Wikipedysta:Karambol1313a/Konrad Jan Ivanov


Wikipedysta:Karambol1313a/Konrad Jan Ivanov w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Konrad Jan Ivanov (ur. 19 maja 1801 w Mińsku, zm. 4 grudnia 1886 w Wersalu) - polski polityk i filozof. Polski Działacz Niepodległościowy na wygnaniu we Francji w latach 1852-1885.

Do dziś szanowany filozof w Polsce, jak i na Białorusi. Doradca monarchy Francji Karola X od 25 grudnia 1828 do 20 sierpnia 1830, w latach 1849-1852 doradca prezydenta Francji Napoleona III Bonaparte, Polski Działacz Niepodległościowy we Francji od 1854 do 1885.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Dzieciństwo i młodość | edytuj kod

Urodził się w Mińsku na terenie dzisiejszej Białorusi. Jego ojcem był polski kupiec o białoruskich korzeniach, Bezprym Ivanov. Jego matką była bliżej nieznana Białorusinka, która podobno pracowała jako kurtyzana. Kiedy Konrad osiągnął 16 lat, jego zamożny ojciec wysłał go na uniwersytet Jagielloński by uczył się przedsiębiorczości, by w przyszłości mógł pójść w jego ślady i zostać kupcem. Lecz Konrad od wczesnych lat życia interesował się filozofią oraz polityką, więc w wieku 17 lat odszedł z uczelni by zaraz potem zawitać na dworze cara Aleksandra I Pawłowicza by uczyć się od niego zarządzania państwem i innych aspektów politycznych.

Wrócił do Mińska po 5 latach na dworze.

Wykształcenie | edytuj kod

W 1817 roku Konrad zaczął edukować się na uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie uczył się podstaw handlu. Niestety nie trwało to długo, bo rok, a spowodowane to było tym, że Konrad nie interesował się handlem tylko polityką. Dlatego kilka miesięcy później jego ojciec, przystał na jego prośbę i wysłał go na dwór ówczesnego cara, by się edukował w kierunku polityki. Po 5 latach wrócił do rodzinnego miasta.

Osiągnąwszy 22 lata wyjechał do Francji na emigrację. Tam, na uniwersytecie Paryskim w 1823 zaczął studiować filozofię. Po 4 latach ukończył edukację, a po kolejnych 4 latach został doradcą monarchy Francji Karola X.

Kariera Polityczna | edytuj kod

Doradca monarchy Francji Karola X | edytuj kod

W 1828 roku został doradcą Karola X. Stało się to dzięki Kazimierzu Zagórskiemu, którego spotkał podczas emigracji do Francji. Zagórski był tego czasu wpływowym politykiem, ponieważ zyskiwał szacunek tamtejszej Polonii, której było dużo. Zagórski był wtedy przywódcą Polskiej Partii Demokratycznej Na Wygnaniu we Francji. Zagórski zapoznał wtedy swojego znajomego Konrada z Karolem X. Właśnie to był początek kariery politycznej. Ówczesny władca Francji był zachwycony umiejętnościami politycznymi Konrada i jego doświadczeniem na dworze cara.

Władca Francji 25 grudnia tego samego roku podjął decyzję o zatrudnieniu Konrada na stanowisku doradczym.

Przez następne 2 lata Konrad bardzo dobrze sprawował się na swoim piastowanym stanowisku. Jego największym decyzją, którą ustalił z królem było zawieszenie wolności prasy, co potem spowodowało fatalne skutki. Wybuchła tzw. rewolucja lipcowa. Wtedy Karol X w kobiecym stroju uciekł do Anglii, ale nie udało się ucieknąć Konradowi, jednemu z winnych temu zamieszaniu.

Wtem Konrad trafił do więzienia na 18 lat, czyli do 1848, wtedy to został ułaskawiony przez prezydenta Francji Napoleona III Bonaparte w zamian za służenie mu. Pierwotnie miał być w więzieniu przez 30 lat.

Zanim to się jednak stało, Karol X zdążył odznaczyć Konrada Orderem Ducha Świętego.

Doradca Napoleona III Bonaparte | edytuj kod

20 grudnia 1848 Konrad Ivanov stał się oficjalnie prezydenckim doradcą. Tutaj jego historia z doradztwem była krótka. W 1851 roku zaproponował prezydentowi, by uchylił konstytucję z 1848 r. i rozwiązać Zgromadzenie Prawodawcze. Nowa konstytucja dawała Napoleonowi funkcję prezydenta z dyktatorskim zakresem władzy. Jednak 2 grudnia 1852 r., po uchwale Senatu i plebiscycie ludowym, Napoleon III Bonaparte proklamował się dziedzicznym Cesarzem francuzów. W związku z tym Konrad Ivanov został odsunięty od stanowiska doradcy.

Polska Partia Demokratyczna Na Wygnaniu | edytuj kod

Po usunięciu z urzędu, Konrad Ivanov wrócił na 2 lata do Mińska by odwiedzić rodzinę. Przez ten czas próbował podtrzymywać w Mińsku polską i białoruską kulturę, przypominając tamtejszej ludności skąd pochodzą. W XXI wieku zostało to szczególnie docenione przez rząd Białorusi i został on pośmiertnie odznaczony białoruskim orderem "za osobiste męstwo", ponieważ szerzenie obcej kultury na terenie carstwa było ryzykowne i surowo karane. Z początku 1854 roku dostał list od partii PPDNW by wrócił do Francji i dołączył do ugrupowania. Konrad przystał na propozycję i wrócił do Paryża. Tam spotkał się z najważniejszymi członkami partii: Kazimierzem Zagórskim - przywódca partii, Damianem Weselski - doradca, Tymoteuszem Guerte - skarbnik, Mieszkiem Lubański - parlamentarzysta. Pierwszymi zadaniami w partii było szerzenie idei powstańczych wśród Polonii we Francji. Miał za zadanie zebrać żołnierzy do dalszych powstań na terenie dawnej RP. Minęły dwa lata od wstąpienia do partii i udało się się zebrać ponad 30 000 żołnierzy polskich, z których został uformowany legion "French Division of Ivanov" z ang. Francuska dywizja Ivanova. Pomimo, że legion już został utworzony 1856 to rok później jeden z działaczy niepodległościowych, dokładnie to Kazimierz Poznański, zażądał rozwiązania legionu z powodów jego poglądów. Poznański był za tym żeby nie używać własnych polskich legionów, a próbować w sposób dyplomatyczny zdobyć sojuszników którzy wstawili by się za Polską w następnej wojnie, co w ostateczności miałoby wyzwolić Polskę spod okupacji zaborców. Pomysł był uważany za niepoważny i bezsensowny przez większości członków partii. Lecz dawny pracodawca Konrada, Napoleon III, kiedy dowiedział się o pomyśle rozwiązania legionu, postanowił go weprzeć i na mocy ustawy z października 1857 "o wojskach obcych we Francji", rozwiązał legion Ivanova. Do dzisiaj nie jest znany dokładny powód wsparcia pomysłu rozwiązania legionu przez Napoleona, ale prawdopodobnie nie był mu na rękę werbunek polaków do legionu polskiego, bo wolał ich mieć w swoim wojsku, a pobory do legionu zabierały mu potencjalnych polskich żołnierzy. Dlatego wszyscy z utworzonego legionu od razu po jego rozwiązaniu zasilili wojsko cesarskie.

Po tych wydarzeniach, Konrad Ivanov został oficjalnie uznany za przywódcę partii, pomimo że nie oficjalnie rządził już od samego wstąpienia do PPDNW czyli od 2 czerwca 1854, a został następcą wtedy rządzącego Kazimierza Zagórskiego. Stąd wyżej o tym, że został działaczem niepodległościowym od 2 czerwca 1854. Taki stan rzeczy był spowodowany niechęcią francuskiej Polonii do Konrada po tym jak wydało się, że doradził Napoleonowi III uchylić konstytucję z 1848. To wydarzenie wtedy wyjawiło poglądy polityczne Ivanova. Okazało się, że jest komunistą, co nie podobało się polakom. A wcześniejsze ujawnienie przywódcy partii, mogło zmniejszyć efektywność działalności ugrupowania we Francji.

Pierwszą oficjalną decyzją podjętą przez niego 9 lipca 1858, było potajemne werbowanie ochotników do legionu. Niestety tym razem z zmniejszoną efektywnością, spowodowaną ostrożnością w obawie przed aresztowaniami, ponieważ działo się to po uchwaleniu ustawy "o wojskach obcych we Francji" przez Napoleona III Bonaparte. Oraz poglądami Konrada. W 1859 liczba żołnierzy w legionie wynosiła około 10 000. W 1860 jego legion osiągnął już 20 000 legionistów, i tego samego roku Ivanov zdecydował skazać na śmierć Kazimierza Poznańskiego, który wcześniej przyczynił się do rozpadu legiony, a który został wtedy bezprawnie uwięziony przez partię. Wyrok został wykonany 5 stycznia 1861 roku. Poznański został wtedy powieszony na oczach tysięcy gapiów, głównie tamtejszej Polonii. Ta bezprawna, bez zgody władz kara śmierci nie spodobała się jednak ówczesnemu cesarzowi Francji, który postanowił rozwiązać ugrupowanie a Konrada Ivanova wraz z Kazimierzem Zagórskim i kilkoma innymi działaczami niepodległościowymi postanowił wsadzić do lochów. Lecz 5 stycznia 1863 roku udało mu się uciec, ale bez Kazimierza Zagórskiego i innych członków partii. 10 stycznia tego roku postanowił wraz z innymi z partii, którzy nie zostali złapani i zamknięci w więzieniu, kontynuacje działalności na rzecz niepodległości Polski. 28 stycznia 1863 roku na wieść o powstaniu styczniowym, postanowił wyruszyć do polski wraz z jego 20 000 armią by wspomóc powstańcom. Jednak jego doradca Damian Weselski odradził mu osobistego udziału w powstaniu, mówiąc że jest to bardzo ryzykowne. W ostateczności do polski 4 lipca 1863 wyruszył sam legion bez obecności Konrada Ivanova.

Niestety po upadku powstania w 1864, nie wrócił ani jeden żołnierz z legionu Ivanova. Załamany tym faktem, postanowił uwolnić Polskę w inny sposób. Zadecydował powołanie spisku przeciwko carowi Aleksandrowi II Nikołajewiczowi. W skład spisku wchodzili: Damian Weselski - w imieniu Konrada Ivanova, Igor Górski - jeden z najbogatszych i wpływowych magnatów na ziemiach zabranych, Joanna Frączyk - jedna z ocalałych podczas powstania styczniowego, oraz inni.

Zabicie cara miało spowodować wielkie osłabienie się Imperium Rosyjskiego, a w konsekwencji ułatwienia polakom wygranej w przyszłych powstaniach. Konrad Ivanov myślał wtedy, że w Rosji zapanuje wszechobecna anarchia.

W 1866 rozpoczęły się jedne z większych przygotowań do zamachu na cara. Wszystko było bardzo przygotowane, spiskowcy zaplanowali zamach na karocę cara, która miała wyjeżdżać wraz z nim samym z Moskwy w stronę Mińska. Właśnie w Mińsku miało dojść do zabójstwa głowy państwa Rosyjskiego. Plan polegał na zatrzymaniu wozu przez jednego ze spiskowców w przebraniu. Po tym miało nastąpić najazd Kozaków, którzy by rozgromili straż cara, a zaraz po tym Aleksander II Nikołajewicz miał być uprowadzony przez najemników. Plan jednak nie doszedł do skutku, ponieważ rozpoznali spiskowca, który ich zatrzymał, a był nim Igor Górski, znany im ze względu na jego przestępstwa wobec władzy. Eskorta carska pojmała magnata i pośpieszyła do miasta, by ukryć cara. Kawaleria Kozacka nie dała rady dogonić wozu z Aleksandrem.

9 sierpnia 1866 roku doszło do nie udanego zamachu na życie ówczesnego cara Aleksandra II Nikołajewicza, a jeden ze spiskowców został pojmany. Igor Górski, pojmany spiskowiec, był torturowany przez wiele godzin, żołnierze cara chcieli się dowiedzieć kto zlecił zabójstwo głowy państwa. Po kilku dniach tortur Górski w końcu powiedział, że winnym za spisek był Konrad Ivanov. Pomimo, że dowiedzieli się tego czego chcieli, Igor Górski został przywiązany do krzesła w słomianej chacie, a potem ludzie cara podpalili budynek wraz z Górskim, który w męczarniach umarł.

W odwecie, car postanowił dokonać zamachu tym razem na Konradzie Ivanovie. Dnia 23 września 1866 roku, po ustaleniu gdzie znajduje się tajna siedziba ugrupowania politycznego Ivanova, car postanowił dokonać zamachu na jego życie. Około godziny ósmej rano, kiedy wszyscy z ugrupowania zbierali się w budynku by zacząć obrady, niejaki Ivan Matusevic niepostrzeżenie wkradł się do budynku z materiałami wybuchowymi, po czym się wysadził zabijając i raniąc sporą ilość osób. Lecz cel tego zamachu przeżył, wraz ze swoim doradcą Damianem Weselskim oraz kilkoma innymi parlamentarzystami. Wszyscy w mniejszym lub cięższym stopniu ucierpieli przy tym. Konrad Ivanov stracił wzrok w lewym oku kiedy to gorący odłamek wpadł mu do oka, za to Weselski złamał sobie rękę kiedy to podłoga na piętrze na którym doszło do wybuchu rozwaliła się a on spadł na dół. Wszyscy, którzy nie umarli zdołali uciec, przed tym jak pożar się rozprzestrzenił. Zanim został ugaszony pożar, zdołał on spalić 5 domów mieszkalnych i zabrać życie 15 osobom.

Po tym zdarzeniu PPDNW przeniosło się do Wersalu, gdzie do końca swej działalności miało tam swoją siedzibę.

Konrad nie angażował już się w jakimś dużym stopniu w życie polityczne i przywrócenie kraju wolności. Za to próbował propagować świadomość polską wśród Polonii, żeby nie zapomniała skąd pochodzi. Niestety nie było to łatwe, bo Konrad nadal był poszukiwany przez Napoleona III Bonaparte.

Nastała jednak nadzieja podczas wojny z Prusami w 1870, kiedy to król Napoleon III został obalony, a jego zastąpił prezydent Louis Jules Trochu. Wtedy to wszystkie wyroki nadane przez Bonapartego były nie ważne, a organizacja mogła jawnie wyjść na scene polityczną.

Wtedy to w roku 1871 PPDNW dostało miejsce we francuskim sejmie. Mieli przyznane 25 miejsc na sali obrad i 2 w senacie. Nie mieli oni łatwo wystartować z polityką, ponieważ 18 marca 1871 roku wybuchła Komuna Paryska, a oskarżony został o nią nikt inny tylko Konrad Ivanov, ze względu na swoje kontrowersyjne poglądy i to że w buncie brało udział dużo polaków. Dlatego 30 marca 1871 r. Ivanov został aresztowany, a został dopiero wypuszczony 12 lutego 1879 przez Julesa Grévy, który to uznał Konrada za niewinnego.

W 1880 dzięki niemu do parlamentu trafiła do przegłosowania ustawa, która anulowała by zapisy ustawy "o wojskach obcych we Francji", co doprowadziłoby do ponownej możliwości tworzenia wojsk na ziemiach Francji, a w przyszłości możliwość przeprowadzenia kolejnych powstań. Lecz nie zostało to przegłosowane, ustawę nie popierało wielu francuskich parlamentarzystów oraz jeden polak z partii Konrada.

W kolejnym roku podjął kolejną próbę przepchnięcia dalej tej samej ustawy, ale znowu nie udało się. Wtedy Konrad Ivanov, 4 maja 1881 wszczął demonstrację przed parlamentem. Było ponad 5 000 demonstrantów, głównie Polacy, ale także Białorusini. Pierwotnie miała być to spokojna demonstracja, lecz w pewnej chwili wyszła spod kontroli Ivanova. Podczas demonstracji zginęło około 200 francuskich żołnierzy oraz 623 demonstrantów. Ucierpiał też sam Konrad. Złamał prawą rękę, a jako że był już w podeszłym wieku, jedyną opcją wyleczenia była wtedy amputacja kończyny. Zginął wtedy też jeden z francuskich ministrów skarbu. Żeby uspokoić burdy, przed parlament zostały wysłane oddziały specjalne Francji, które zdusiły zamieszki. Konrad został postawiony przed sądem, który skazał go na 10 lat odsiadki. Ten dzień na pamiątkę został nazwany "rzezią francuską".

Podczas tego wydarzenia Konrad Ivanov wypowiedział te do dziś znane słowa:

Zaraz szlag mnie trafi. Co za haniebność na was spada w tej chwili. Polska się upomni jeszcze, ale nie teraz. Nie w tej chwili, kiedy nie widać jej na mapach. Ale kiedyś powstaniemy, zwyciężymy a to wy w potrzebie będziecie, a to my wtem powiemy żem pomóc nie możemy.

{{Cytat}} Brakujące pola: treść. Przestarzałe pola: 1.

3 lata później, 29 kwietnia 1884 Ivanov został uwolniony przez polskich awanturników, którzy chcieli go uwolnić by ten kontynuował swoją politykę wobec przetrwania polskości. Wraz z uwolnieniem Ivanova, awanturnicy spalili posterunek służby więziennej czym przepłacili życiem, bo zostali złapani przez żołnierzy i straceni. Konradowi udało się jednak uciec z powrotem do Wersalu. Zaczął się tam ukrywać i odsunął się od życia politycznego.

1 czerwca 1885 oficjalnie odszedł z ugrupowania, a miejsce przywódcy partii objął Damian Weselski, jego były doradca.

Ostatnie lata życia | edytuj kod

Rok po odejściu z PPDNW | edytuj kod

Kiedy Konrad Ivanov już odszedł z ugrupowania politycznego z którym był związany 31 lat, musiał się zaszyć głęboko w Wersalu, ponieważ był poszukiwany listem gończym. Niestety jego stan zdrowia nie pozwalał na wieczną ucieczkę i musiał osiąść w samotnym domku na uboczu Wersalu. Wiązało się to z ryzykiem złapania przez francuzów.

Śmierć | edytuj kod

10 listopada 1886 został pojmany przez francuską milicję. Doniósł na niego i podał milicji adres zamieszkania Konrada jego dawny doradca Damian Weselski. Weselski zdradził go, ponieważ ówczesny prezydent zagroził rozwiązaniem partii oraz wsadzeniem do więzienia wszystkich związanych z tym ugrupowaniem.

Trochę czasu później, tj. 4 grudnia 1886 roku umarł w więziennej celi, prawdopodobnie z powodu nabytej choroby, którą zaraził się od szczurów. Przed śmiercią spisał list pożegnalny:

Odchodzę fizycznie - fakt. Ale w duchu pozostanę z Polską, będę ją prowadził do wielkości i świetności, jaką kiedyś się pokrywała zanim zaborcze szuje nie zabrały nam tego, czego kochamy - Polskę. Bóg mnie zabiera, ale ma mnie w opiece, tedy nie martwcie się rodacy moi, módlcie się o Polskę i róbcie wszystko co w waszej mocy. Pamiętajcie, wasz kraj jest jeden, żegnajcie.

{{Cytat}} Brakujące pola: treść. Przestarzałe pola: 1.

Został pochowany na Wersalskim cmentarzu. Do dziś co roku jego grób odwiedzają tysiące polaków i białorusinów.

Prace filozoficzne | edytuj kod

Konrad Ivanov jest autorem kilku publikacji filozoficznych:

  • O człowieku słów kilka - napisana podczas 18 letniej odsiadki w więzieniu (1830-1848)
  • Czemu świat walczy? - napisana podczas odsiadki w więzieniu w latach 1871-1879

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Polskie | edytuj kod

Zagraniczne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:Karambol1313a/Konrad Jan Ivanov" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy