Witold Jarosiński


Witold Jarosiński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Witold Jarosiński (ur. 18 września 1909 w Warszawie, zm. 5 grudnia 1993) – polski polityk komunistyczny, nauczyciel i polonista. Poseł na Sejm PRL I, II, III, IV, V, VI i VII kadencji, minister oświaty (1950–1956), zastępca przewodniczącego Rady Państwa (1968–1969), a do 1972 jej członek.

Życiorys | edytuj kod

Pochodził z rodziny robotniczej, jego rodzicami byli Antoni i Józefa. Ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim (rozpoczęte w 1929). Przed II wojną światową pracował jako nauczyciel oraz działał w środowisku młodzieży komunistycznej; był ciężko ranny w wojnie obronnej 1939, po długiej kuracji w szpitalu jenieckim pracował w chłodni w Warszawie, w latach 1944–1945 na robotach przymusowych w Niemczech. Od 1945 był członkiem Polskiej Partii Robotniczej, od 1948 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1945 pracował w magistracie w Sosnowcu, następnie w aparacie partyjnym (m.in. w Komitecie Wojewódzkim PPR w Katowicach), był II sekretarzem Komitetów Wojewódzkich – PPR we Wrocławiu, potem PZPR w Krakowie. W 1950 (od stycznia do maja) był zastępcą kierownika Wydziału Organizacyjnego Komitetu Centralnego PZPR, a wiosną tego samego roku był przez kilka tygodni I sekretarzem Komitetu Warszawskiego partii[1], a od sierpnia 1950 – ministrem oświaty. Po odejściu z funkcji ministra (1956) był ponownie I sekretarzem Komitetu Warszawskiego (od lutego 1957 do lutego 1960)[1]. Wieloletni członek władz partyjnych – w latach 1949–1954 zastępca członka KC PZPR, w latach 1954–1971 członek KC, w latach 1971–1980 członek Centralnej Komisji Rewizyjnej, w latach 1980–1981 członek Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR. Od października 1956 do maja 1957 i od lutego 1960 do listopada 1968 był sekretarzem KC PZPR odpowiedzialnym za oświatę[2].

W latach 1952–1980 był posłem na Sejm PRL I, II, III, IV, V, VI i VII kadencji, w IV i V kadencji kierował Komisją Mandatowo-Regulaminową (1965–1972). W latach 1961–1983 urzędujący sekretarz i członek prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu, a w latach 1968–1969 zastępca przewodniczącego Rady Państwa, a do 1972 jej członek. W czerwcu 1968 wszedł w skład Komitetu Honorowego obchodów 500. rocznicy urodzin Mikołaja Kopernika[3]. W latach 1974–1983 członek prezydium Zarządu Głównego, a od 1983 członek Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

Odznaczony m.in. Orderem Budowniczych Polski Ludowej (1974), Orderem Sztandaru Pracy I klasy (dwukrotnie; w tym w 1964[4]) i Medalem 10-lecia Polski Ludowej.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Encyklopedia Warszawy, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1975, s. 504.
  2. Zbigniew Osiński, Nauczanie historii w szkołach podstawowych w Polsce w latach 1944–1989: uwarunkowania organizacyjne oraz ideologiczno-polityczne, Lublin 2010, s. 90.
  3. „Urania”, miesięcznik Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii, nr 3, marzec 1969, s. 84.
  4. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 170 z 20 lipca 1964. 

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Witold Jarosiński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy