Wit Szostak


Wit Szostak w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wit Szostak, właśc. Dobrosław Kot[1] (ur. 1976) – polski pisarz, filozof, doktor habilitowany nauk humanistycznych, adiunkt w Katedrze Filozofii Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Absolwent Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Stopień doktora uzyskał w 2008 roku na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego na podstawie rozprawy pt. Podmiotowość monadyczna i podmiotowość dialogiczna. Studium fenomenologiczne, której promotorem był profesor Adam Węgrzecki. W 2017 roku na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, na podstawie oceny dorobku naukowego oraz rozprawy habilitacyjnej, uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych[2].

Współzałożyciel Instytutu Myśli Józefa Tischnera, stały współpracownik miesięcznika "Znak". Mieszka w Krakowie.

Swoją karierę pisarską zaczynał jako autor obracający się w kręgu fantasy i realizmu magicznego, z czasem stał się pisarzem przełamującym schematy gatunkowe[3], dziś kojarzony z literaturą głównonurtową.

Debiutował w roku 1999 opowiadaniem Kłopoty z błaznem zamieszczonym w „Nowej Fantastyce”. Pierwsze powieści, czyli cykl o Smoczogórach, a także Oberki do końca świata inspirowane były kulturą polskich gór czy szerzej -- kulturą ludową[4]. Późniejsze powieści, począwszy od Trylogii krakowskiej, oddalają się od fantastyki w stronę realizmu magicznego. Ostatnie utwory przełamują konwencje gatunkowe, a pisarz -- oprócz klasycznych powieści -- publikuje także utwory eksperymentujące z zastanymi formami literackimi, również z dramatem.

Kilkakrotnie był nominowany do Nagrody im. Janusza A. Zajdla. Wichry Smoczogór dodatkowo wyróżnione zostały nagrodą Śląkfy. W roku 2008 otrzymał Nagrodę im. Janusza A. Zajdla za opowiadanie Miasto grobów. Uwertura opublikowane w antologii Księga strachu 2. Za powieść Chochoły otrzymał Nagrodę Literacką im. Jerzego Żuławskiego, a za powieść Fuga był nominowany do Nagrody Literackiej Nike 2013[5]. W 2014 r. nominowany do Paszportów "Polityki" za Sto dni bez słońca[6] (w 2020 r. znalazł się na długiej liście nominowanych). Laureat Nagrody Krakowa Miasta Literatury UNESCO za powieść Cudze słowa (2020).

Na podstawie powieści Dumanowski w 2012 r. Jan Klata zrealizował w Radiu Kraków słuchowisko Dumanowski. Dokumenty z odnalezionej biografii[7]. W 2013 r. na podstawie tej samej powieści powstał spektakl teatralny Dumanowski side A i B w Starym Teatrze w Krakowie[8].

W 2019 roku Szostak został laureatem III edycji konkursu dramaturgicznego Strefy Kontaktu za dramat Pogłosy[9]. Pogłosy miały premierę w marcu 2020 roku, spektakl na deskach Wrocławskiego Teatru Współczesnego wyreżyserowali Marek Fiedor i Tomasz Hynek[10], na kilka dni przed zamknięciem teatrów z powodu pandemii COVID-19.

Autor kilkudziesięciu opowiadań. W latach 2015-2016 w miesięczniku "Znak" (nr 724-735) ukazywał się jego autorski cykl opowieści o Nowym Prokocimiu zatytułowany „Mitologia wielkiej płyty"[11]. Do każdego z 11 odcinków ilustracje przygotowywała Patrycja Podkościelny.

Jak sam mówi, używa pseudonimu nie po to, by się ukrywać, lecz aby zasygnalizować, że rozgranicza różne dziedziny swoich zainteresowań, jako że pod swoim prawdziwym nazwiskiem publikuje teksty dotyczące filozofii.

Publikacje | edytuj kod

Książki filozoficzne | edytuj kod

Książki literackie | edytuj kod

Cykl o Smoczogórach | edytuj kod

Trylogia krakowska | edytuj kod

Pozostałe powieści | edytuj kod

Inne

  • Zagroda zębów (Powergraph, 2016)
  • Przypisy końcowe (Copernicus Center Press, 2016)

Opowiadania | edytuj kod

  • Kłopoty z błaznem („Nowa Fantastyka, 9/1999)
  • Pierwsza taka drużyna („Nowa Fantastyka” 2/2000)
  • Sny guślarza („Nowa Fantastyka” 12/2000)
  • Bęben z koźlej skóry („Science Fiction” 9/2004)
  • Chata w górach („Ubik” 3/2004)
  • Cztery opowieści górskie (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Gospoda na rozstajach (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Księga (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Ostatnia ględźba Ropucha (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Pielgrzymi (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Salamandra zagubiony na południowym bazarze (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Świat Sverrira (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Troski Wikłacza (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Trzy wiosny (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Wieszczba (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Zima w Viperze (Ględźby ropucha, Runa, 2005)
  • Raport z nawiedzonego miasta (antologia Księga smoków, Runa, 2006)
  • Miasto grobów. Uwertura (antologia Księga strachu 2, Runa, 2007)
  • Podworzec (Nowa Fantastyka, 2/2008)
  • Labirynty (antologia Smok urojony, Śląski Klub Fantastyki, 2010)
  • Koźlęta gazeli (antologia Pożądanie, Powergraph, 2013)
  • Mitologia wielkiej płyty (cykl opowiadań ukazujący się na łamach "Znaku" od września 2015 do sierpnia 2016)
  • List (antologia Ojciec. Opowiadania, Biblioteka Newsweeka, 2017)
  • Niewidome cieśnie ("Znak" 10/2019)

Przypisy | edytuj kod

  1. Skąd się biorą mity i jak zostać ich uczestnikiem. polskieradio.pl. [dostęp 2018-01-29].
  2. Dr hab. Dobrosław Kot, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2018-02-03] .
  3. Sylwetka Szostaka w Culture.pl.
  4. Oberki do końca świata • Szostak Wit (pseud.) • książka - recenzje, opisy, opinie » BiblioNETka.pl, biblionetka.pl [dostęp 2017-11-27] .
  5. Nike 2013. nike.org.pl. [dostęp 2015-07-06].
  6. LITERATURA 2014, Literatura. Nominowani: Wit Szostak, www.polityka.pl, 2014 [dostęp 2020-12-16]  (pol.).
  7. Krytycy pochlebnie o słuchowisku Jana Klaty o Dumanowskim - Nasze akcje - Radio Kraków, radiokrakow.pl [dostęp 2020-12-16]  (pol.).
  8. Dumanowski side A i B, Stary Teatr [dostęp 2020-12-16]  (pol.).
  9. Wrocławski Teatr Współczesny, Tekst dramatu dostępny na: https://strefykontaktu.pl/files/docs/witxszostakxpoglosy.pdf, www.wteatrw.pl [dostęp 2020-12-16] .
  10. Wrocławski Teatr Współczesny, www.wteatrw.pl [dostęp 2020-12-16] .
  11. WitW. Szostak WitW., Mitologia wielkiej płyty: Prolog, Miesięcznik Znak, 12 kwietnia 2016 [dostęp 2020-12-19]  (pol.).

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):Identyfikatory zewnętrzne:
Na podstawie artykułu: "Wit Szostak" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy