Wikipedysta:Yakuza66/brudnopis


Wikipedysta:Yakuza66/brudnopis w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Średniowieczne Tortury dane stwierdzenie jest określeniem kar stosowanych w średniowieczu, najczęściej w celu zmiany poglądów danej osoby lub unicestwieniu jej w długi i brutalny sposób.

Najczęściej tortury wykonywali inkwizytorzy na heretykach. Na stosowanie ich pozwolił sam papież Innocenty IV . Decyzja podjęta przez papieża przyczyniła się do śmierci tysięcy istnień, gdyż każdy wskutek donosu trafić do tych oprawców.




Spis treści




Tortury Stosowane W Średniowieczu :

Palenie na stosie | edytuj kod

Palenie na stosie: Kojarzone (bardzo słusznie) z czarownicami. Nie ma w tym żadnej omyłki, kobiety oskarżone o czarną magię według dawnych wierzeń mogły zostać oczyszczone z tego grzechu tylko poprzez oczyszczającą moc ognia, nie „zarażając” przy tym grzechem osób uczestniczących w procesie. Cały proces polegał na ustawieniu na otwartym polu pala, na którym wieszano czarownicę. Potem pod pal dokładano drewno (tworząc stos), na które wylewało się środek zapalny (olej). Uwieńczeniem było rozpoczęcie widowiska, czyli zapalenie chrustu. Ofierze po czasie zwęglały się stopy, a ogień dochodził do wyższych części ciała… Palenie na stosie jako tortura została zakazana w XVIII wieku. Jednak zdarzały się później pojedyncze wydarzenia z zastosowaniem stosu. Ostatni wydarzył się w Kenii 21 maja 2008r , gdzie spalono 11 kobiet.


Gruszka | edytuj kod

Gruszka: Bardzo ciekawe urządzenie. Działało bardzo podobnie jak korkociąg, z tym, że odwrócony. Podczas kręcenia śruby gruszka się otwierała niczym parasol. Wkładano to do naturalnych otworów ciała. Do ust jeśli kat chciał uciszyć ofiarę lub ofiara popełniła bluźnierstwo. Do pochwy (tylko w przypadku kobiet) jeśli padło oskarżenie o stosunki płciowe z diabłem. Do odbytu w przypadku homoseksualizmu (grzech sodomski).


Nabicie na pal | edytuj kod

Nabicie na pal – na wcześniej przygotowanym zaostrzonym z jednej strony palu dokonywano egzekucji. Nogi leżącego na ziemi kat wiązał sznurami do koni lub wołów, a pal kładł między nogi skazanego. Gdy zwierzęta zaczynały iść pal wbijał się w odbyt człowieka i stopniowo pogrążał. Nie dopuszczano do całkowitego przebicia człowieka. Kat odwiązywał zwierzęta, a pal stawiał pionowo. W ten sposób kat kończył już swoją rolę, a człowiek na palu osuwał się stopniowo w dół przez własną masą ciała. Pal przechodził przez wnętrzności i po kilku dniach przechodził na wylot. Czasami też w celu zaostrzenia kary smarowano karanego łatwopalną substancją i podpalano. Nabicie na pal było ulubionym sposobem kary gospodarza wołoskiego Wład Palownik , który zyskał przydomek Palownik. Inny przydomek to Dracula


Kołyska Judasza | edytuj kod

Kołyska Judasza – Ofiara była więziona w uprzęży pod sufitem. Pod nią znajdowała się metalowa piramida. Kat powoli opuszczał ofiarę na tą piramidę. Mógł też ją od razu zrzucić. Pomysłodawcą tejże tortury był H. Marsili, który stworzył ją w celu humanitaryzacji tortur, czyli tak aby torturowani nie odczuwali zbyt wielkich cierpień

Zgniatacz głowy | edytuj kod

Zgniatacz głowy: Urządzenie stosowane głównie do przesłuchań. Głowa zostawała przyciskana do podłoża za pomocą hełmu przymocowanego do imadła. Na początku pękały zęby ze szczęką i eksplodowały dziąsła, później wypadały oczy, a na końcu mózg wypływał uszami.


Łamanie na kole | edytuj kod

Łamanie na kole: Jedno z najpopularniejszych form tortur. Na początku przywiązywano nagą ofiarę do ziemi z jak najbardziej rozciągniętymi kończynami. Pod każdy staw podkładany zostawał drewniany klocek. Po tym kat jechał po kończynach ofiary dużym, żelaznym i dociążonym kołem. Kat jechał po swojej ofiarze od kostek do góry wywierając na skazanym ogromne cierpienie. Kat mógł też zacząć od górnych kończyn, szybko kończąc tortury (ofiara umiera od razu). Szczególnie rozpowszechnione w Niemczech.


Żelazna Dziewica | edytuj kod

Żelazna Dziewica – Sarkofag wypełniony w każdym miejscu szpikulcami. Ofiara wsadzana tam przeżywała niewyobrażalny ból. Szpikulce wbijały się w każdy kawałek ciała, jednak były tak dopasowane, aby nie zabić od razu ofiary. Najstarszy zachowany fragment zawierający opis działania żelazne dziewicy pochodzi z 14 sierpnia 1515r. i prezentuje się w następujący sposób: "Fałszerz monet został umieszczony w środku, a drzwi zaczęły się zamykać powoli, tak że każdy ze szpikulców penetrował jego ramiona i nogi w kilkunastu miejscach, i jego pęcherz, i jego brzuch i klatkę piersiową, i jego członka, i jego oczy i pośladki, ale nie tak bardzo żeby go zabić. Pozostał tam zamknięty przez dwa, czyniąc lamet wielki przez dwa dni, po których zmarł."

Krzesło Inkwizytorskie | edytuj kod

Znane też jako krzesło czarownic . Był to żelazny fotel pokryty setkami kolców. Oprócz tego miał też ukryty piecyk ukryty pod siedzeniem. Ofiarę przywiązywano do tego fotelu, a kolce wbijały się w skórę przesłuchiwanego. Piecyk też robił swoje – przesłuchiwanemu ciężko było usiedzieć na miejscu. Było specjalnością inkwizytorów z Austrii. Ciekawostka: W 1693r. w Gutenhag (Austria) odbył się proces przeciwko oskarżonej o rzucanie czarów 57-letniej Marii Wukinetz, któremu przewodniczył sędzia Wolf von Lapertish. Kobieta ta wytrzymywała tortury przez 11 dni i nocy. Zmarła nie przyznając się do winy.



Kocia Łapka | edytuj kod

Kocia Łapka: Nic innego jak poręczne grabie służące do zrywania skóry z ofiary aż do samych kości.


Piłowanie | edytuj kod

Piłowanie: Przepołowienie ofiary. Na początek ofiarę wieszano głową do dołu. Krew spływała wtedy głowy, więc ofierze trudniej było utracić przytomność. Kat zaczynał piłować człowieka od krocza. Właśnie dzięki wieszaniu głową do dołu ofiara nie traciła w skutek ogromnego bólu momentalnie przytomności. Zazwyczaj piła dochodziła do pępka lub nawet splotu słonecznego, zanim ofiara traciła przytomność.

Ćwiartowanie końmi | edytuj kod

Ćwiartowanie końmi: Tortura stosowana tylko na morderców. Nie trwała zbyt długo. Polegała na przywiązaniu czterech kończyn do czterech koni. Konie popędzane batem czyniły uroki tej tortury

Bibliografia | edytuj kod

  • Brian Innes ., Historia tortur., Warszawa 2004.
  • Rajman J., Encyklopedia średniowiecza, Kraków 2006.
  • Władysław Seńko: Jak rozumieć filozofię średniowieczną. Kęty: Antyk, 2001.
  • Stefan Swieżawski: Dzieje europejskiej filozofii klasycznej. Warszawa - Wrocław: PWN, 2000. ISBN 83-01-13188-8.
  • Zientara B., Historia powszechna średniowiecza, Warszawa 2002.
  • Tablice historyczne. Witold Mizerski (red.). Wyd. IV zaktualizowane. Warszawa: Wydawnictwo Adamantan, 2004. ISBN 83-7350-046-4.
Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:Yakuza66/brudnopis" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy