Wilcze dzieci (film animowany)


Wilcze dzieci (film animowany) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wilcze dzieci (jap. おおかみこどもの雨と雪 Ōkami kodomo no Ame to Yuki) – japoński film animowany, napisany i wyreżyserowany przez Mamoru Hosodę[2][3].

Na potrzeby tego filmu Hosoda utworzył Studio Chizu, które we współpracy ze studiem Madhouse wyprodukowało film. Projekty postaci wykonał Yoshiyuki Sadamoto, który zaprojektował wcześniej postaci do takich anime, jak: Fushigi no umi no Nadia (1990) oraz Neon Genesis Evangelion (1995).

Wilcze dzieci miały swoją światową premierę w Paryżu w dniu 25 czerwca 2012 roku, a od 21 lipca 2012 roku film ten był wyświetlany w kinach w Japonii[3][4]. Film Wilcze dzieci zdobył również kilka nagród, między innymi Nagrodę Japońskiej Akademii Filmowej w kategorii animacja filmowa roku[5].

W Polsce film został wydany przez Mayfly dnia 12 września 2015 roku na DVD i Blu-ray w wersji z lektorem i napisami.

Spis treści

Fabuła | edytuj kod

Studentka o imieniu Hana zakochuje się w człowieku-wilku i ma z nim dwójkę dzieci – córkę Yuki i rok młodszego syna, Ame. Wkrótce po narodzinach Ame ich ojciec zostaje zabity podczas polowania.

Samotne wychowywanie Yuki i Ame nie jest łatwe. Dzieci nieustannie przeskakują ze swej ludzkiej do wilczej formy i Hana zmuszona jest ukrywać dzieci przed światem. Gdy odwiedzają Hanę pracownicy społeczni, ponieważ dzieci nie stawiły się na obowiązkowe szczepienia, Hana przenosi się na wieś. Ciężko pracuje, by doprowadzić dom do porządku i utrzymać dzieci z samodzielnie uprawianych pól.

Yuki prosi matkę, by – jak inne dzieci – mogła iść do szkoły. Hana godzi się, pod warunkiem że Yuki utrzyma swoją drugą naturę w sekrecie. Pomimo że koledzy i koleżanki mają ją za nieco dziwną osobę, to ta aklimatyzuje się w środowisku. Z kolei Ame jest bardziej zainteresowany lasem i pobiera lekcje przetrwania od starego lisa.

Do klasy Yuki przenosi się chłopak o imieniu Sōhei, który zauważa, że Yuki jest nieco dziwna. Gdy zaczyna ją naciskać, Yuki zmienia się w wilka i przypadkowo rani Sōhei'a, co z kolei prowadzi do konfrontacji z rodzicami i gronem pedagogicznym. Sōhei jednak twierdzi, że zaatakował go wilk, co odwraca uwagę od Yuki. Po tej sytuacji Sōhei i Yuki zaprzyjaźniają się.

Yuki i Ame kłócą się o to, czy są ludźmi, czy wilkami. Następnego dnia, gdy Yuki jest w szkole, nadciąga sztorm, a Ame biegnie do lasu, by pomóc swojemu umierającemu nauczycielowi. Hana wyrusza za nim i przeszukuje las w poszukiwaniu syna, ale potyka się i traci przytomność. Ame znajduje swoją matkę i przenosi w bezpieczne miejsce. Hana budzi się w momencie, gdy Ame zmienia się w wilka i odchodzi w góry. Rozumie, że jej syn odnalazł własną ścieżkę i akceptuje jego pożegnanie.

Rok później Yuki przenosi się do bursy dla uczniów gimnazjum. Hana, mieszkająca samotnie, rozmyśla nad wychowaniem swych dzieci.

Bohaterowie | edytuj kod

Powiązane | edytuj kod

Manga | edytuj kod

Na podstawie filmu powstała także manga, wydana przez wydawnictwo Kadokawa Shoten, napisana przez Mamoru Hosodę, a narysowana przez Yū (jap. 優)[6]. W Polsce manga została wydana przez wydawnictwo Waneko[7].

Inne | edytuj kod

Odbiór | edytuj kod

Wilcze dzieci były w Japonii drugim, najlepiej sprzedającym się filmem w weekend otwarcia (21–22 lipca 2012), prześcigając takie tytuły, jak m.in. film Merida waleczna Disneya, który debiutował w tym samym tygodniu[15]. Obejrzało go wówczas ponad 276 tysięcy widzów, a dochód wyniósł ponad 300 milionów jenów[15]. Ostatecznie film ten zarobił ponad 4 miliardy jenów, uplasowując się na piątym miejscu najlepiej zarabiających filmów w Japonii w 2012 roku[16].

Nagrody | edytuj kod

Wilcze dzieci zdobyły w 2014 roku nagrodę Home Media Magazine za najlepsze wydanie płytowe[22].

Przypisy | edytuj kod

  1. Okami kodomo no ame to yuki (2012) (ang.). Box Office Mojo. [dostęp 2015-12-21].
  2. Summer Wars' Mamoru Hosoda Creates Anime Film for July (ang.). Anime News Network, 2011-12-13. [dostęp 2015-12-21].
  3. a b Ame & Yuki Film by Summer Wars' Hosoda Slated for July 21 (ang.). Anime News Network, 2012-01-16. [dostęp 2015-12-21].
  4. Paris to Host World Premiere of Mamoru Hosoda's Ame & Yuki Film (ang.). Anime News Network. [dostęp 2015-12-21].
  5. a b Japan Academy Prize (2013) (jap.). Japan Academy Prize. [dostęp 2016-01-02].
  6. a b おおかみこどもの雨と雪 (1) (jap.). Kadokawa Shoten. [dostęp 2015-12-21].
  7. Nasze tytuły Wilcze dzieci (pol.). Waneko. [dostęp 2015-12-26].
  8. WILCZE DZIECI: TOM 1 (pol.). Waneko. [dostęp 2016-07-06].
  9. おおかみこどもの雨と雪 (2) (jap.). Kadokawa Shoten. [dostęp 2015-12-21].
  10. WILCZE DZIECI: TOM 2 (pol.). Waneko. [dostęp 2016-07-06].
  11. おおかみこどもの雨と雪 (3) (jap.). Kadokawa Shoten. [dostęp 2015-12-21].
  12. WILCZE DZIECI: TOM 3 (pol.). Waneko. [dostęp 2016-07-06].
  13. おおかみこどもの雨と雪 (jap.). Kadokawa Shoten. [dostęp 2016-01-02].
  14. おおかみこどもの雨と雪 ARTBOOK (jap.). Kadokawa Shoten. [dostęp 2015-12-27].
  15. a b 『海猿』V2で早くも動員200万人突破!『おおかみこども』ピクサー新作超えて2位初登場!【映画週末興行成績】 (jap.). Cinema Today, 2012-07-24. [dostęp 2015-12-28].
  16. 2012年(平成24年) 興行収入10億円以上番組 (jap.). Motion Picture Producers Association of Japan, Inc., 2013-03-30. [dostęp 2018-08-04].
  17. Fate/Zero, K-ON Win Top Prizes in Newtype Anime Awards (Updated) (ang.). Anime News Network. [dostęp 2016-01-04].
  18. Wolf Children, 'Combustible' Win at 67th Mainichi Film Awards (ang.). Anime News Network, 7 lutego 2013. [dostęp 2016-01-02].
  19. Prize winners – Films from the South 2012 (ang.). Film fra sør. [dostęp 2016-01-02].
  20. Wolf Children, SAO, Kuroko's Basketball Win Tokyo Anime Awards (ang.). Anime News Network, 24 marca 2013. [dostęp 2016-01-02].
  21. Sara Groves: NEW YORK INTERNATIONAL CHILDREN’S FILM FESTIVAL ANNOUNCES 2013 AWARD WINNERS (ang.). New York International Children's Film Festival, 19 marca 2013. [dostęp 2016-01-02].
  22. Wolf Children Wins 'Best Anime Disc' Award from Magazine (ang.). Anime News Network, 1 maja 2014. [dostęp 2016-01-02].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Wilcze dzieci (film animowany)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy