Wilhelm I (król Niderlandów)


Wilhelm I (król Niderlandów) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wilhelm I (Willem Frederik z domu Oranje-Nassau, ur. 24 sierpnia 1772 w Hadze, zm. 12 grudnia 1843 w Berlinie.) – Suwerenny książę Niderlandów w latach 1813–1815 jako Wilhelm VI, król Zjednoczonych Niderlandów oraz wielki książę Luksemburga w latach 1815–1840, książę Limburgii w latach 1839–1840.

W 1840 r. na zaproszenie córki Marianny Orańskiej przybył w Sudety i razem z nią 20 lipca dotarł na szczyt Śnieżnika.

Życiorys | edytuj kod

Urodzony jako Wilhelm Fryderyk. w 1772 roku. Był synem Wilhelma V Orańskiego i jego żony Wilhelminy. Do 1813 nosił tytuł książę Wilhelm VI Orański.

W latach 1793–1795 prowadził wojnę z Francją. W 1806 wstąpił do wojska pruskiego, a w 1809 do austriackiego. W 1815 został królem zjednoczonej Holandii i Belgii, jednak jego nieudolne rządy doprowadziły do oderwania się Belgii wskutek rewolucji w 1830[potrzebny przypis]. W 1840 abdykował na rzecz syna.

Małżeństwo i potomstwo | edytuj kod

W 1791 ożenił się z Fryderyką Luizą (Wilhelminą von Hohenzollern) – córką króla Prus, Fryderyka Wilhelma II, z którą miał troje dzieci:

Kiedy Fryderyka Luiza zmarła (w 1837), ożenił się powtórnie z hrabiną Henriettą d'Oultremont de Wegimont (Berlin 1841). Po dwóch latach Wilhelm zmarł.

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Wilhelm I (król Niderlandów)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy