Witold Dowgint-Nieciuński


Witold Dowgint-Nieciuński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Witold Dowgint-Nieciuński (ur. 1915 w Połocku[1] , zm. 13 czerwca 2009[2]) – polski socjolog, znawca zagadnień polityki społecznej i mieszkalnictwa, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.

Życiorys | edytuj kod

Pochodził ze spolonizowanej drobnej szlachty litewskiej. Studiował socjologię i nauki polityczne w Warszawie, a nauki ekonomiczne w Poznaniu. W trakcie II wojny światowej był członkiem organizacji podziemnych. W latach 1942-1944 był przez Niemców więziony w ich obozie koncentracyjnym w Auschwitz[1], gdzie w wyniku bicia przez niemieckiego zbrodniarza Oswalda Kaduka utracił częściowo słuch w jednym uchu[3].

Do jego głównych zainteresowań naukowych należało planowanie przestrzenne, polityka mieszkaniowa, problematyka Polski wschodniej, prognozowanie globalne. Był m.in. wicedyrektorem Instytutu Gospodarki Mieszkaniowej. W latach 1977-1980 pracował w Instytucie Polityki Społecznej. Był działaczem Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego oraz Komitetu Nauk o Pracy i Polityce Społecznej PAN (w tej drugiej organizacji uzyskał status członka honorowego[4]). Zasiadał w radzie programowej czasopisma Problemy Polityki Społecznej[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c red. Grażyna Firlit-Fesnak, IPS UW. 1977-2007. Trzydzieści lat minęło…, Warszawa, 2007, s. 51-52
  2. Gazeta Wyborcza, nekrolog Cezarego Żołędowskiego
  3. Piotr Zychowicz, Auschwitz oczami katów, w: Rzeczpospolita. Historia
  4. Diariusz polityki społecznej, w: Polityka Społeczna, nr 5/6/2009
Kontrola autorytatywna (osoba):Identyfikatory zewnętrzne:
Na podstawie artykułu: "Witold Dowgint-Nieciuński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy