Wiktor Obolewicz


Wiktor Obolewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wiktor Obolewicz (ur. 23 lipca 1919 w Symferopolu, zm. 27 sierpnia 2014[1]) – polski konstruktor, inżynier mechanik, poseł na Sejm PRL II, IV i V kadencji.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

W 1937 został absolwentem Państwowej Szkoły Technicznej w Wilnie, a w 1938 Szkoły Podchorążych Artylerii Ciężkiej. W tym samym roku został zatrudniony w głównych warsztatach parowozowych w Poznaniu. W szeregach Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” pod dowództwem gen. Franciszka Kleeberga uczestniczył w wojnie obronnej w 1939. Podczas okupacji walczył na Wileńszczyźnie w szeregach Armii Krajowej. Był uczestnikiem operacji „Ostra Brama”, trafiając potem do obozu internowania w Kałudze. W 1946 powrócił do Poznania, a potem brał udział w odbudowie wrocławskiego „Pafawagu”. Był współautorem licznych konstrukcji, ponadto nadzorował proces technologiczny produkcji szeregu wyrobów (m.in. trójczłonów elektrycznych, lokomotyw elektrycznych oraz wielu typów wagonów). Pełnił m.in. funkcje przewodniczącego koła zakładowego „Pafawag” oraz przewodniczącego Komisji Koordynacyjnej Kół Stowarzyszeń Naukowo Technicznych Naczelnej Organizacji Technicznej. W latach 1959–1964 zajmował stanowisko sekretarza generalnego NOT. W 1964 ukończył studia eksternistyczne na Wydziale Zarządzania Politechniki Warszawskiej. W latach 1964–1971 pełnił funkcję sekretarza Centralnej Rady Związków Zawodowych. W 1971 podjął pracę w Polskim Komitecie Normalizacji, Miar i Jakości w Warszawie, był jego wiceprezesem. Do 1975 zasiadał w prezydium Zarządu Głównego NOT. Był także m.in. wiceprzewodniczącym Rady Prasy Technicznej, członkiem prezydium Głównej Komisji ds. Inwestycji, współprzewodniczącym wspólnej komisji NOT-PTE ds. Ekonomiki, Organizacji i Zarządzania, a także wiceprzewodniczącym Rady Naukowej Muzeum Techniki. W Fabryce Wagonów „Pafawag” doszedł do stanowiska głównego technologa. Należał do Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich. Na emeryturę przeszedł w 1987.

W 1957, 1965 i 1969 uzyskiwał mandat posła na Sejm PRL w okręgach kolejno Wrocław, Rzeszów i Kraków z ramienia Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W trakcie IV i V kadencji pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Komisji Planu Gospodarczego, Budżetu i Finansów. Ponadto w trakcie II kadencji zasiadał w Komisji Przemysłu Ciężkiego, Chemicznego i Górnictwa, a w trakcie IV w Komisji Spraw Zagranicznych.

Pochowany 30 sierpnia 2014 na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu[1].

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Nekrolog w „Gazecie Wyborczej”

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Wiktor Obolewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy