Wikipedysta:Krzysztof Woźniak/brudnopis


Wikipedysta:Krzysztof Woźniak/brudnopis w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii < Wikipedysta:Krzysztof Woźniak Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kompleksy przydatności rolniczej gleb - zwane również kompleksami glebowo-rolniczymi jest to opracowany dla obszaru Polski zespół jednostek taksonomicznych gleb. Każda jednostka grupuje gleby cechujące się zbliżonymi właściwości rolniczymi i mogące być podobnie użytkowane. Podział ten został opracowany przez Instytut Uprawy Nawożenia i Gleboznastwa (IUNG) w oparciu o przydatność gleb do uprawy roślin wskaźnikowych i współwskaźnikowych. Za rośliny wskaźnikowe uznano ze względu na dobre wykorzystanie wilgoci w zimę, wierność plonowania, oraz wysoki udział w strukturze zasiewów gruntów ornych pszenice ozimą i żyto ozime. Dla obszarów górskich za roślinę wzkaźnikową uznano owies jary. Za rośliny współwskaźnikowe uznano jęczmień jary, ziemniaki, buraki cukrowe, koniczynę i łubin żółty. Nazwy wskaźnikowych i współnikowych roślin posłużyły do stworzenia nazw poszczególnych kompleksów przydatności rolniczej. O ile wydzielenia poszczególnych kompleksów dokonano na podstawie przydatności gleb do uprawy wybranych roślin, o tyle kwalifikację gleb do poszczególnych kompleksów przeprowadzono w oparciu o następujące kryteria:

- właściwości gleby czyli: typ, podtyp, rodzaj, gatunek, właściwości fizyczne, fizykochemiczne i chemiczne, stopień kultury
- warunki klimatyczne, geomorfologiczne (rzeźba terenu) i wodne siedliska glebowego
- przydatność gleby pod użytki rolnicze

  • Dla gruntów ornych wyróżnia się następujące kompleksy przydatności rolniczej:

1 - kompleks pszenny bardzo dobry
2 - kompleks pszenny dobry
3 - kompleks pszenny wadliwy
4 - kompleks żytni bardzo dobry (pszenno-żytni)
5 - kompleks żytni dobry
6 - kompleks żytni słaby
7 - kompleks bardzo słaby (żytnio-łubinowy)
8 - kompleks zbożowo-pastewny mocny
9 - kompleks zbożowo-pastewny słaby
10 - kompleks pszenny górski
11 - kompleks zbożowy górski
12 - kompleks owsiano-ziemniaczany górski
13 - kompleks owsiano-pastewny górski
14 - gleby orne przeznaczone pod użtyki zielone

1 - kompleks pszenny bardzo dobry

Zaliczane są do niego gleby zasobne w składniki pokarmowe, o miąższym tzn. ponad 30cm poziomie próchnicznym (A), o bardzo dobrych warunkach wodno - powietrznych tzn. przewiewne, przepuszczalne, ale również magazynujące duże ilości wody. Gleby położone na płaskich lub słabo nachylonych obszarach, cechujących sie dobrymi warunkami agroklimatycznymi. Gleby tego kompleksu należą do I i II klasy bonitacyjnej.

2 - kompleks pszenny dobry

Zaliczane są do niego gleby o nieco gorszych cechach niż gleby kompleksu pszennego bardzo dobrego. Zwykle wytworzone z bardziej zwięzłych utworów, cechujące się gorszymi warunkami wodno - powietrznymi, tzn. mniej przewiewne i przepuszczalne, oraz okresowo zbyt wilgotne. Ale mogą to być również gleby wytworzone z lżejszego materiału mogące okresowo być zbyt suche. Gleby tego kompleksu zaliczane są do IIIa i IIIb klasy bonitacyjnej.

3 - kompleks pszenny wadliwy

Zaliczane są do niego dwie grupy gleb. Pierwsza obejmuje gleby których górne część profilu wytworzona jest z materiału o korzystnych właściwościach wodno - powietrznych, natomiast dolna z materiału bardzo lekkiego (piasek, żwir), co bardzo niekorzystnie wpływa na magazynowanie wody w glebie. Do drugiej grupy zalicza sie

4 - kompleks żytni bardzo dobry (pszenno-żytni)
5 - kompleks żytni dobry
6 - kompleks żytni słaby
7 - kompleks bardzo słaby (żytnio-łubinowy)
8 - kompleks zbożowo-pastewny mocny
9 - kompleks zbożowo-pastewny słaby
10 - kompleks pszenny górski
11 - kompleks zbożowy górski
12 - kompleks owsiano-ziemniaczany górski
13 - kompleks owsiano-pastewny górski
14 - gleby orne przeznaczone pod użtyki zielone

  • Dla użytków zielonych wydziela się następujące kompleksy przydatności rolniczej:

1z - bardzo dobry i dobry
2z - średni
3z - słaby i bardzo słaby


Glebowe powierzchnie wzorcowe (stan na 31 XII 1979 r.) [1]

  1. R.Bednarek, H.Dziadowiec, U.Pokojska, Z.Prusinkiewicz: Badania ekologiczno - gleboznawcze. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004. ISBN 83-01-14216-2.
Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:Krzysztof Woźniak/brudnopis" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy