Wilhelm II Holenderski


Wilhelm II Holenderski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii To jest wersja przejrzana, która została oznaczona 27 maj 2020. Na przejrzenie oczekują zmiany w szablonach lub plikach, które są zawarte na tej stronie. Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wilhelm II, właśc.: Wilhelm Fryderyk Jerzy Ludwik Oranje-Nassau, nid.: Willem Frederik George Lodewijk (ur. 6 grudnia 1792 w Hadze, zm. 17 marca 1849 w Tilburgu) – król Holandii, wielki książę Luksemburga i książę Limburgii.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Był synem króla Wilhelma I i królowej Wilhelminy Pruskiej. Kształcił się w Akademii Wojskowej w Berlinie, a następnie studiował na Oksfordzie. Po zakończeniu studiów służył w armii brytyjskiej. W czasie wojny na Półwyspie Iberyjskim służył u boku księcia Wellingtona (1769–1852). Brał udział w walkach z Napoleonem (1769–1821), w bitwie pod Waterloo w 1815 roku, gdzie został ranny. Królem Holandii i wielkim księciem Luksemburga został 7 października 1840 roku.

Wilhelm II miał ambicje autokratyczne, był jednak człowiekiem innego formatu niż Wilhelm I, słabszym, chwiejnym, ulegającym łatwo nastrojom, źle znającym się na ludziach[1]. Nie był pracowity, nie posiadał talentów organizacyjnych ani wiedzy ekonomicznej swego ojca[2].

Po wstąpieniu na tron musiał zmierzyć się z licznymi problemami, w tym z pogarszającymi się stale finansami państwa. Konieczne stało się przeprowadzenie reform. Pod wpływem wydarzeń rewolucyjnych 1848 roku król Wilhelm po konsultacjach z premierem Johanem Rudolfem Thorbecke (1798–1872) zgodził się na ogłoszenie konstytucji na wzór już istniejących w innych monarchiach europejskich. Nowa konstytucja została proklamowana 3 listopada 1848 roku.

Za panowania Wilhelma II nastąpiło ożywienie w dziedzinie architektury. Choć większość inwestycji powstała pod koniec XIX wieku, to za rządów Wilhelma budowano liczne kościoły i pałace. W 1846 roku wybudowano pierwszą w Holandii stację kolejową w Outshoorn[3]. W 1847 roku w mieście Tilburg w Brabancji Północnej, nad Kanałem Wilhelminy, król Wilhelm wybudował pałac.

Wilhelm II uchylił pochodzący z czasów napoleońskich zakaz przyjmowania nowicjuszy do klasztorów. Nosił się także z zamiarem przywrócenia hierarchii katolickiej. Ustąpił pod wpływem kalwińskiej fali protestów[4].

Małżeństwo i potomstwo | edytuj kod

21 lutego 1816 ożenił się z Wielką Księżną Rosji – Anną Pawłowną Romanowną, siostrą cara Aleksandra I[5], który zresztą zaaranżował to małżeństwo. Para miała razem pięcioro dzieci:

Ciekawostki | edytuj kod

Imię króla nosi klub piłkarski o nazwie Willem II Tilburg.

Genealogia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Jan Balicki, Maria Bogucka, Historia Holandii, Wrocław 1989, s. 323
  2. Jan Balicki, Maria Bogucka, op. cit., s. 323
  3. Jan Balicki, Maria Bogucka, op. cit., s. 361
  4. Jan Balicki, Maria Bogucka, op. cit., s. 327
  5. Isabelle Bricard, Dynastie panujące Europy, Warszawa 2007, s. 149

Bibliografia | edytuj kod

  • Jan Balicki, Maria Bogucka, Historia Holandii, Wrocław 1989.
  • Isabelle Bricard, Dynastie panujące Europy, Warszawa 2007.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Wilhelm II Holenderski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy