Wikipedysta:Jrmo/brudnopis


Wikipedysta:Jrmo/brudnopis w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii < Wikipedysta:Jrmo Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

[1].

Степнова, Марина Львовна

Spis treści

Historia | edytuj kod

Prace nad projektem, na polecenie Komitetu do Spraw Uzbrojenia i Sprzętu, rozpoczęły się w 1936 w Fabryce Karabinów w Warszawie. Projekt nkmzostał opracowany przez pracownika Fabryki, inżyniera Bolesława Jurka, a obliczenia wykonał inż. Wawrzyniec Lewandowski. Prototyp powstał w listopadzie 1937 roku i jeszcze w tym miesiącu odbyły się pierwsze testy w Centrum Badań Balistycznych w Zielonce. Po próbach, w lipcu 1938 postanowiono o tymczasowym wprowadzeniu nkm 20 mm na uzbrojenie Wojska Polskiego dla broni pancernej, przeciwpancernej i przeciwlotniczej.

Ferdynand I Habsburg (cesarz austriacki) link: Ludwig Joseph von Habsburg-Lothringen Ludwik Habsburg [[Datei:LudwigLitho.jpg|miniatur|Erzherzog Ludwig Lithographie von Josef Kriehuber, 1834]] Ludwig Joseph von Habsburg-Lothringen (* 13. Dezember 1784 in Florenz; † 21. Dezember 1864 in Wien) war österreichischer Erzherzog, General und Politiker.

Leben | edytuj kod

miniatur|links|Erzherzog Ludwig von Habsburg-Lothringen Ludwig war der 11. Sohn Kaiser Leopolds II. Nach einer traditionellen, militärisch orientierten Erziehung war Ludwig zunächst bei der Armee. Er wurde als Corpscommandant in der Schlacht von Abensberg 1809 von Napoleon geschlagen, worauf er seinen Abschied nahm.

Im Winter 1815/16 reiste er gemeinsam mit seinem Bruder Erzherzog Johann nach Frankreich und England. Edinburgh ernannte ihn zum Ehrenbürger. Nach seiner Rückkehr erhielt er den Titel eines Generalartilleriedirektors.

Er vertrat seinen Bruder Kaiser Franz II. (I.) mehrmals, wurde auch von diesem testamentarisch an die Spitze der Geheimen Staatskonferenz berufen, die von 1836 bis 1848 während der Regierung Ferdinands I. die Staatsgeschäfte führte.

Ludwig unterstützte als Vertreter des Absolutismus die Politik des Staatskanzlers Metternich. Nach der Märzrevolution 1848 verließ Ludwig das politische Parkett und zog sich ins Privatleben zurück.

Sein Herz wurde getrennt bestattet und befindet sich in der Loretokapelle der Wiener Augustinerkirche.

Literatur | edytuj kod

{{Personendaten |NAME=Ludwig von Österreich |ALTERNATIVNAMEN=Habsburg-Lothringen, Ludwig von |KURZBESCHREIBUNG=österreichischer Erzherzog, General und Politiker |GEBURTSDATUM=13. Dezember 1784 |GEBURTSORT=Florenz |STERBEDATUM=21. Dezember 1864 |STERBEORT=Wien

Ministrowie Austro-Węgier Franz Karl Freiherr von Becke (ur. 31 października 1818 w Kolincu, Czechy, zm. 15 stycznia 1870 w Wiedniu) - austriacki urzędnik, dyplomata, polityk, od 1867 do 1870 był pierwszym ministrem finansów Austro-Węgier. thumb|Franz Karl Freiherr von Becke

Życiorys | edytuj kod

Franz Karl Becke w 1840 roku ukończył w Pradze studia prawnicze i wstąpił do cesarskiej administracji. Od 1846 roku w służbie dyplomatycznej. W latach 1846–50 pracował w konsulacie w ówczesnym otomańskim Gałaczu, wkrótce potem został konsulem w Aleksandrii. W 1850-52 zajmował się reorganizacją służby konsularnej. Od 1853 do 1856 pełnił funkcje konsula generalnego w Konstantynopolu, a następnie powrócił do Gałaczu gdzie do 1861 roku pełnił funkcje przedstawiciela Austrii w Komisji do spraw regulacji Dunaju. W 1861 został wiceprezesem Centralnego Urzędu Morskiego w Treście, a w 1865 szefem działu w ministerstwie finansów<ref name="Meyers">Meyers Konversationslexikon, Verlag des Bibliographischen Instituts, Leipzig und Wien, Vierte Auflage, 1885-1892, Band 2, S. 578..

W rządzie Richarda Belcrediego był podsekretarzem stanu w ministerstwie finansów, od 1867 ministrem finansów, a po wejściu w życie ugody austriacko-węgierskiej, od 24 grudnia 1867 do swojej śmierci, pełnił funkcje ministra finansów Austro-Węgier.

Literatur | edytuj kod

Weblinks | edytuj kod

Einzelnachweise | edytuj kod

  1. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.

Szablon:Normdaten

Szablon:SORTIERUNG:Becke, Franz Karl Kategorie:Finanzminister (Kaisertum Österreich) Kategorie:Reichsfinanzminister (Österreich-Ungarn) Kategorie:Beamter (Kaisertum Österreich) Kategorie:Freiherr Kategorie:Geboren 1818 Kategorie:Gestorben 1870 Kategorie:Mann

Szablon:Personendaten

Lipa - czasopismo satyryczne Kazimierz Gorzkowski


Historia | edytuj kod

Budowa | edytuj kod

Decyzja o stworzeniu ośrodka, zapadła w ramach reorganizacji wywiadu na początku lat '70 przeprowadzonego przez Franciszka Szlachcica. Ze względów strategicznych, ośrodek, który był także bazą mobilizacyjną wywiadu i ośrodkiem łączności radiowej z agentami, musiał być umiejscowiony na wschód od linii Wisły. Wybrano S. K., teren na którym znajdował się stanica harcerska. Projekt ośrodka został stworzony przez zespół architektów Tygrysy, a prace budowlane były wykonywane głównie siłami żołnierzy z Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych. Po 18 miesiącach budowy, ośrodek został oficjalnie otwarty w październiku 1972 roku.

Wyposażenie | edytuj kod

Ośrodek dysponował studnią głębinową, własną kanalizacją oraz podziemnym schronem przeciwatomowym. Na terenie ośrodka znajdowały się budynki mieszkalne dla kadry oraz kursantów, koszary dla trzystu osobowej kompanii wartowniczej, luksusowa stołówka w której początkowo pracował szef kuchni z warszawskiego Grand Hotelu. Kursanci mieli do dyspozycji bibliotekę, bar z bezpłatnym alkoholem czynny od 17 do północy. W ośrodku także znajdował się kryty basen oraz sala gimnastyczna. Kursanci byli zakwaterowani w czterdziestu dwu-osobowych pokojach wyposażonych zgodnie ze standardami zachodnioeuropejskimi. W ośrodku znajdowała się radiostacja do łączności z zagranicznymi agentami. Teren ośrodka był ozdobiony rzeźbami Alfonsa Karnego, a na centralnym placu znajdował się symbol wywiadu, Światowid, przy którym odbywało się ślubowanie kursantów.

Kursy | edytuj kod

Pierwszy kurs rozpoczął się 6 października 1972 roku. Przed właściwym kursem, uczestnicy odbywali miesięczne przeszkolenie wojskowe. Kursy trwały dziewięć miesięcy od października do czerwca. Uczestnicy musieli mieć wyższe wykształcenie magisterskie. W programie kursów było nauka werbowania agentów, języków obcych (angielski, niemiecki, francuski, hiszpański i inne według potrzeb) odbywająca się w czterech gabinetach z wyposażeniem elektronicznym, fotografii, kryptologii i obsługi sprzętu radiowego.

Po 1989 roku | edytuj kod

W 1990 roku ośrodek został przejęty przez Urząd Ochronny Państwa, a po jego rozwiązaniu w 2002 jest zarządzany przez Agencje Wywiadu.

Absolwenci | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

  • Piotr Pytlakowski: Szkoła Szpiegów. Kim byli absolwenci Starych Kiejkut. Warszawa: Wydawnictwo Czerwone i Czarne, 2014. ISBN 978-83-7700-158-5.
  • (pol.). {{Cytuj pismo}} |=| Brakujące pola: czasopismo. Nieznane pola: "isbn".
Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:Jrmo/brudnopis" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy