Wikipedysta:Zygmunt Siedlecki/brudnopis


Wikipedysta:Zygmunt Siedlecki/brudnopis w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spis treści

Zygmunt Siedlecki | edytuj kod w encyklopedii

Siedlecki Zygmunt (ur. 23 sierpnia 1893 w Duksztach, zm. 6 kwietnia 1973 w Ciechocinku) - polski lekarz wojskowy, pułkownik Wojska Polskiego, lekarz Armii Krajowej, pseudonim konspiracyjny Rawicz.

Życiorys | edytuj kod

Ukończył w roku 1913 Pierwsze Gimnazjum Klasyczne w Wilnie, następnie w latach 19131916 studiował medycynę w Wojskowej Akademii Medycznej w Petersburgu, gdzie otrzymał stopień oficerski. W 1916 roku został skierowany jako młodszy lekarz do szpitali polowych. Początkowo w roku 1916 trafił do 49. Dywizji Piechoty, następnie zaś rok później do 2. Dywizji Grenadierów walczących na froncie rosyjsko-niemieckim pod Suroganiami i Nieświeżem. Jesienią 1918 powrócił do kraju i wstąpił do organizującego się Wojska Polskiego. W stopniu podporucznika służył kolejno jako lekarz w 50. Słuckim Pułku Piechoty w 1920 roku, następnie w 1921 roku pracował jako ordynator polowego szpitala nr 902 i starszy lekarz 22. Pułku Piechoty. Od września 1921 roku kontynuował także studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego i uzyskał dyplom doktora wszech nauk lekarskich 7 lutego 1925 roku. Następnie w marca tegoż roku objął w stopniu porucznika stanowisko lekarza w 85. Pułku Piechoty w Nowej Wilejce pod Wilnem.

W sierpniu 1932 roku został tam starszym lekarzem i jednocześnie komendantem garnizonowej izby chorych. W 1926 roku pełnił przejściowo funkcję starszego lekarza w 19. Pułku Artylerii Lekkiej. W styczniu 1927 awansował na kapitana, natomiast w styczniu 1934 na stopień majora Wojska Polskiego. Także w 1934 roku ukończył kurs dla sztabowych w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie oraz latach 19381939 dziesięciomiesięczny kurs w Wyższej Szkole Wojennej dla szefów sanitarnych Wielkich Jednostek, po którym został szefem sanitarnym 19. Dywizji Piechoty.

Podczas Kampanii Wrześniowej 1939 roku, pełniąc funkcję szefa służby sanitarnej Armii Prusy, zorganizował on w Tomaszowie Mazowieckim szpital polowy oraz ewakuację rannych do Warszawy. Dnia 3 września 1939 roku awansował na podpułkownika. Trzy dni później kierując ewakuacją rannych pod Piotrkowem Trybunalskim został ciężko ranny i dostał się do niewoli niemieckiej. Wywieziony w głąb Niemiec, przebywał w szpitalu dla jeńców wojennych w Langebilau - Oflag IX B w Weilburgu.

W dniu 28 czerwca 1940 roku, jako inwalida, otrzymał zezwolenie na osiedlenie się i wykonywanie praktyki lekarskiej w Warszawie. Podjął pracę w Szpitalu Ujazdowskim, gdzie został ordynatorem, a następnie starszym ordynatorem Oddziału Chorób Wewnętrznych. Od 1942 roku prowadził w nim, jako Klinice Propedeutycznej Chorób Wewnętrznych, nauczanie studentów medycyny tajnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich i tajnego Uniwersytetu Warszawskiego.

Należał do Związku Walki ZbrojnejArmii Krajowej (ZWZ–AK) i pełnił funkcję szefa służby zdrowia w dzielnicy Mokotów oraz kierownika szkolenia służby sanitarnej Kedywu - Kierownictwa Dywersji Komendy Głównej AK pod pseudonimem Rawicz.

Podczas Powstania Warszawskiego w 1944 roku był lekarzem punktu sanitarnego w fabryce Pfeifera na Powązkach, następnie kierownikiem Oddziału Wewnętrznego Szpitala Maltańskiego. Z tego szpitala po Powstaniu Warszawskim ewakuował część rannych i personelu do szpitala w obozie w Pruszkowie, w którym pełnił obowiązki lekarza, jak również w Szpitalu Zakaźnym nr 2 w Milanówku, którego był współorganizatorem.

Po wyparciu Niemców w styczniu 1945 roku przeniósł się do Radomia, gdzie pracował w tamtejszych placówkach leczniczych, m.in. był lekarzem cywilnym w Komendzie Milicji Obywatelskiej. W styczniu 1946 powołany do Wojska Polskiego w stopniu podpułkownika i objął stanowisko komendanta Szpitala Garnizonowego początkowo w Radomiu, a od roku 1949 w Koszalinie.

W styczniu 1951 przeniesiony został do Ciechocinka, gdzie objął komendę Sanatorium Wojskowego i dowództwo garnizonu. W r. 1952 otrzymał awans na pułkownika. Dnia 14 lipca 1953 przeszedł w stan spoczynku, ale nadal pracował do śmierci w Ciechocinku jako kierownik Rejonowej Przychodni Lekarskiej i przez wiele lat jako ordynator Sanatorium Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

Zmarł 6 kwietnia 1973 w Ciechocinku i pochowany został na tamtejszym cmentarzu.

Odznaczenia | edytuj kod

Był odznaczony Medalem Niepodległości, Krzyżem Virtuti Militari V klasy (za Kampanię Wrześniową 1939), Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Partyzanckim.

Życie prywatne | edytuj kod

Był żonaty z Janiną Siedlecką (z domu Prawdzic - Arciszewską) żyjącą w latach 1901 - 1991, z wykształcenia historykiem.

Miał dwóch synów.

1. Zbigniewa Siedleckiego (ur. 1925, zm. 1944), studenta medycyny, kaprala podchorążego AK (pseudomin Sadowski), który poległ w 1944 podczas działań dywersyjnych.

2. Zygmunta Siedleckiego (ur. 1947), lekarza balneologa i reumatologa w Ciechocinku.

Bibliografia | edytuj kod

  • Markiewicz H. [red], Polski Słownik Biograficzny, Tom XXXVI/4, Zeszyt 151, Polska Akademia Nauk, Warszawa-Kraków 1995-1996, s. 558-559, ​ISBN 83-86301-27-9
  • Dawidowicz A. [red], Tajne Nauczanie Medycyny i Farmacji w latach 1939-1945, PZWL, Warszawa 1977, s. 222-228
  • Piechota Polska 1939–1945. Nr 7, Londyn 1972 s. 16; Rocznik oficerski, W. 1923, 1924, 1928, 1932;

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Wikipedysta:Zygmunt Siedlecki/brudnopis" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy