Wiktor Ryl


Wiktor Ryl w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania „Iko” (pierwszy z lewej) przed finałem MP 1923. Obok Józef Lange i Tomasz Stankiewicz

Wiktor Ryl, ps. "Iko" (ur. 11 stycznia 1895 w Luboniu, zm. 30 grudnia 1976 w Konstancinie) – podpułkownik pilot Wojska Polskiego II RP, kolarz.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 11 stycznia 1895[1]. Był synem Jana i Władysławy z Malanowiczów. Uczęszczał do gimnazjum w Piotrogrodzie, maturę zdał w 1916[2].

Służył następnie (do stycznia 1918) w Armii Imperium Rosyjskiego, 5 listopada 1918 kierował akcją przejęcia przez Polską Organizację Wojskową lotniska w Lublinie. Na zajętym lotnisku rozpoczął tworzenie polskiej jednostki lotniczej[3]. W listopadzie został żołnierzem Wojska Polskiego. Jako obserwator i pilot 19 eskadry myśliwskiej, w randze podporucznika, brał udział w wojnie z Rosją[4]. W 1920 ukończył Francuską Szkołę Pilotów. Później kontynuował służbę w WP jako pilot, awansował do stopnia kapitana.

W 1924 objął dowództwo 18 eskadry myśliwskiej i sprawował je do stycznia 1925[5]. Był referentem i oficerem do zleceń w Departamencie Aeronautyki Ministerstwa Spraw Wojskowych, od 1936 kierownikiem Samodzielnego Referatu Ogólnego w Dowództwie Lotnictwa MSWojsk.[6] Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 3. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa, grupa liniowa[7].

Uczestniczył w kampanii wrześniowej, walczył w Polskich Siłach Zbrojnych, dowodził polskimi eskadrami lotniczymi w Marakeszu (Maroko) i Maison Blanche (Algieria). Posiadał numer służbowy RAF P-1022. Odszedł z armii w stopniu podpułkownika, po wojnie wrócił do Polski[8].

Od 1909 roku uprawiał wyczynowo kolarstwo. W latach 1910 i 1911 startował w kolarskich mistrzostwach Królestwa Polskiego. W sierpniu 1923 był członkiem polskiej drużyny w wyścigu na 4 km na dochodzenie na torze, która zadebiutowała w mistrzostwach świata w Zurychu. W 1923 roku zdobył wicemistrzostwo Polski w sprincie. W lipcu 1924 był rezerwowym zawodnikiem drużyny na igrzyskach olimpijskich w Paryżu. Uprawiał również sport motocyklowy i samochodowy[9].

Pochowany w Piotrkowie Trybunalskim.

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. 22 grudnia 1934 ogłoszono sprostowanie daty urodzenia z „29 grudnia 1894” na „11 stycznia 1895”. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Zmiany (sprostowania) nazwisk, imion i dat urodzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 14, s. 288, 22 grudnia 1934. 
  2. Januszewski 2019 ↓, s. 387.
  3. Niestrawski t. I 2017 ↓, s. 61.
  4. Pawlak 1989 ↓, s. 73.
  5. Pawlak 1989 ↓, s. 70.
  6. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 436.
  7. a b Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 207.
  8. Krzystek 2012 ↓, s. 498.
  9. Wiktor Ryl (pol.). Kronika sportu. [dostęp 2021-08-27].
  10. a b Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 4, s. 20, 19 marca 1935. 
  11. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 1, s. 5, 19 marca 1937. 
  12. Sveriges statskalender / 1940. Bihang, s. 65
  13. Zezwolenia Ministra Spraw Wojskowych. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 1, s. 11, 19 marca 1936. 
  14. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 20, 11 listopada 1936. 
  15. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 21, 11 listopada 1936. 

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Wiktor Ryl" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy