Wikipedystka:Offeliaa/brudnopis film1


Wikipedystka:Offeliaa/brudnopis film1 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii < Wikipedystka:Offeliaa Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gloria victis - nowela symboliczna autorstwa Elizy Orzeszkowej. Napisana została w 1888 r. w dwudziestą piątą rocznicę wybuchu powstania styczniowego jako hołd złożony przez pisarkę powstańcom, którzy zginęli walcząc o niepodległą ojczyznę. W formie książkowej nowela ukazała się po raz pierwszy w 1910 r.

  • Epoka: Pozytywizm
  • Rodzaj: Epika
  • Gatunek: Nowela

Spis treści

Tytuł | edytuj kod

Gloria victis - "chwała zwyciężonym" to parafraza słów vae victis! autorstwa Plauta (Titus Maccius Plautus ur. ok. 250 p.n.e. - zm. ok. 184 p.n.e. rzymski pisarz), które w tłumaczeniu z łaciny oznaczają "biada zwyciężonym!". Dzięki temu zabiegowi Orzeszkowa chciała ukazać, że porażka nie zawsze oznacza klęskę i ostateczne pokonanie przeciwnika, może być sukcesem - przynajmniej w kategoriach moralnych. Okrzyk "gloria victis!" ma jeszcze jeden wymiar - stanowi próbę uwznioślenia powstania i swoistym balsamem na rany "ku pokrzepieniu serc".

Czas akcji | edytuj kod

Akcja rozgrywa się po upadku powstania styczniowego (1863) a w retrospekcjach przywoływane są czasy powstania. Lato Ja jedna kwiaty na tę mogiłę rzucam. Co lata, od pół stulecia prawie, rzucam na nią wonne płatki moje, ja jedna!

Miejsce akcji | edytuj kod

Miejscem akcji są lasy Horodeckie na Polesiu litewskim, gdzie walczyli i polegli powstańcy. w czasach Orzeszkowej – ziemie wchodzące w skład Wielkiego Księstwa Litewskiego, współcześnie tereny przynależące do Polski i Białorus


Główni bohaterowie: postać historyczna – Romuald Traugutt, postacie literackie: Marian Tarłowski, Anielka Tarłowska, Jagmin, Kalikst – poseł, powstańcy - partyzanci.

Geneza | edytuj kod

Tytuł i miejsce akcji ma Pierwsze dwa tygodnie Traugutt, zawodowy wojskowy, poświęca na ćwiczenia młodego żołnierza, które odbywają się w lasach Horeckich nieopodal kanału Królewskiego (łączącego Muchawiec, dopływ Bugu, z Prypecią). Tam też, na grobli pod Horkami, dochodzi do pierwszej z siedmiu potyczek, stoczonych przez oddział Traugutta na Polesiu. Potyczka ta okazała się zwycięską, bo była dobrze obmyślaną zasadzką na grobli, – podczas gdy kolumna wojsk carskich, złożona z dwóch rot piechoty z wozami i oddziałem kozaków wciągnęła na groble i po celnych strzałach powstańców w popłochu zaczęła się wycofywać, w tył jej uderzyli kosynierzy. Owe «uderzenie w kosy» całkowicie rozproszyło wroga, po czym wkrótce powstańcy stali się panami sytuacji. W pięć dni po pierwszej bitwie nieprzyjaciel znowu dwukrotnie atakuje oddział Traugutta, lecz znowu się wycofuje, ściągając w późniejszym terminie znaczące już siły z Kobrynia i Kowla, by jak najprędzej rozbić powstańców i zatarć pamięć o «klęsce pod Horkami». Mimo mocnego stanowiska powstańców, pozycja ich z każdym dniem stawała się coraz cięższa, nie można było się spodziewać też odsieczy przez inne oddziały, bowiem w bliższej okolicy takich nie było. Traugutt decyduje się walczyć na wcześniej obranym stanowisku do końca. Powstańcy wznoszą umocnienia warowne, sypią szańce i robią zasieki. Na czele atakujących ich sił rosyjskich – czterech rot piechoty i dwustu kozaków, staje osobiście generał Egger i bez względu na otrzymane zranienie, nie wycofuje się z bitwy, zachęcając swoich żołnierzy do walki. Nieprzyjaciel w ciągu dnia ponosząc znaczne straty bezskutecznie atakuje trzykrotnie, lecz decydującą okazuje się większa liczba żołnierzy po stronie rosyjskiej. W nocy, zostawiając tylko zabitych i ciężko rannych, R. Traugutt wycofuje się z obozu.

Na podstawie artykułu: "Wikipedystka:Offeliaa/brudnopis film1" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy