Witold Jan Mościcki


Witold Jan Mościcki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Witold Jan Mościcki, herbu Ślepowron (ur. w 1857 prawdopodobnie w Skierbieszewie, zm. 23 kwietnia 1937 we Wronczynie) – polski ziemianin, działacz patriotyczny, najstarszy brat prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Ignacego Mościckiego.

Życiorys | edytuj kod

Był synem powstańca styczniowego Faustyna Mościckiego i Stefanii z Bojanowskich. Dostał w spadku Majdan Skierbieszowski. W 1912, dzięki ostrzeżeniu, uniknął zsyłki na Syberię i schronił się na Białorusi. W 1916 opuścił Annówkę i przeniósł się do Choroszki na Ukrainie, gdzie został zatrudniony przez księcia Szczerbatowa. Pracował tam jako nadzorca obszarów rolniczych Marianowce, Ługi, Zalesie oraz Końska Wola. Miał też duży udział w osiągnięciach placówki naukowej prowadzącej badania nad hodowlą buraka cukrowego. Do odrodzonej Polski powrócił w 1919 i zamieszkał w Otocznej, w majątku męża swojej córki Stefanii - Zbigniewa Bronisza z Broniszewic herbu Wieniawa. W latach 30. XX wieku objął po synu Januszu administrację klucza Będlewo-Wronczyn.

Życie prywatne | edytuj kod

W 1881 wziął w Starym Gralewie ślub z Kazimierą z Tarnowskich (zm. 1929). Miał dziewięcioro dzieci: Halinę, Witolda, Wandę, Czesławę, Stefanię, Zofię, Kazimierza, Marię i Janusza.

Zmarł 23 kwietnia 1937 we Wronczynie. Wraz z żoną pochowany jest na dawnym cmentarzu parafialnym przy kościele w Szemborowie. W uroczystościach pogrzebowych brata w dniu 27 kwietnia 1937 wziął udział prezydent Ignacy Mościcki.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Witold Jan Mościcki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy