Wikipedysta:Justyna.legierska/Historia wirusologii


Wikipedysta:Justyna.legierska/Historia wirusologii w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Mikrofotografia cząstek wirusa mozaiki tytoniu, mających kształt prętów. Są one zbyt małe do obserwacji przez mikroskop optyczny.

Historia wirusologii — badania naukowe nad wirusami i infekcjami wirusowymi – rozpoczęła się w ostatnich latach XIX wieku. Chociaż Louis Pasteur i Edward Jenner opracowali pierwszą szczepionkę w celu ochrony przed infekcjami wirusowymi, nie wiedzieli o istnieniu wirusów. Pierwsze świadectwa o istnieniu wirusów pochodzą z eksperymentów z filtrami, które miały pory wystarczająco małe, aby zatrzymać bakterie. W 1892 roku Dmitrij Ivanovski wykorzystał jeden z tych filtrów, aby pokazać, że sok z chorego tytoniu pozostaje zakaźny dla zdrowych roślin tytoniowych, bez względu na filtrację. Martinus Beijerinck nazwał przesączoną, zaraźliwą substancję "wirusem" i to odkrycie uważane jest za początek wirusologii. Późniejsze zaobserwowanie i częściowa charakterystyka bakteriofagów przez Felixa d'Herelle rozszerzyło pole badań. Wiele wirusów zostało odkrytych na początku XX wieku.

Spis treści

Pionierzy wirusologii | edytuj kod

Adolf Meyer w 1875 roku Мартинус Beijerinck w swoim laboratorium w 1921 roku.

Pomimo innych sukcesów, Louis Pasteur (1822-1895) nie mógł odnaleźć czynnika chorobotwórczego wścieklizny i przypuszczał, że patogen ten jest zbyt mały, aby zostać wykrytym za pomocą mikroskopu[1]. W 1884 roku francuski mikrobiolog Charles Chamberland (1851-1931) wynalazł filtr – znany dziś jako filtr Chamberlanda – o porach mniejszych niż bakterie. W ten sposób mógł przepuścić roztwór zawierający bakterie przez filtr i całkowicie usunąć je z roztworu[2].

W 1876 roku, Adolf Mayer, kierownik Eksperymentalnej Stacji Rolniczej w Wageningen, pokazał jako pierwszy infekcyjność nazwanej przez siebie "choroby mozaiki tytoniu". Mayer myślał, że przyczyną była toksyna lub bardzo mała bakteria. Później, w 1892 roku rosyjski biolog Dmitrij Ivanovski (1864-1920) użył filtru Chamberlanda aby badać czynnik współcześnie znany jako wirus mozaiki tytoniu. Jego doświadczenia wykazały, że ekstrakt z rozdrobnionych liści zainfekowanych roślin tytoniu pozostaje zakaźny po filtracji. Ivanovski przypuszczał, że zakażenie mogło być spowodowane przez toksyny produkowane przez bakterie, ale nie prowadził dalszych badań nad tym zagadnieniem[3].

W 1898 r. holenderski mikrobiolog Мartinus Beijerinck (1851-1931), nauczyciel mikrobiologii w Szkole Rolniczej w Wageningen, powtórzył doświadczenia Adolfa Meyera i przekonał się, że przesącz zawiera nowy rodzaj czynnika zakaźnego[4]. Zauważył, że czynnik ten namnażał się tylko w komórkach, które przechodziły podziały komórkowe, i nazwał go contagium vivum fluidum (żywy, zakaźny płyn) i ponownie wprowadził słowo "wirus". Beijerinck twierdził, że wirusy były płyn w przyrodzie, teoria później dyskredytacji amerykański biochemik i wirusolog Wendell Meredith Stanley (1904-1971), które wykazały, że były one w rzeczywistości cząstki. w tym samym roku Friedrich to ja (1852-1915) i Paweł Фрош (1860-1928) odbył się pierwszy zwierzęcy wirus przez taki filtr i odkrył przyczynę nogi i usta choroba.[5]

W 1881 roku, Carlos Finlay (1833-1915), kubański lekarz, po pierwsze, przeprowadzonych i opublikowanych badań, które wykazały, że komary były przyczyny żółtej febry,[6] teoria sprawdzona w 1900 r. komisja, na czele z Walter Reed (1851-1902). W 1901 i 1902, William Crawford Горгас (1854-1920) zorganizował zniszczenie komarów lęgowych na Kubie, co znacznie obniżyło częstość występowania choroby.[7] Горгаса później zorganizował zniszczenie komara z Panamy, która pozwoliła kanał Panamski musi być otwarty w 1914 roku.[8] wirus został całkowicie odizolowany od Max Тейлер (1899-1972) w 1932 roku, które poszły na opracowanie szczepionki.[9]

Do 1928 roku było mało wiadomo o wirusach, aby włączyć publikacji Odsączyć wirusy, zbiór esejów, obejmujące wszystkie znane wirusy pod redakcją Thomas Milton rzek (1888-1962). Rzeki, który przetrwał брюшным tyfus zmniejszyła się w dwanaście lat, nadal mieć wyjątkową karierę w wirologii. W 1926 roku został zaproszony do wystąpienia na wiecu, zorganizowanym przez stowarzyszenie amerykańskich Bakteriologia, gdzie po raz pierwszy powiedział, "wirusy pojawiają się облигатными pasożytami, w tym sensie, że ich rozwój zależy od żywych komórkach."[10]

Od 1950 do 1960 roku, Chester M. Саутам, wybitny wirusolog, wstrzykiwać nowotworowych linii komórkowych hela komórki w pacjent z nowotworem, osób zdrowych i więźniów z Ohio więzieniu , aby zobaczyć, czy rak może być przekazywane.[11] analizuje on również, jeśli można stać się odporni na raka poprzez rozwój nabytej odpowiedzi immunologicznej, w nadziei na stworzenie szczepionki na raka.

Pojęcie, że wirusy były cząstki nie są nienaturalnie i wpisał się w z płodem teorii. Zakłada się, że dr J. Буиста Edynburg był pierwszym człowiekiem, aby zobaczyć wirusowe cząsteczki w 1886, kiedy mu powiedzieli, że widzieli "микрококки" w szczepionki limfy, chociaż prawdopodobnie występują skrzepy krowianki.[12] w kolejnych latach, jak optyczne, mikroskopy zostały ulepszone "Taurus włączyć" zostały zauważone w wielu zakażonych wirusem komórek, ale te agregaty cząstek wirusowych były jeszcze zbyt małe, aby wydobyć szczegółową strukturę. Nie był przed wynalezieniem mikroskopu elektronowego w 1931 roku niemieccy inżynierowie Ernst Ruska (1906-1988) i Maks Knoll (1887-1969),[13] , że cząstki wirusa, szczególnie Bakteriofagi, wykazano, mają skomplikowane struktury. Wymiary wirusów określają za pomocą tego nowego mikroskopu doskonale согласовалось z tym, szacuje się, że filtrowania eksperymentów. Wirusy były, jak się oczekuje, będzie mały, ale asortyment rozmiarów była zaskoczeniem. Niektóre z nich były tylko trochę mniej, niż najmniejsza ze znanych bakterii i wirusów były podobnych rozmiarów do złożonych cząsteczek organicznych.[14]

W 1935 roku Wendell Stanley badali wirus mozaiki tytoniu i okazało się, że został wykonany w większości z białka.[15] w 1939 roku, Stanley i Max lauffer, kierownik ds. narzędzi (1914), podzielonych wirusa białka i kwasy nukleinowe,[16] , który pokazał Stanley постдокторант Hubert S. Loring specjalnie RNA.[17] wykrywanie RNA w cząsteczkach było ważne, bo w 1928, Fred Griffith (rosn.1879-1941) zaprezentowała pierwszy dowód na to, że jego "kuzyn", DNA, powstałych genów.[18]

W dniu Pasteura, i przez wiele lat po jego śmierci, słowo "wirus" został użyty do opisania dowolnego powodu chorób zakaźnych. Wiele бактериологи wkrótce odkrył przyczynę licznych zakażeń. Jednak, niektóre infekcje pozostały, wiele z nich jest przerażające, dla których nie bakteryjnej przyczyną może być znaleziony. Te środki były niewidoczne i mogą być uprawiane w życiu zwierząt. Odkrycie wirusa był klucz, który otworzył drzwi, które utrzymuje tajemnice przyczynę tych tajemniczych infekcje. I, pomimo postulatów Kocha nie mogą być spełnione dla wielu z tych infekcji, to nie przeszkodziło Pionier вирусологи z szukam wirusy, infekcje, dla których nie ma innego powodu nie może zostać znaleziona.[19]

Bakteriofagi | edytuj kod

Otwarcie | edytuj kod

Bakteriofagi to wirusy, które infekują i rozmnażania się bakterii. Zostały one odkryte na początku 20 wieku angielski bakteriolog Frederick Twort (1877-1950).[20] ale do tego czasu, w 1896 roku, bakteriolog Ernest Ханкин Хэнбери (1865-1939) poinformowano o tym, że coś się w wodach Gangesu może zabić Przecinkowiec cholery – przyczyna epidemii cholery. Jak by to było w wodzie, może być przepuszczony przez filtry, które usuwają bakterie, ale rozpada się podczas gotowania.[21] Twort wykryto działanie bakteriofagów na gronkowce bakterie. Zauważył, że podczas hodowli na pożywce agarowej niektóre kolonie bakterii nierdzewnej wodnego lub "szklisty". Zebrał niektóre z tych wodnisty kolonie i przekazał je przez Шамберлен filtr, aby usunąć bakterie i okazało się, że gdy przesączu dodano do świeżej kultury bakterii, oni z kolei zaczęli wodnego. zasugerował, że agent może być "амебой, w ультрамикроскопических wirusów, żywej protoplazmy, lub enzym z siłą wzrostu".

Felix d ' Herelle (1873-1949) był w zasadzie samoukiem, francusko-kanadyjski mikrobiolog. W 1917 r. stwierdził on, że "niewidzialny antagonista", po dodaniu do bakterii na agarze, doprowadzi obszarów martwych bakterii. antagonista, teraz wiadomo, że fag może przejść przez Шамберлен filtra. On dokładnie rozcieńczonego zawieszenia tych wirusów i okazało się, że wysokie hodowli (niskie stężenie wirusa), a nie zabija wszystkie bakterie, tworzą odrębne strefy martwych organizmów. Licząc tych dziedzinach i pomnożenie przez współczynnik rozcieńczenia pozwoliło mu obliczyć ilość wirusa w oryginalnym zawieszeniem.[22] zrozumiał, że odkrył nowy rodzaj wirusa, a później wprowadził termin "fag".Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. Między 1918 i 1921 g '' Herelle wykryto różnych rodzajów bakteriofagi, które mogą zainfekować kilka innych gatunków bakterii, w tym Przecinkowiec cholery.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. Fagi zostały ogłoszone jako potencjalnego leczenia takich chorób jak tyfus i cholera, ale ich obietnica została zapomniana wraz z rozwojem penicyliny.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. Z początku 1970 roku, bakterie nadal wytwarzać odporność na antybiotyki , takie jak penicyliny, a to doprowadziło do wznowienia zainteresowania wykorzystanie bakteriofagów do leczenia poważnych zakażeń.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę.

Wczesne badania 1920-1940 | edytuj kod

D '' Herelle wiele podróżował po promocji wykorzystania bakteriofagów w leczeniu zakażeń bakteryjnych. W 1928 roku został profesorem biologii na uniwersytecie Yale i założył kilka instytutów badawczych.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. był przekonany, że Bakteriofagi to wirusy, mimo sprzeciwu od zainstalowanych бактериологи, takie jak laureat nagrody Nobla Juliusz stole (1870-1961). Boardzie twierdził, że Bakteriofagi nie wirusy, a po prostu enzymów jest zwolniony od "lysogenic" bakterie. Powiedział, że "niewidzialny świat d ''Herelle nie istnieje".Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. ale w 1930 roku, dowodzi, że Bakteriofagi to wirusy, została przekazana Christopher Andrewes (1896-1988) i inne. Wykazały one, że wirusy te różniły się wielkością i w ich chemicznych i serologicznychwłaściwości. W 1940 roku, pierwsza e-mikrofotografia bakteriofag został opublikowany i to sprawiło, uciszyć sceptyków, którzy twierdzili, że Bakteriofagi były stosunkowo proste, enzymy, a nie wirusy.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. Wiele innych rodzajów bakteriofagi, szybko zostały wykryte i zostały pokazane infekowania bakterii, gdzie one się znajdują. Ale to na początku badania został przerwany przez ii wojnę światową. Nawet d '' Herelle cicho. Pomimo swojej Kanadyjskie obywatelstwo, był internowany przez Rząd Vichy do końca wojny.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę.

Epoce nowożytnej | edytuj kod

Znajomość бактериофагам wzrosła w 1940 roku po utworzeniu Fag grupa naukowców w USA. Wśród uczestników byli Max Delbrück (1906-1981), który założył kurs bakteriofagów w cold Spring Harbor laboratorium.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. inne kluczowi członkowie Phage grupy weszli Salvador Łurija (1912-1991) i Alfred Hershey (1908-1997). W latach 1950-tych, Hershey i Chase zrobili ważne odkrycia dotyczące replikacji DNA w czasie studiów na bakteriofag nazywa T2. Wraz z Delbrück były wspólnie otrzymał w 1969 roku nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny za odkrycia dotyczące mechanizmu replikacji i struktury genetycznej wirusa".Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. z tego czasu, nauka bakteriofagów dostarczył możliwość włączania i wyłączania genów i przydatny mechanizm do wprowadzenia obcych genów w bakteriach i wiele innych podstawowe mechanizmy w biologii molekularnej.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę.

Wirusy roślin | edytuj kod

W 1882 roku Adolf Meyer (1843-1942) opisał stan roślin tytoniu, który nazwał "mozaiki choroby" ("mozaïkziekte"). Chore rośliny kolorowe liście, które zostały zauważył.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. on wykluczył możliwość zakażenia grzybicze i nie może wykryć żadnych bakterii i zasugerował, że po prostu "rozpuścić, enzym-zakaźne zasada był zaangażowany".Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. nie prześladował swoją myśl dalej, i to było filtracyjne eksperymenty Iwanowskim i Beijerinck, że zaproponował powodować był wcześniej nierozpoznanego patogenu. Po mozaiki tytoniu został uznany za choroby wirusowe, infekcje wirusowe i wiele innych roślin zostały odkryte.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę.

Znaczenie wirus mozaiki tytoniu w historii Wirusów nie mogą być zawyżone. Był to pierwszy wirus powinien być wykryty, a pierwszym кристаллизовался , a jego struktura jest pokazana w szczegółach. Pierwsze рентгеноструктурные zdjęcia krystalicznego wirusa zostały uzyskane Bernal i Fankuchen w 1941 roku. Na podstawie jej zdjęcia, Rosalind Franklin otworzyli pełną strukturę wirusa w 1955 roku.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. w tym samym roku Heinz Frenkel-Conrat i Robley Williams pokazał, że oczyszczona RNA wirusa mozaiki tytoniu i jego białka powłoka może zebrać samodzielnie tworzą funkcjonalne wirusów, zakładając, że ten prosty mechanizm był, prawdopodobnie, środki, za pomocą których wirusy zostały stworzone wewnątrz ich komórek-gospodarzy.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę.

Do 1935 roku wielu chorób roślin były spowodowane przez wirusy. W 1922 roku John Кункель mały (1869-1938) okazało się, że owady mogą działać jako żywicieli i transmisji wirusów roślin. W następnych dziesięcioleciach wiele chorób roślin wykazano, że spowodowane przez wirusy, które przeprowadzono na owady i w 1939 roku, Francis Holmes, Pionier w pokarmach wirologia,Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. opisał 129 wirusy, które powodują choroby roślin.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. współczesne intensywne rolnictwo zapewnia bogate środowisko dla wielu wirusów roślinnych. W 1948 roku w Kansas, STANY zjednoczone, 7% od zbiorów pszenicy został zniszczony pszenicy pasek mozaiki wirusa. Wirus został rozpowszechniony z internetowych pod nazwą Aceria tulipae.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę.

W 1970 roku, rosyjski zakład wirusolog Józef Атабеков stwierdzono, że wiele roślin wirusy infekują tylko jeden rodzaj rośliny-gospodarza.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. w Międzynarodowy Komitet Taksonomii wirusów wykrywa już ponad 900 roślin wirusami.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę.

20-go wieku | edytuj kod

Do końca 19 wieku, wirusy zostały zdefiniowane z punktu widzenia ich zakaźności, możliwość być filtrowane, a ich wymagania do życia gospodarzy. Aż do tego czasu wirusy były uprawiane w roślinach i zwierzętach, ale w 1906 roku, Ross Грэнвиль Harrison (1870-1959), wynalazł metodę hodowli tkanek w chłonnych,Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. , a w 1913, E Штейнгардт, z Izraela, i ra Lambert stosować tę metodę, aby rosnąć вакциния wirusa w plasterki świnki роговичной tkaniny.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. w 1928, BS i MS Maitland wzrosła вакциния wirusa w zawiesinie mielonego kur nerek.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. ich metoda nie został powszechnie przyjęty do 1950 roku, gdy wirusa polio był uprawiany na dużą skalę do produkcji szczepionki.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. W 1941-42, George Hirst (1909-94) opracowane testy oparte na haemagglutination do ilościowej oceny szerokiego spektrum wirusów, a także wirus-swoistych przeciwciał w surowicy.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę.

Grypy | edytuj kod

Kobieta, pracująca w czasie epidemii grypy 1918-1919. Maski do twarzy, prawdopodobnie, w przypadku minimalnej ochrony.

Choć wirus grypy , który spowodował 1918-1919 pandemii grypy nie został znaleziony, aż do 1930 roku, podane są opisy chorób i kolejne badania dowiodły, on był winny.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. Pandemii zginęło 40-50 mln osób mniej niż rok,Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. , ale dowody na to, że to było spowodowane wirusem, nie otrzymano do 1933 roku.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. Haemophilus influenzae - warunkowo chorobotwórcze bakterie, które powszechnie podążać grypa zakażenia; doprowadziło to wybitny niemiecki bakteriolog Richard Pfeiffer (1858-1945), aby prawidłowo stwierdzić, że ta bakteria jest przyczyną grypy.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. wielki przełom nastąpił w 1931 roku, kiedy amerykański patolog Ernest William Гудпасчера wzrosła grypa i niektóre inne wirusy w zapłodnionej kury jaja.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. Hirsta wykazały enzymatyczną aktywność związaną z wirusowa cząsteczka, w dalszym ciągu charakteryzuje się neuraminidazy, pierwszym dowodem na to, że wirusy mogą zawierać enzymy. Frank Macfarlane-um, nie pokazał na początku 1950 roku, że wirus рекомбинирует na wysokich częstotliwościach, i Hearst później stwierdził, że ma on podzielony genom.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę.

Polio | edytuj kod

W 1949 roku John F. Enders (1897-1985) Thomas Weller (1915-2008), i Fryderyk Robbins (1916-2003) wzrosła wirusa polio po raz pierwszy w uprawianych ludzkich komórek zarodka, pierwszy wirus powinien być uprawiany bez użycia twardych tkanek zwierząt lub jaj. Zakażenie полиовирусом najczęściej przyczyną łagodnych objawów. To nie było wiadomo, dopóki wirus został wyróżniony w kulturze komórek, a wiele osób zostało pokazane, że mieli umiarkowane zakażenia, które nie prowadzą do polio. Ale, w przeciwieństwie do innych infekcji wirusowych, częstość występowania polio – w mniej ciężką postać zakażenia – wzrosła w 20 wieku i osiągnął szczyt około 1952. Wynalazek kultury komórek system do hodowli wirusa jest włączona Jonas Солк (1914-1995), w celu stworzenia skutecznej szczepionki przeciw polio.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę.

Wirus Epstein–Barr | edytuj kod

Denis Parsons Burkitta (1911-1993) urodził się w mieście Enniskillen, w hrabstwie Fermanagh w Irlandii. On był pierwszym, aby opisać Rodzaj nowotworu, który teraz nosi jego imię Burkitta. Ten typ nowotwór został rozpowszechniony w Afryce równikowej i najbardziej rozpowszechnioną formą nowotworów złośliwych u dzieci w początku lat 1960-tych.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. , próbując znaleźć przyczynę raka, Burkitta wysłali komórek z guza do Anthony Epstein (ur. 1921) brytyjski wirusolog, który wraz z Yvonne Barr i Burt Achong (1928-1996), i po wielu niepowodzeń, okazało się wirusy, które przypominały herpes wirusa w płynie, które otaczały komórki. Wirus został później okazuje się być uprzednio nierozpoznanych wirusa opryszczki, których teraz nazywa się wirus Epsteina–Barr.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. niesamowite, wirus Epsteina–Barr-to bardzo popularny, ale stosunkowo umiarkowanego zakażenia europejczyków. Dlaczego to może powodować takie niszczycielskie choroby u afrykanów nie do końca zrozumiałem, ale obniżenie odporności wirus, spowodowanych malarią może być moja wina.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. wirus Epsteina–Barr jest ważnym w historii wirusów dla wirusów wykazano, że powodują raka u ludzi.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę.

W końcu 20 wieku | edytuj kod

Druga połowa 20 wieku był złoty wiek wykrywania wirusa, i większość z 2000 uznanych gatunków zwierząt, roślin, bakterii i wirusów zostały otwarte w tych latach.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. w 1946, bydła wirusowa biegunka został znaleziony,Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. , który jednak możliwe, najczęstszym patogenem bydła na całym świecieBłąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. i w 1957 roku, koni arterivirus został znaleziony.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. w latach 1950-tych, poprawa alokacji wirusa i metod wykrywania doprowadziły do odkrycia kilku ważnych ludzkich wirusów, w tym wirusa ospy wietrznej i półpaśca,Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. w парамиксовирусы,Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. , które zawierają Odra wirus,Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. i wirus syncytial wirusBłąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. – i rhinoviruses , które powodują przeziębienia.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. w latach 1960-tych bardziej wirusy były otwarte. W 1963 roku wirusa zapalenia wątroby typu b został wykryty Baruch Бламберг (b. 1925).Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. Opinia транскриптаза, kluczowego enzymu, że retrowirusy użyć, aby przenieść swoją RNA w DNA, został po raz pierwszy opisany w 1970 roku, niezależnie Howard Темин i David Baltimore (b. 1938).Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. to było ważne dla rozwoju leków przeciwwirusowych – kluczowy punkt zwrotny w historii infekcji wirusowych.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. w 1983 roku Luc Montagnier (b. 1932) i jego zespół w Instytucie Pasteura we Francji, po raz pierwszy wyizolowana wirus AIDS.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. w 1989 roku Michael Houghtonz zespołem Chiron firmy wykryto zapalenie wątroby.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. Nowe wirusy i szczepy wirusa wykryto w każdej dekady drugiej połowy 20. wieku. Odkrycia te nadal w 21 wieku jak nowych chorób wirusowych, takich jak PRZEZIĘBIENIEBłąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. i нипах wirusBłąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę. powstały. Pomimo osiągnięcia naukowe w ciągu ostatnich stu lat, wirusy nadal tworzyć nowe zagrożenia i wyzwania.Błąd w przypisach: Nieprawidłowy znacznik <ref>. Odnośnik ref z zawartością musi mieć nazwę.

Cm. również | edytuj kod

Linki | edytuj kod

  1. . DOI: 10.1016/S1286-4579(03)00075-3. PMID: 12758285. {{Cytuj pismo}} Brakujące pola: czasopismo.
  2. Shors 2008 ↓ODN: za dużo argumentów pozycyjnychODN: za dużo argumentów pozycyjnych
  3. Topley i Wilson 1998 ↓, s. 3ODN: za dużo argumentów pozycyjnychODN: za dużo argumentów pozycyjnych
  4. {{{tytuł}}}. ISBN 1-4051-3645-6.{{Cytuj książkę}} Brakujące pola: tytuł.
  5. {{{tytuł}}}. ISBN 0-12-375146-2.{{Cytuj książkę}} Brakujące pola: tytuł.
  6. . PMID: 2684378. PMCID: PMC1451274. {{Cytuj pismo}} Brakujące pola: czasopismo.
  7. . DOI: 10.1353/pbm.2001.0051. PMID: 11482006. PMCID: PMC1353777. {{Cytuj pismo}} Brakujące pola: czasopismo.
  8. . PMID: 2673502. PMCID: PMC1451363. {{Cytuj pismo}} Brakujące pola: czasopismo.
  9. . PMID: 20589188. PMCID: PMC2892770. {{Cytuj pismo}} Brakujące pola: czasopismo.
  10. . PMID: 11615452. {{Cytuj pismo}} Brakujące pola: czasopismo.
  11. {{{tytuł}}}. ISBN 978-1-74262-626-0.{{Cytuj książkę}} Brakujące pola: tytuł.
  12. In 1887, Buist visualised one of the largest, Vaccinia virus, by optical microscopy after staining it. Vaccinia was not known to be a virus at that time. {{{tytuł}}}.{{Cytuj książkę}} Brakujące pola: tytuł.
  13. From {{{tytuł}}}. ISBN 981-02-0728-X.{{Cytuj książkę}} Brakujące pola: tytuł.
  14. {{{tytuł}}}. ISBN 0-521-26056-6. OCLC 499302635.{{Cytuj książkę}} Brakujące pola: tytuł.
  15. . DOI: 10.1126/science.83.2143.85. PMID: 17756690. Bibcode1936Sci....83...85S. {{Cytuj pismo}} Brakujące pola: czasopismo.
  16. . DOI: 10.1126/science.89.2311.345. PMID: 17788438. Bibcode1939Sci....89..345S. {{Cytuj pismo}} Brakujące pola: czasopismo.
  17. . {{Cytuj pismo}} Brakujące pola: czasopismo.
  18. {{{tytuł}}}. ISBN 0-7637-5963-5.{{Cytuj książkę}} Brakujące pola: tytuł.
  19. The Microbe 1984 ↓, s. 3ODN: pusty argumentODN: pusty argument
  20. a b c {{{tytuł}}}. ISBN 0-7637-2932-9.{{Cytuj książkę}} Brakujące pola: tytuł.
  21. {{{tytuł}}}.{{Cytuj książkę}} Brakujące pola: tytuł.
  22. a b D'Herelle F. On an invisible microbe antagonistic toward dysenteric bacilli: brief note by Mr. F. D'Herelle, presented by Mr. Roux☆. „Research in Microbiology”. 158 (7), s. 553–4, September 2007. DOI: 10.1016/j.resmic.2007.07.005. PMID: 17855060
  23. Skern T. 100 years poliovirus: from discovery to eradication. A meeting report. „Archives of Virology”. 155 (9), s. 1371–81, September 2010. DOI: 10.1007/s00705-010-0778-x. PMID: 20683737
  24. Becsei-Kilborn E. Scientific discovery and scientific reputation: the reception of Peyton Rous' discovery of the chicken sarcoma virus. „Journal of the History of Biology”. 43 (1), s. 111–57, 2010. DOI: 10.1007/s10739-008-9171-y. PMID: 20503720
  25. Yellow fever: a reemerging threat. „Clinics in Laboratory Medicine”. 30 (1), s. 237–60, March 2010. DOI: 10.1016/j.cll.2010.01.001. PMID: 20513550. PMCID: PMC4349381. {{Cytuj pismo}} Nieznane pola: "vauthors".
  26. a b Encephalitic alphaviruses. „Veterinary Microbiology”. 140 (3–4), s. 281–6, January 2010. DOI: 10.1016/j.vetmic.2009.08.023. PMID: 19775836. PMCID: PMC2814892. {{Cytuj pismo}} Nieznane pola: "vauthors".
  27. An investigation of the etiology of mumps. „The Journal of Experimental Medicine”. 59 (1), s. 1–19, January 1934. DOI: 10.1084/jem.59.1.1. PMID: 19870227. PMCID: PMC2132344. {{Cytuj pismo}} Nieznane pola: "vauthors".
  28. Overview: Japanese encephalitis. „Progress in Neurobiology”. 91 (2), s. 108–20, June 2010. DOI: 10.1016/j.pneurobio.2010.01.008. PMID: 20132860. {{Cytuj pismo}} Nieznane pola: "vauthors".
  29. Ross TM. Dengue virus. „Clinics in Laboratory Medicine”. 30 (1), s. 149–60, March 2010. DOI: 10.1016/j.cll.2009.10.007. PMID: 20513545
  30. Melnick JL. The discovery of the enteroviruses and the classification of poliovirus among them. „Biologicals : Journal of the International Association of Biological Standardization”. 21 (4), s. 305–9, December 1993. DOI: 10.1006/biol.1993.1088. PMID: 8024744
  31. Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie pmid8545033
  32. Fields' virology. Philadelphia: Wolters Kluwer Health/Lippincott Williams & Wilkins, 2007, s. 2395. ISBN 0-7817-6060-7.{{Cytuj książkę}} Nieznane pola: "author4", "author6", "author5", "author1", "author2" oraz "author3".
  33. Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie pmid19203111
  34. Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie pmid15522442
  35. Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie pmid3039038
  36. Independent evolution of monkeypox and variola viruses. „Journal of Virology”. 66 (12), s. 7565–7, December 1992. PMID: 1331540. PMCID: PMC240470. {{Cytuj pismo}} Nieznane pola: "vauthors".
  37. Cooper LZ. The history and medical consequences of rubella. „Reviews of Infectious Diseases”. 7 Suppl 1, s. S2–10, 1985. DOI: 10.1093/clinids/7.supplement_1.s2. PMID: 3890105
  38. Yap SF. Hepatitis B: review of development from the discovery of the "Australia Antigen" to end of the twentieth Century. „The Malaysian Journal of Pathology”. 26 (1), s. 1–12, June 2004. PMID: 16190102
  39. Morphological and virological investigations on cultured Burkitt tumor lymphoblasts (strain Raji). „Journal of the National Cancer Institute”. 37 (4), s. 547–59, October 1966. DOI: 10.1093/jnci/37.4.547. PMID: 4288580. {{Cytuj pismo}} Nieznane pola: "vauthors".
  40. Karpas A. Human retroviruses in leukaemia and AIDS: reflections on their discovery, biology and epidemiology. „Biological Reviews of the Cambridge Philosophical Society”. 79 (4), s. 911–33, November 2004. DOI: 10.1017/S1464793104006505. PMID: 15682876
  41. Curtis N. Viral haemorrhagic fevers caused by Lassa, Ebola and Marburg viruses. „Advances in Experimental Medicine and Biology”. 582, s. 35–44, 2006. DOI: 10.1007/0-387-33026-7_4. PMID: 16802617. {{Cytuj pismo}} Nieznane pola: "isbn" oraz "seria".
  42. Ebola and marburg hemorrhagic fever. „Clinics in Laboratory Medicine”. 30 (1), s. 161–77, March 2010. DOI: 10.1016/j.cll.2009.12.001. PMID: 20513546. {{Cytuj pismo}} Nieznane pola: "vauthors".
  43. Kapikian AZ. The discovery of the 27-nm Norwalk virus: an historic perspective. „The Journal of Infectious Diseases”. 181 Suppl 2, s. S295–302, May 2000. DOI: 10.1086/315584. PMID: 10804141
  44. Bishop RF, Cameron DJ, Barnes GL, Holmes IH, Ruck BJ. The aetiology of diarrhoea in newborn infants. „Ciba Foundation Symposium”, s. 223–36, 1976. DOI: 10.1002/9780470720240.ch13. PMID: 186236. {{Cytuj pismo}} Nieznane pola: "isbn" oraz "seria". CS1 maint: Multiple names: authors list (link) Category:CS1 maint: Multiple names: authors list
  45. Taxonomic classification of hepatitis A virus. „Intervirology”. 20 (1), s. 1–7, 1983. DOI: 10.1159/000149367. PMID: 6307916. {{Cytuj pismo}} Nieznane pola: "vauthors".
  46. Cossart Y. Parvovirus B19 finds a disease. „Lancet”. 2 (8253), s. 988–9, October 1981. DOI: 10.1016/S0140-6736(81)91185-5. PMID: 6117755
  47. Ebola haemorrhagic fever. „Lancet”. 377 (9768), s. 849–862, November 2010. DOI: 10.1016/S0140-6736(10)60667-8. PMID: 21084112. PMCID: PMC3406178. {{Cytuj pismo}} Nieznane pola: "vauthors".
  48. a b Gallo RC. History of the discoveries of the first human retroviruses: HTLV-1 and HTLV-2. „Oncogene”. 24 (39), s. 5926–30, September 2005. DOI: 10.1038/sj.onc.1208980. PMID: 16155599
  49. Montagnier L. 25 years after HIV discovery: prospects for cure and vaccine. „Virology”. 397 (2), s. 248–54, February 2010. DOI: 10.1016/j.virol.2009.10.045. PMID: 20152474
  50. Update on human herpesvirus 6 biology, clinical features, and therapy. „Clinical Microbiology Reviews”. 18 (1), s. 217–45, January 2005. DOI: 10.1128/CMR.18.1.217-245.2005. PMID: 15653828. PMCID: PMC544175. {{Cytuj pismo}} Nieznane pola: "vauthors".
  51. Isolation of a cDNA clone derived from a blood-borne non-A, non-B viral hepatitis genome. „Science”. 244 (4902), s. 359–62, April 1989. DOI: 10.1126/science.2523562. PMID: 2523562. Bibcode1989Sci...244..359C. {{Cytuj pismo}} Nieznane pola: "vauthors".
  52. Hepatitis E virus: a zoonosis adapting to humans. „The Journal of Antimicrobial Chemotherapy”. 65 (5), s. 817–21, May 2010. DOI: 10.1093/jac/dkq085. PMID: 20335188. {{Cytuj pismo}} Nieznane pola: "vauthors".
  53. Wild TF. Henipaviruses: a new family of emerging Paramyxoviruses. „Pathologie-biologie”. 57 (2), s. 188–96, March 2009. DOI: 10.1016/j.patbio.2008.04.006. PMID: 18511217
  54. Okamoto H. History of discoveries and pathogenicity of TT viruses. „Current Topics in Microbiology and Immunology”. 331, s. 1–20, 2009. DOI: 10.1007/978-3-540-70972-5_1. PMID: 19230554. {{Cytuj pismo}} Nieznane pola: "isbn" oraz "seria".

Dalsze czytanie | edytuj kod

  • Hughes, Sally Smith (1977). Virus: Historia pojęcia. London: Heinemann. ИСБН 0882021680.

[[Kategoria:Wirusologia]]

Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:Justyna.legierska/Historia wirusologii" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy