybko opuszczana. Można było szybko wyładować i odpłynąć z plaży po nowy ładunek.

Znaczenie i zastosowanie | edytuj kod

Naczelny Dowódca Aliantów, Dwight Eisenhower, przyznał że łodzie Higginsa miały duże znaczenie dla zwycięstwa w Europie a wcześniej w Afryce i we Włoszech:

Andrew Higgins ... is the man who won the war for us. ... If Higgins had not designed and built those LCVPs, we never could have landed over an open beach. The whole strategy of the war would have been different.[2][3][4]

LCVP były używane w wielu operacjach desantowych:Operacji Overlord podczas D-Day a wcześniej: Operacja Torch w Afryce północnej, a także podczas:Operacja Husky, Operacja Shingle i Operacja Avalanche we Włoszech, Operacja Dragoon i oczywiście na Pacyfiku w starciach: Walki o Guadalcanal, Walki o Wyspy Gilberta, Na Filipinach, Bitwa o Iwo Jimę i Bitwa o wyspę Okinawa.


Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Goldstein, Richard. "Victor H. Krulak, Marine Behind U.S. Landing Craft, Dies at 95". The New York Times, January 4, 2009. Accessed January 5, 2009.
  2. http://www-cs-faculty.stanford.edu/~eroberts/courses/ww2/projects/fighting-vehicles/higgins-boat.htm
  3. http://www.mahsnet.org/projects/Salisbury_LCVP/Salisbury_LCVP_9.html
  4. http://lst494.freeyellow.com/LST_494_Higgins_Boat_LCVP_.html

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:Goryljan/LCVP" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy