Wikipedysta:Tar Lócesilion/brudnopis/4


Wikipedysta:Tar Lócesilion/brudnopis/4 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii < Wikipedysta:Tar Lócesilion‎ | brudnopis Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nightwishfiński zespół muzyczny wykonujący metal symfoniczny[1], założony w 1996 roku w Kitee, w Karelii Północnej. Jest uważany za jeden z czołowych reprezentantów metalu symfonicznego, dzięki którym popularność tego gatunku muzyki wzrosła pod koniec lat dziewięćdziesiątych[4].

Nightwish stał się sławny w Finlandii już po wydaniu pierwszego singla, "The Carpenter" w 1997 roku, natomiast międzynarodową renomę zyskał po wydaniu płyt Oceanborn (1998) i Wishmaster (2000). W Europie stał się rozpoznawalny po wydaniu singla Sleeping Sun, skomponowanego w roku 1999, a pierwszego wydanego poza Finlandią[5].

W październiku 2005 członkowie zespołu zadecydowali o wykluczeniu wokalistki, Tarji Turunen, zastąpionej 24 maja 2007 roku przez szwedzką piosenkarkę, dotychczasową wokalistkę zespołu Alyson Avenue, Anette Olzon[6]. Pierwszy album z Anette Olzon w składzie, Dark Passion Play, został wydany 28 września 2007 roku[7].

Najnowszy album, Imaginaerum, został wydany w Finlandii 30 listopada 2011 roku, a dwa dni później w pozostałych krajach Europy[8]. W czasie trasy koncertowej promującej ten album zespół rozstał się z Anette Olzon i podjął decyzję, by do końca trasy w jej roli występowała gościnnie Floor Jansen[9].

Spis treści

Historia | edytuj kod

1996 | edytuj kod

Inicjatorem utworzenia zespołu był Tuomas Holopainen. Nazwę miał ułożyć po nocy spędzonej wraz z przyjaciółmi przy ognisku[10]. Grupa powstała w lipcu 1996 roku[10][11]. Holopainen zaprosił poznanych niedługo wcześniej: gitarzystę Erno Vuorinena, perkusistę Jukkę Nevalainena oraz wokalistkę Tarję Turunen, nie znając jeszcze jej umiejętności wokalnych. Te miały być odkryte na pierwszej próbie zespołu[10].

W tym czasie styl grupy opierał się na grze instrumentów klawiszowych, gitary akustycznej i śpiewie Tarji Turunen[11]. Trójka muzyków (bez Nevalainena) nagrywała swoje pierwsze, nienazwane demo od października do grudnia 1996 roku[11] i za nazwę zespołu przyjęła tytuł swojej pierwszej piosenki[12][13]. Oprócz tego utworu na liście znalazły się "The Forever Moments" i "Etiäinen".

Pierwotnym założeniem było komponowanie utworów, które miały być wykonywane przy ognisku[14]. Po nagraniu dema Holopainen stwierdził, że operowy głos Turunen jest zbyt silny do tego rodzaju muzyki[15] i postanowił dodać do kompozycji elementy metalu[11][16].

1997 | edytuj kod

Jukka Nevalainen, perkusista zespołu od 1997 roku Erno Vuorinen grający na gitarze elektrycznej

Na początku 1997 roku do grupy dołączył Jukka Nevalainen[17]. W tym samym czasie Erno Vuorinen zamienił swoją gitarę akustyczną na elektryczną. Były to dwie decyzje, które pozwoliły na zmianę stylu zespołu na taki, dzięki któremu zdobył popularność[11].

W kwietniu 1997 roku Nightwish nagrał siedem piosenek, w tym drugą wersję "Etiäinen"[17]. Z braku basisty partie na gitarze basowej wykonywał Erno Vuorinen[18]. W maju zespół podpisał kontrakt z fińską wytwórnią Spinefarm Records, obejmujący nagranie dwóch albumów[11]. Pierwszy z nich, Angels Fall First, ukazał się w listopadzie tego roku[11] i zajął 31. miejsce na fińskiej liście przebojów[11]. Singel The Carpenter, wydany w kwietniu, uplasował się na trzecim miejscu[11].

Swój pierwszy koncert Nightwish zagrał po roku działalności, w grudniu 1997 roku, w miejscowości, w której został założony – Kitee. W zimie na przełomie lat 1997–1998 grupa wystąpiła tylko siedem razy, ponieważ Jukka Nevalainen i Erno Vuorinen odbywali służbę wojskową, natomiast Tarja Turunen kończyła studia[17].

W tym czasie wytwórnia Spinefarm Records przedłużyła kontrakt z zespołem o dodatkowy album[17].

1998–2000 | edytuj kod

W 1998 roku skład zespołu poszerzył się o basistę Samiego Vänskä[10], dawnego znajomego Holopainena. W tym roku ukazał się drugi album grupy, Oceanborn. Gościnnie wystąpił Tapio Wilska, były wokalista zespołu Finntroll. Wziął udział w nagrywaniu utworów "Devil and the Deep Dark Ocean" oraz "The Pharaoh Sails to Orion"[11]. Oceanborn zajął piąte miejsce na fińskiej liście przebojów[17], a pierwszy singel tej płyty, Sacrament of Wilderness, ukazał się na pierwszym miejscu notowań singli i utrzymywał się na nim przez kilka tygodni[11][17].

Drugim singlem był Walking in the Air, cover utworu Howarda Blake'a[19] ze ścieżki dźwiękowej filmu animowanego Bałwanek[19]. Holopainen oglądał ten film siedem lat wcześniej i marzył o skomponowaniu nowej aranżacji[20]. Powiedział później, że był to według niego najpiękniejszy i najbardziej poruszający utwór, jaki napisał[21].

W 1999 powstał singel Sleeping Sun (Four Ballads of the Eclipse), nawiązujący do zaćmienia Słońca 11 sierpnia tego roku[10][22]. W Niemczech w pierwszym miesiącu sprzedano 15 tys. egzemplarzy tego singla, zawierającego utwory "Sleeping Sun", "Walking In The Air", "Angels Fall First" i "Swanheart". To dla piosenki "Sleeping Sun", jednej z najbardziej znanych utworów grupy (obok przyszłych "Nemo" i "Wish I Had an Angel") powstał trzeci teledysk zespołu[10].

Za album Oceanborn zespół otrzymał złotą płytę w sierpniu tego samego roku[23]

W roku 2000 Nightwish wziął udział w fińskich eliminacjach do Konkursu Piosenki Eurowizji[17] z piosenką Sleepwalker[24], umieszczoną w wydaniu specjalnym następnej płyty grupy. Zespół zajął drugie miejsce w głosowaniu publiczności i trzecie w głosowaniu jury[25]. Do reprezentowania Finlandii została wybrana Nina Åström[26].

W maju 2000 roku zespół wydał trzeci album studyjny, Wishmaster. Pojawił się on na pierwszym miejscu fińskiej listy przebojów i utrzymywał się na tej pozycji przez trzy tygodnie. Otrzymał także złotą płytę[11]. Wydanie Wishmaster poprzedziło wydanie promocyjnego CD, The Kinslayer. Tytułowy utwór nawiązywał do masakry w Columbine High School[10]. W piosence tej wystąpił gościnnie Ike Vil, wokalista zespołu Babylon Whores.

2001–2003 | edytuj kod

Marco Hietala, basista zespołu od 2001 roku

W 2001 roku Nightwish nagrał cover Over the Hills and Far Away autorstwa Gary'ego Moore'a[11] i wydał na EP wraz z dwoma nowymi piosenkami oraz nową aranżacją "Astral Romance"[17], utworem z pierwszego albumu. Udział w tym nagraniu wzięli Tony Kakko, wokalista zespołu Sonata Arctica oraz Tapio Wilska. Krążek ten otrzymał status złotej płyty w Finlandii[11]. 29 grudnia grupa wydała także VHS, DVD oraz CD z koncertu w Tampere, zatytułowane From Wishes to Eternity.

Niedługo później Tuomas Holopainen doszedł do wniosku, że Sami Vänskä nie jest wystarczająco zmotywowany i zasugerował mu opuszczenie zespołu[27]. Vänskä został zastąpiony przez Marco Hietalę[28], który nie opuścił grupy Tarot założonej wraz z bratem (wystąpił jednak z zespołu Sinergy[17][11]). Nowy basista został także wokalistą Nightwish. By zdementować sprzeczne pogłoski, Holopainen oświadczył na stronie internetowej, że pozostaje z Samim w kontakcie[29].

W 2002 roku Nightwish wydał Century Child oraz single Ever Dream i Bless the Child[30]. Główną innowacją albumu było wprowadzenie orkiestry w utworach "Bless the Child", "Ever Dream", "Feel For You" i "Beauty of the Beast", skomponowanych w stylu zbliżonym do muzyki klasycznej. Zespół nagrał także cover "The Phantom of the Opera" z musicalu Upiór w operze Andrew Lloyda Webbera. Century Child zdobył status złotej płyty w dwie godziny po wydaniu, a po dwóch tygodniach status platynowej płyty[11]. Był to rekord na fińskim rynku muzycznym. Zespół nagrał dwa teledyski, dla utworów "Bless the Child" oraz "End of All Hope", jednak nie znalazły się one na singlu. W teledysku "End of All Hope" ukazano sceny z fińskiego filmu Kohtalon kirja[31].

W roku 2003 Nightwish wydał DVD zatytułowane End of Innocence, zawierające dwugodzinne opowiadania Holopainena i Nevalainena o historii grupy oraz fragmenty koncertów.

W lecie 2003 roku Turunen zawarła związek małżeński, co stało się przyczyną pogłosek o rzekomym bliskim rozpadzie grupy, jednak Nightwish nie przestał organizować koncertów i w następnym roku wydał kolejny album.

2004–2005 | edytuj kod

Zespół w czasie koncertu w Himos (Finlandia) w 2005 roku

Album Once wydano 7 czerwca 2004 roku, po ukazaniu się singla Nemo, który zajął pierwsze miejsce na fińskiej i węgierskiej liście przebojów. Zajął także wysokie miejsca na top 10 pięciu innych państw. Był to jeden z najbardziej popularnych singli zespołu[32].

W nagrywaniu dziewięciu, spośród jedenastu utworów zamieszczonych na płycie, wzięła odział orkiestra symfoniczna. W odróżnieniu od Century Child, Nightwish postanowił podjąć współpracę z orkiestrą spoza Finlandii, i wybrał Londyńską Orkiestrę Filharmoniczną. Instrumentacją oraz aranżacją chóru i orkiestry zajął się Pip Williams[33][34]. W Century Child znalazł się także utwór z tekstem w języku fińskim, "Kuolema tekee taiteilijan". Album zdobył status potrójnej platynowej płyty w Finlandii, platynowej płyty w Niemczech, złotej płyty w Szwecji; zajął pierwsze miejsce na listach przebojów w Grecji, Norwegii i na Węgrzech. Singlami były: Wish I Had an Angel (umieszczony na ścieżce dźwiękowej filmu Alone in the Dark), Kuolema tekee taiteilijan (wydany jedynie w Finlandii i Japonii) oraz The Siren.

Sukces albumu spowodował zorganizowanie światowej trasy koncertowej, Once World Tour, w czasie której zespół wystąpił w wielu krajach po raz pierwszy. 29 maja odbył się pierwszy koncert Nightwish w Polsce[35].

W 2005 roku Nightwish wystąpił w czasie ceremonii otwarcia 10. Mistrzostw Świata w Lekkoatletyce, zorganizowanych w Helsinkach[36].

W kompilacji wydanej we wrześniu 2005 roku, zatytułowanej Highest Hopes[10], zawarte zostały utwory autorskie Nightwish oraz koncertowy cover utworu "High Hopes" zespołu Pink Floyd[37]. Był to drugi utwór, w którym Marco Hietala samodzielnie wykonywał partie wokalne, po (także koncertowym) coverze "Symphony of Destruction" thrashmetalowej grupy Megadeth, granym przez Nightwish na początku trasy koncertowej[38]. Oprócz tej piosenki, w singlu znalazła się nowa aranżacja utworu "Sleeping Sun"[10][39].

W nowym teledysku "Sleeping Sun" członkowie zespołu zostali przedstawieni w scenerii średniowiecznej bitwy[40].

2005 | edytuj kod

Tarja Turunen, wykluczona z zespołu w 2005 roku

Po koncercie w Hartwall Areena w Helsinkach, który odbył się 21 października 2005 roku, a którego nagranie wydano w czerwcu 2006 na DVD End of an Era, nastąpił zwrot w historii zespołu. Tuomas Holopainen, za zgodą Marco Hietali, Erno Vuorinena i Jukki Nevalainena zadecydował, że od tego czasu grupa będzie działała bez udziału Tarji Turunen[41]. Członkowie zespołu zawarli tę decyzję w liście otwartym[42], który Holopainen wręczył Turunen po koncercie[43]. List został następnie opublikowany na oficjalnej stronie grupy[44]. Wyjaśniono w nim, że zdecydowano się zwolnić Turunen, ponieważ niewystarczająco interesowała się grupą, preferując karierę solową. Ponadto, zdaniem reszty członków zespołu, jej postępowanie nie zgadzało się już z duchem i mentalnością Nightwish, m.in. w kwestii finansowej. W liście podkreślono, że główny problem nie pochodzi od samej Tarji, ale od jej managera i męża, Marcelo Cabuli, argentyńskiego biznesmena. Holopainen, Hietala, Nevalainen i Vuorinen nadmienili, że o ile jest możliwa zmiana managera, to zmiana męża jest trudniejsza. Nie chcąc ingerować w małżeństwo Turunen, postanowili zmienić wokalistkę.

W odpowiedzi Turunen na swojej prywatnej stronie opublikowała list otwarty[45], w którym oświadczyła, że decyzja zespołu była dla niej szokiem, ponieważ do momentu wręczenia listu nie była o niczym informowana[46]. Stwierdziła, że zarzuty wobec jej męża są bezpodstawne, a publiczne wystosowanie ich – "głupio okrutne"[11].

Po zapoznaniu się z reakcją Turunen Holopainen doprecyzował stanowisko w wywiadzie przeprowadzonym 9 listopada 2005 roku[47].

Czterech członków Nightwish postanowiło kontynuować działalność bez zmieniania stylu grupy[48] i znaleźć następczynię Tarji Turunen. Zamieszczono ogłoszenie dla wokalistek zainteresowanych odbyciem przesłuchania poprzez nagranie dema[49] (śpiew operowy nie był wymagany). Od tego momentu zaczęły krążyć spekulacje o tym, kto przejmie rolę Turunen. W odpowiedzi na te pogłoski grupa zadeklarowała, że fani nie powinni polegać na żadnych informacjach oprócz tych pochodzących od samego zespołu. Nightwish otrzymał nie mniej, niż dwa tysiące płyt demonstracyjnych[50].

5 maja 2007 roku oficjalnie ogłoszono, że nową wokalistką Nightwish będzie Anette Olzon ze szwedzkiej grupy Alyson Avenue[51].

2007–2009 | edytuj kod

Anette Olzon, wokalistka od 24 maja 2007 roku. Na drugim planie perkusista Jukka Nevalainen

Miała głos zupełnie taki, jakiego szukaliśmy, mocny i wzruszający zarazem. (…) Ma głos piosenkarki, bardzo ciepły i ludzki, który poruszył nasze serca[52]

Tuomas Holopainen o Anette Olzon, 11 lipca 2007

1 kwietnia 2007 roku na stronie internetowej Nightwish zamieszczono primaaprilisowy komunikat o pracach nad wydaniem nowego albumu Harder, Faster Nightwish i zaprojektowaniu nowego logo zespołu. Informacja ta została zdementowana następnego dnia[53].

W lutym ogłoszono, że Eva, singel zapowiadający nowy album, ukaże się 30 maja. Z powodu przecieków w Internecie wydawnictwo było dostępne już 25 maja. Rozprowadzane było wyłącznie przez Internet, a dochody pochodziły z dobrowolnych wpłat[54]. Wydanie drugiego singla, Amaranth, było przewidziane na 22 sierpnia 2007 i już po dwóch tygodniach zyskał on status złotej płyty. Trzeci singel, Erämaan Viimeinen, prezentujący utwór niewydawany w pierwszych wersjach albumu, został wydany 2 grudnia, wyłącznie w Finlandii. W rzeczywistości "Erämaan Viimeinen" jest to wersja instrumentalnego "Last Of The Wilds", zawartego w albumie, z dodanymi słowami w języku fińskim; śpiewała wokalistka grupy Indica (Anette Olzon nie mówi po fińsku). Erämaan Viimeinen szybko trafił na pierwsze miejsce fińskiej listy przebojów. Czwarty singel, Bye Bye Beautiful nawiązuje do zwolnienia Tarji Turunen[55]. Piąty singel, The Islander, wydano 21 maja 2008 w Finlandii i 30 maja w pozostałych krajach europejskich. Tuomas Holopainen przyznał, że byłby to pierwszy prezentowany utwór z albumu Dark Passion Play, gdyby nie zmiana wokalistki[56].

Nowy album, Dark Passion Play, został wydany 28 września 2007 roku. Do 14 grudnia zostało sprzedanych 100 tysięcy jego egzemplarzy[57]. Album nawiązuje do kultury celtyckiej i muzyki irlandzkiej[58]; m.in. w utworze "Meadows of Heaven" wykorzystano dudy i flet irlandzki. Tuomas Holopainen chciał również zawrzeć w Dark Passion Play inspirację muzyką arabską, m.in. w utworze "Sahara".

Zespół przedsięwziął zorganizowanie ogólnoświatowej trasy koncertowej, popularnej w Finlandii, USA, Irlandii, Wielkiej Brytanii i Francji[59].

Nightwish w Paryżu, 6 kwietnia 2008

15 lutego 2008 roku zdobył niemiecką nagrodę muzyczną Echo za utwór "Amaranth"[60]. Został także nominowany w kategorii rock/muzyka alternatywna. Pod koniec września 2008 odwołano szereg koncertów z powodu choroby Anette Olzon[61]. W październiku grupa została nominowana do kategorii najlepszego artysty europejskiego[61] na gali MTV Europe Music Awards, a w kwietniu 2009 zdobyła Muuvi Award w Finlandii za najlepszy teledysk ("The Islander")[62].

19 lutego zespół wystąpił w krakowskiej Hali Wisły[63]. Przed Nightwish wystąpiła grupa Pain[64]. Trasa koncertowa Dark Passion Play World Tour zakończyła się 19 września 2009 roku koncertem w helsińskiej Hartwall Areena (w której w 2005 roku Nightwish zakończył trasę promującą album Once). W pierwszej części koncertu wystąpił inny popularny fiński zespół, Apocalyptica[65].

Nightwish nagrał cover utworu "The Heart Asks Pleasure First" pochodzącego ze ścieżki dźwiękowej filmu Fortepian skomponowanej przez Michaela Nymana. Aranżacja ta zawiera tekst autorstwa Tuomasa Holopainena, śpiewany przez Anette Olzon. Ponieważ grupa długo nie otrzymywała zgody na wykorzystanie utworu Nymana, aranżacja nie znalazła się w albumie Dark Passion Play. Zagrano ją dopiero 19 września 2009 w Hartwall Areena. W grudniu tego roku Michael Nyman ostatecznie zgodził się na wykonywanie aranżacji[66].

2010–2012 | edytuj kod

W maju 2009 Tuomas Holopainen oznajmił, że grupa dołoży wszelkich starań, by w ramach następnego albumu zrealizować pewien pomysł, który pojawił się na początku działalności grupy[67]. W kwietniu następnego roku zakończono prace nad kompozycją nowych utworów[68]. Nagrywanie rozpoczęto pod koniec 2010 roku, by całość była gotowa na jesień 2011[69]. Terminy dostosowano do Anette Olzon, będącej w ciąży[70].

W lutym 2010 zapowiedziano nazwę nowego albumu: Imaginarium. 31 sierpnia 2011 grupa ogłosiła, że ostatecznie nowe wydawnictwo ukaże się pod nazwą Imaginaerum. Zmiana nazwy miała zapobiec ewentualnemu myleniu tego albumu z licznymi dziełami noszącymi nazwę Imaginarium[71].

Album ten, zawierający 13 utworów, wydano 30 listopada w Finlandii i 2 grudnia 2011 roku w pozostałych krajach europejskich. W 2012 roku ukazać się ma także pełnometrażowy film o tym samym tytule, produkcji Nightwish i Solar Films, reżyserii Stobe Harju, twórcy teledysku "The Islander"[72].

1 października 2012 roku, w czasie trwania Imaginaerum World Tour ukazała się informacja o zakończeniu współpracy z Anette Olzon, którą na czas trwania trasy koncertowej zastąpiła Floor Jansen[9].

Inspiracje | edytuj kod

Simone Simons, wokalistka zespołu Epica

Tuomas Holopainen, autor większości tekstów i kompozycji zespołu, inspiruje się głównie muzyką filmową[73], z m.in. Van Helsinga i Karmazynowego przypływu[74], w szczególności muzyką autorstwa Hansa Zimmera[75][76][74], kompozytora ścieżki dźwiękowej Króla Lwa, Ostatniego samuraja czy Piratów z Karaibów prócz muzyki do Klątwy Czarnej Perły. Główny motyw muzyki z Ostatniego samuraja był grany na początku koncertów trasy Once World Tour[77]. Holopainen zawarł te inspiracje m.in. w "Beauty of the Beast" i "Ghost Love Score"[78]. Oświadczył także, że był głęboko poruszony muzyką z filmu Osada skomponowaną przez Jamesa Newtona Howarda[79].

Część utworów nawiązuje także do realnych wydarzeń; m.in. "Sleeping Sun" (inspirowany zaćmieniem Słońca z 11 sierpnia 1999[32]), "The Kinslayer" (którego tekst oddaje hołd ofiarom masakry w Columbine High School[80][32]), czy "Creek Mary's Blood" odnoszący się do osiedlania się Europejczyków na ziemiach zamieszkiwanych przez Indian:

Zawsze fascynowałem się ich kulturą, ich historią, głównie dla ich relacji z Naturą. Mam wielki szacunek dla tego ludu. To, że biali sprowadzili na nich cierpienie jest dla mnie jedną z największych zbrodni ludzkości. Umiejscawiam to na poziomie holocaustu… Skomponowanie piosenki poświęconej tym ludziom było mi drogie[81]

Tuomas Holopainen

Nightwish jest także źródłem inspiracji dla innych grup muzycznych. Mezzosopranistka Simone Simons, wokalistka zespołu Epica, zdecydowała się brać lekcje śpiewu operowego po usłyszeniu muzyki Nightwish[82]. Była wokalistka Visions of Atlantis, Nicole Bogner, czerpała z Angels Fall First[83]. Sander Gommans z grupy After Forever przyznał, że Nightwish miał pewien wpływ na powstawanie ich utworów[84]. Tony Kakko, wokalista zespołu Sonata Arctica także inspirował się muzyką Nightwish[85].

Muzyka | edytuj kod

Tuomas Holopainen (kompozytor i autor tekstów) na koncercie w Melbourne, 30 stycznia 2008

Mimo kontrowersji określa się, że Nightwish gra metal symfoniczny[1]. Z uwagi na to, że termin ten jest szeroki i obejmuje różnorodne podgatunki metalu (symfoniczny black metal, symfoniczny death metal, symfoniczny power metal)[86], styl Nightwish bywa precyzowany jako symfoniczny power metal (przynajmniej w odniesieniu do pierwszych albumów)[86][87][88]. Późniejsze utwory ewoluują w kierunku heavy metalu symfonicznego.

Na styl grupy w znacznym stopniu wpłynął operowy śpiew Tarji Turunen[89]. Z tego powodu niektórzy krytycy kwalifikowali muzykę Nightwish jako metal operowy[90]. Marco Hietala, basista i wokalista zespołu, zdefiniował ich muzykę jako film score metal (ang. filmową muzykę metalową)[91] zaznaczając, że grupa czerpie inspiracje z muzyki filmowej.

Mais il faut préciser que l’emploi de termes comme Operatic metal, Film score metal, ne sont que des appellations informelles proposées pour essayer de décrire certains aspects originaux du groupe. Mais ils ne contestent pas le fait que le groupe joue du metal symphonique. Ces termes ne correspondent pas à un véritable genre officiel. C’est juste une façon de préciser certains aspects qui font la particularité du groupe lui-même.

Une confusion persiste aussi à classer Nightwish parmi les groupes de metal gothique. Bon nombre de commentateurs ont tendance à classer à tort Nightwish comme du metal gothique[92].

L'avis du bassiste Marco Hietala semble d'ailleurs assez proche de cette idée :

Nous avons un certain groove qui est devenu une sorte de symphonic gothic metal mélodique, mais c’est aussi simplement un groupe de rock’n’roll[93]

Pourtant Tuomas Holopainen, le compositeur du groupe, rejette fermement cette étiquette :

Je ne considère pas Nightwish comme étant un groupe de gothique. Ce style de musique est une caractéristique de groupes comme Paradise Lost, Type O Negative ou Lacrimosa. Peut-être que nos paroles sont dans une verve post-gothique mais notre musique est différente[94]

Il précise également dans une autre interview :

(Tuomas Holopainen): Nous sommes plus ou moins habillés en noir et nous avons une chanteuse. Mais c’est à peu près tout. Je veux dire, tant de gens nous considèrent comme un groupe de metal gothique mais je ne suis absolument pas d’accord. Je ne pense pas… que nous puissions être mis dans cette catégorie. (Interviewer) : Comment vous classifieriez-vous ? (Tuomas Holopainen): C’est du heavy metal symphonique, ou juste du heavy metal si vous préférez[95].

Cette confusion avec le gothic metal s'explique principalement par le fait que le groupe mise sur le chant féminin et sur un aspect mélodique. Or les chants féminins sont souvent vus comme une des caractéristiques principales du metal gothique. De ce fait, on a souvent assimilé le groupe à du gothique. Mais comme le remarque une des figures importantes du gothic metal, Liv Kristine, (ex-chanteuse de Theatre Of Tragedy, un des principaux pionniers et fondateurs du gothic metal[96]), l'étiquette gothique est souvent mal comprise : elle souligne que ce n'est pas parce qu'un groupe a recours au chant féminin que cela en fait forcément un groupe de gothique[97]. Le principal malentendu à propos de Nightwish se situe dans le fait que le metal symphonique et le metal gothique sont des sous-genres parents souvent confondus du fait de la présence fréquente de chanteuses dans ces deux tendances stylistiques[98].

En fait, les bases esthétiques de Nightwish (tout particulièrement dans les premiers albums) étaient très largement ancrées dans le power metal et non dans le metal gothique, comme le souligne Tuomas Holopainen, lors d'un entretien avec l'équipe de Dark Side Of Metal Earth (Site internet français consacré à la planète metal):

(Dark Side Of Metal) : À l’époque de Once, déjà, la musique de Nightwish était devenue plus heavy, plus metal. C’est encore plus le cas sur Dark Passion Play. Oceanborn et Wishmaster, par exemple, étaient beaucoup plus lyriques. (Tuomas Holopainen) : C’était plus du power metal traditionnel, en effet[99].

En effet, Nightwish, notamment dans ses trois premiers albums, s'appuie avant tout sur des rythmiques speed ou heavy metal, accompagnées d'un chant privilégiant un registre aigu, les solos de guitare et de claviers, une atmosphère épique et des thèmes de fantasy (traits davantage typiques du power metal que du gothic). Comme le confirment les encyclopédies de référence du metal[100][101], Nightwish est un groupe de power metal symphonique à tendance lyrique[102][103].

Musicalement, Nightwish reste relativement éloigné de vrais groupes gothiques sombres tels que Theatre of Tragedy, Tristania ou The Sins of Thy Beloved qui misent certes sur le chant féminin et une base mélodique, mais prennent leurs racines dans le doom-death[104].

S'il est vrai que certaines chansons lentes de Nightwish (par exemple Swanheart ou Sleeping Sun) peuvent plus ou moins rappeler, du fait de leurs atmosphères mélancoliques et contemplatives, quelques traits du gothic metal, elles n'en demeurent pas moins trop éloignées des atmosphères sombres caractéristiques de ce style.

Cependant, Nightwish semble adopter un style différent depuis Century Child, qui s'est ensuite développé avec Once. Les guitares sont downtuned (c'est-à-dire accordées plus bas que l'accord standard), et les rythmes suivent un tempo un peu plus lent, plus proche du heavy metal moderne que du style ancien mélodique du power metal[99]. De plus, la voix de Tarja perd en partie de son côté lyrique pour devenir plus proche de celle d'une chanteuse de rock normal. L'ajout de la voix masculine du nouveau bassiste Marco Hietala ajoute une nouvelle dimension, plus rugueuse, aux chansons. Les thèmes d'évasion-fantasy des anciens morceaux sont doucement remplacés par un imaginaire post-gothique[105].

L'album Dark Passion Play poursuit sur la voie dégagée par Once, dans un style hétérogène, mélange de metal dur, de son pop et des éléments symphoniques chers au groupe, avec la présence toujours plus remarquée des orchestrations, assurées depuis Once par l'Orchestre philharmonique de Londres.

Tuomas, qui se considère comme une personne ouverte d'esprit[106], a déclaré d'une manière générale que Nightwish n'avait pas de fil rouge concernant leur style musical : {{cytat| […] Notre musique est le résultat d'une fusion de multitudes de styles : il y a le côté doux avec les ballades, le côté grandiose avec l'orchestre et le côté plus heavy avec les guitares thrash. Si un Indien vient jouer sur un de nos morceaux, c'est bon également car ça sonnera toujours comme du Nightwish. […] Je ne me sens aucunement limité par le fait que l'album sortira sous le nom de 'Nightwish'. J'ai rencontré des gens qui m'ont dit qu'il n'y avait aucun fil rouge dans notre musique et je suis totalement d'accord avec cela. J'en suis même fier.[107]

Muzycy | edytuj kod

Obecny skład zespołu | edytuj kod

Byli członkowie zespołu | edytuj kod

Gościnny udział | edytuj kod

Dyskografia | edytuj kod

 Osobny artykuł: Dyskografia Nightwish.

Albumy studyjne | edytuj kod

Nagrody i wyróżnienia | edytuj kod

  1. Zwycięzca Nagrody Echo 2008 (w Niemczech) w kategorii rock/muzyka altrnatywna[112]
  2. Muuvi Award w Finlandii za teledysk utworu "The Islander" w kategorii najlepszy teledysk w kwietniu 2009

Nominacje:

  • Nagroda Emmy 2008 w Finlandii w kategorii najlepsza piosenka roku za Amaranth[113]
  • Metal Hammer Golden Gods 2008 w kategorii najlepszy zespół[114]
  • MTV Europe Music Awards 2008 w kategorii najlepszy artysta europejski[115]

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Strona klasyfikująca Nightwish wśród zespołów wykonujących metal symfoniczny.
  2. Informacje o zespole Nightwish na Metal Storm.net.
  3. a b c Steve Huey: Nightwish Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2011-12-12].
  4. Krótki opis gatunków metalu... (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  5. Informacje o singlu "Sleeping Sun" na Nightwish France (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  6. Nightwish Announces New Singer. Blabbertmouth.net. (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  7. Spis albumów na oficjalnej stronie zespołu (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  8. Nightwish - The Official Website
  9. a b Nightwish: Press Statement (ang.). www.nightwish.com. [dostęp 2012-10-05].
  10. a b c d e f g h i Nightwish-France, Biografia zespołu (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  11. a b c d e f g h i j k l m n o p q Garry Sharpe Young, Metal: the definitive Guide, 2007, s. 285-287.
  12. FAQ Oceanborn UK. (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  13. Nightmail z czerwca 2006, odpowiedzi Holopainena: Nightwish jest po prostu tytułem pierwszej piosenki, którą napisałem (odpowiedź 10.). [dostęp 2011-12-12].k
  14. Nightmail z sierpnia 2007, odpowiedzi Holopainena: Pierwotną ideą grupy było śpiewanie muzyki akustycznej przy ognisku (odpowiedź 13.). [dostęp 2011-12-12].
  15. Krótka biografia Nightwisha na Metalorgie.com (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  16. Biografia zespołu na oficjalnej stronie internetowej (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  17. a b c d e f g h i Biografia Nightwish na Nightwish-Power.com. [dostęp 2011-12-12].
  18. Biografia Nightwish na Zone-Metal. [dostęp 2011-12-12].
  19. a b The Snowman na Imdb (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  20. Profil Tuomasa Holopainena na stronie oficjalnej zespołu (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  21. Nightmail z sierpnia 2007, odpowiedzi Holopainena Walking In The Air Howarda Blake'a. Według mnie na zawsze będzie to najpiękniejszy i najbardziej poruszający utwór, jaki napisałem (odpowiedź 7.) (fr.). [dostęp 2011-12-12].k
  22. Biografia zespołu na oficjalnej stronie internetowej (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  23. Biografia zespołu na MusicMight.com (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  24. Sleepwalker na Eurowizji na Nightwish France (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  25. Deep Silent Complete i informacje o Eurowizji 2000 (w sekcji chronique de Deep Silent Complete) (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  26. Reprezentanci krajów na Eurowizji 2000 (fr.). [dostęp 2011-12-12].{{Cytuj stronę}} Nieznane pola: 1.
  27. Biografia na oficjalnej stronie internetowej zespołu (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  28. Marco Hietala dołącza do zespołu jako basista i wokalista, ZoomMetal.com (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  29. Nightmail z listopada 2006, odpowiedzi Holopainena widzieliśmy się z Samim wiele razy (przedostatnia odpowiedź) (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  30. Dyskografia zespołu na stronie francuskiego fanklubu (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  31. Kohtalon Kirja DVD (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  32. a b c Biografia zespołu na Nightwish France (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  33. Interview Rockunited (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  34. Biografia na Dark Page of Wonders.fr (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  35. Nightwish na Mystic Festival 2005 (pol.). www.rockmetal.pl. [dostęp 2009-08-11].
  36. Nightwish, ceremonia otwarcia Mistrzostw Świata w Lekkoatletyce na www.crypticmadness.com (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  37. Biografia Nightwish na thetabworld.com (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  38. End Of an Era na Nightwish-France (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  39. Singel Sleeping Sun (w wersji z 2005) na Dark Page Of Wonders (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  40. Teledysk "Sleeping Sun" (w wersji z 2005 roku) na YouTube. [dostęp 12 mai 2008].
  41. Tarja wyrzucona z Nightwish (pol.). www.rockmetal.pl. [dostęp 2009-08-11].
  42. List otwarty do Tarji Turunen (fiń.). [dostęp 2011-12-12].
    List otwarty do Tarji Turunen (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  43. News z 24 października 2005 Zwolnienie Tarji na Nightwish France. [dostęp 2011-12-12].{{Cytuj stronę}} Nieznane pola: "jęzkyk".
  44. List otwarty Zwolnienie Tarji na oficjalnej stronie zespołu. [dostęp 2011-12-12].
  45. Pierwszy wywiad z Tarją Turunen po jej zwolnieniu z zespołu (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  46. Pierwsze reakcje po wyrzuceniu Tarji z zespołu na Nightwish France (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  47. Wywiad z Holopainenem (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  48. Tuomas potwierdził, że styl grupy nie zmieni się po odejściu Tarji na Nightwish France (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  49. Biografia zespołu na Dark Page of Wonders (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  50. Nightwish: Nowa wokalistka w maju (pol.). www.rockmetal.pl. [dostęp 2009-08-11].
  51. Oficjalna strona zespołu, archiwum wiadomości (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  52. Wywiad z Holopainenem o wyborze Anette Olzon na nową wokalistkę, przeprowadzony przez Dark Side Of Metal 11 lipca 2007 (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  53. Archiwum oficjalnej strony zespołu (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  54. Profil Anette Olzon na Nightwish France (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  55. Bye Bye Beautiful na stronie francuskiego fanklubu (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  56. The Islander na Nightwish France (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  57. Dark Passion Play na francuskiej liście przebojów (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  58. Dark Passion Play na HeavyLaw.com (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  59. Koncerty Nightwish (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  60. Informacja na Nightwish France (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  61. a b Informacja na Nightwish France (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  62. Informacja na Nightwish France (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  63. Nightwish na jedynym kocercie w Polsce! (pol.). www.rockmetal.pl. [dostęp 2009-08-11].
  64. Nightwish: szczegóły koncertu (pol.). www.rockmetal.pl. [dostęp 2009-08-11].
  65. Informacja o koncercie na www.nightwish.com (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  66. Informacja o koncercie na www.nightwish.com (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  67. Wywiad z Holopainenem na metalreviews.com (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  68. Informacja na Nightwish France (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  69. Informacja na Nightwish France (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  70. Blog Anette Olzon (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  71. Informacja na nightwish.com (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  72. Informacje na nightwish.com (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  73. Wywiad z Holopainenem (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  74. a b Wywiad z Holopainenem (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  75. Wywiad z Holopainenem na Nightwish France (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  76. Wish I Had an Interview (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  77. Informacje na Nightwish France (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  78. Wywiad z Holopainenem (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  79. Tuomas Holopainen o Osadzie (fr. • ang.). [dostęp 2011-12-12].{{Cytuj stronę}} Nieznane pola: "język2".
  80. Lista utworów napisanych w hołdzie ofiarom masakry w Columbine High School (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  81. Holopainen o Creek Mary's Blood na metal-immortel.com (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  82. Biografia de Simone Simons (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  83. Visions of Atlantis na Musical Discoveries.com (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  84. After Forever na Musical Discoveries.com (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  85. Informacje na The Gauntlet.com (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  86. a b Metal Crypt, Brief Description of Metal Genres, as they are used as a reviewing and classification tool". (ang.). [dostęp 2011-12-12].k
  87. Century Child (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  88. Biografia zespołu. [dostęp 2011-12-12].
  89. Century Child na allmusic.com (ang.). [dostęp 2011-12-12].
  90. Garry Sharpe-Young in Metal: The Definitive Guide. Jawbone Press, 2007, s. 285. ISBN 978-1-906002-01-5.
  91. Wywiad z Nightwish (niem.). 2007-11-30. [dostęp 2011-12-12].
  92. Page dans laquelle Nightwish est classé comme un groupe de metal gothique. (ang.).
  93. Interview with Nightwish - libre traduction de ce passage : 'We have a certain groove in it that has become a kind of melodic symphonic gothic metal to speak for it, but it’s also just a rock and roll band.'. [dostęp 15/08/2008].k
  94. Interview avec Tuomas et Anette - libre traduction de ce passage:“Nightwish is not a gothic metal band, this kind of label is for bands like Paradise Lost, Type o Negative or Lacrimosa, maybe our lyrics are in a post gothic way but our music sounds different.”.
  95. :"Nightwish Interview" in Almanaque TV program. [dostęp 2009-03-13].{{Cytuj stronę}} Nieznane pola: 1.
  96. Chronique de l'album Velvet Darkness They Fear par Estée pour le site Obsküre.
  97. 'not every band with female vocals is a gothic band.' Reesman, Bryan (2007), They Will Rise: Metal's female ranks on the move, GRAMMY.com
  98. Reesman, Bryan (2007), They Will Rise: Metal's female ranks on the move, GRAMMY.com.
  99. a b Source: Interview de Nightwish par Dark side of Metal.
  100. Encyclopaediae metallum.
  101. BNR.
  102. Style musical - album Century Child..
  103. Biographie Nightwish.
  104. Gothic metal in Leguay, Stephane & Glenadel, Mario (2006), Carnets noirs : musiques, attitudes, cultures gothiques, électroniques & industrielles Acte I La scène internationale, Paris : E-dite, ​ISBN 2-84608-176-X​.
  105. Interview avec Anette et Tuomas.
  106. Interview de Tuomas (ouverture d'esprit), fin de page.. [dostęp 4 mai 2007].
  107. Interview de Nightwish – Metal Immortel..
  108. Emma Gaala, 2004 (fiń.). www.emmagaala.fi. [dostęp 2011-11-21].
  109. a b c d Emma Gaala, 2004 (fiń.). www.emmagaala.fi. [dostęp 2011-11-21].
  110. Emma Gaala, 2005 (fiń.). www.emmagaala.fi. [dostęp 2011-11-21].
  111. a b c d Emma Gaala, 2007 (fiń.). www.emmagaala.fi. [dostęp 2011-11-21].
  112. Nightwish France, informacja z 10 marca 2008 (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  113. Nightwish France, informacja z 21 stycznia 2008 (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  114. Nightwish France, informacja z 3 maja 2008 (fr.). [dostęp 2011-12-12].
  115. Nightwish France, informacja z 19 października 2008 (fr.). [dostęp 2011-12-12].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

[[Kategoria:Nightwish| ]] [[Kategoria:Laureaci Europejskich Nagród Muzycznych MTV]] {{link FA|pt}} {{link FA|eu}} {{link FA|ro}} {{link FA|tr}} {{link GA|ru}} {{link GA|sv}} {{link GA|de}} {{link GA|fr}} {{link GA|tr}} {{link GA|uk}} {{link GA|uz}} [[af:Nightwish]] [[ang:Nightwish]] [[ab:Nightwish]] [[ar:نايتويش]] [[an:Nightwish]] [[bn:নাইটউইশ]] [[bs:Nightwish]] [[br:Nightwish]] [[bg:Найтуиш]] [[ca:Nightwish]] [[cs:Nightwish]] [[da:Nightwish]] [[de:Nightwish]] [[et:Nightwish]] [[el:Nightwish]] [[en:Nightwish]] [[es:Nightwish]] [[eo:Nightwish]] [[eu:Nightwish]] [[fa:نایت‌ویش]] [[fo:Nightwish]] [[fr:Nightwish]] [[gl:Nightwish]] [[ko:나이트위시]] [[hy:Նայթվիշ]] [[hi:नाइटविश]] [[hr:Nightwish]] [[id:Nightwish]] [[is:Nightwish]] [[it:Nightwish]] [[he:נייטוויש]] [[ka:Nightwish]] [[la:Nightwish]] [[lv:Nightwish]] [[lt:Nightwish]] [[hu:Nightwish]] [[mk:Nightwish]] [[mn:Найтвиш]] [[nl:Nightwish]] [[ja:ナイトウィッシュ]] [[no:Nightwish]] [[nn:Nightwish]] [[uz:Nightwish]] [[pt:Nightwish]] [[ro:Nightwish]] [[ru:Nightwish]] [[sco:Nightwish]] [[sq:Nightwish]] [[simple:Nightwish]] [[sk:Nightwish]] [[sl:Nightwish]] [[sr:Nightwish]] [[sh:Nightwish]] [[fi:Nightwish]] [[sv:Nightwish]] [[te:నైట్ విష్]] [[tr:Nightwish]] [[uk:Nightwish]] [[vi:Nightwish]] [[fiu-vro:Nightwish]] [[wa:Nightwish]] [[diq:Nightwish]] [[zh:夜愿]]

Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:Tar Lócesilion/brudnopis/4" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy