Wilfred Benítez


Wilfred Benítez w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wilfred Benítez (ur. 12 września 1958 w Bronx w Nowym Jorku) – portorykański bokser, zawodowy mistrz świata trzech kategorii.

Wilfred Benítez był bokserem, który umiejętnie łączył agresywny styl boksowania z umiejętnościami obrony. Swój pierwszy tytuł zawodowego mistrza świata zdobył w wieku 17 lat, co jest do tej pory rekordem[1].

Rozpoczął karierę boksera zawodowego w 1973, w wieku 15 lat. 6 marca 1976 w San Juan zmierzył się z obrońcą tytułu mistrza świata federacji WBA w wadze junior półśredniej Antonio Cervantesem z Kolumbii. Cervantes miał wówczas 30 lat i był mistrzem świata od 1972. Benítez pokonał go niejednogłośnie na punkty i zdobył swój pierwszy tytuł. W jego obronie zwyciężył 31 maja 1976 Emiliano Villę na punkty i Tony’ego Petronellego 16 października tego roku przez techniczny nokaut w 3. rundzie; obie walki odbyły się w San Juan.

W 1977 WBA pozbawiła Beníteza tytułu za odmowę rewanżu z Cervantesem. 3 sierpnia tego roku w Nowym Jorku Benítez pokonał Raya Chaveza Guerrero przez TKO w 15. rundzie w obronie tytułu mistrza świata wagi junior półśredniej uznawanego przez NYSAC[2]. Po tej walce przeszedł do wagi półśredniej.

18 listopada 1977 w Nowym Jorku pokonał niejednogłośnie przyszłego mistrza świata Bruce’a Curry’ego, mimo, że trzy razy był powalony na deski. W rewanżu 4 lutego 1978 pokonał Curry’ego dwa do remisu.

14 stycznia 1979 w San Juan Benítez zdobył pas mistrza świata wagi półśredniej federacji WBC po niejednogłośnej wygranej na punkty z dotychczasowym czempionem Carlosem Palomino z Meksyku. Obronił ten tytuł wygrywając na punkty z Haroldem Westonem (z którym zremisował w 1977) 25 marca 1979 w San Juan. W następnej walce spotkał się 30 listopada tego roku w Caesars Palace w Las Vegas z Sugar Rayem Leonardem. Leonard wygrał przez techniczny nokaut w 15. rundzie i zdobył tytuł mistrza świata. Była to pierwsza porażka Beníteza.

Benítez zmienił kategorię na junior średnią i 23 maja 1981 w Las Vegas (również w Caesars Palace) został w niej mistrzem świata WBC, wygrywając przez techniczny nokaut w 12. rundzie z obrońcą tytułu Maurice’em Hope’em. 11 listopada tego roku w las Vegas obronił mistrzostwo po wygranej na punkty z przyszłym mistrzem świata Carlosem Santosem. Był to pierwszy w historii pojedynek o tytuł zawodowego mistrza świata w boksie stoczony pomiędzy dwoma Portorykańczykami. W kolejnej walce o tytuł 30 stycznia 1982 w Caesars Palace pokonał byłego mistrza świata kategorii lekkiej i półśredniej Roberto Durána. 3 grudnia tego roku w Nowym Orleanie uległ niejednogłośnie Thomasowi Hearnsowi i utracił pas mistrza świata.

Walczył do 1986, ale jego zdrowie zaczęło szwankować. 14 lipca 1984 w Monte Carlo inny były mistrz świata wagi junior średniej Davey Moore wygrał z nim przez TKO w 2. rundzie. W 1990 Benítez powrócił na ring, stoczył cztery walki (2 wygrane i 2 przegrane) i ostatecznie zakończył karierę.

Został wybrany w 1996 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy.

Od lat cierpi na zaawansowaną encefalopatię bokserską[3]. Opiekował się nim matka do swej śmierci w 2008. 28 grudnia 2012 doznał udaru mózgu i był hospitalizowany[4].

Przypisy | edytuj kod

  1. Wilfred Benitez, International Boxing Hall of Fame [dostęp 2013-01-27]  (ang.).
  2. Wilfred Benitez vs. Ray Chavez Guerrero, boxrec.com [dostęp 2013-01-27]  (ang.).
  3. RickR. Maese RickR., Wilfred Benítez: Ex-Champion Is A Shell Of His Former Self, Puerto Rico Herald, 11 sierpnia 2003 [dostęp 2013-01-27]  (ang.).
  4. JhonnyJ. Gonzalez JhonnyJ., Wilfred Benitez is Fine, Recovering From Mild Stroke, Boxing Scene.com, 29 grudnia 2012 [dostęp 2013-01-27]  (ang.).

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Wilfred Benítez" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy