Witold Scazighino


Witold Scazighino w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Witold Scazighino (ur. 19 stycznia 1889, zm. 15 sierpnia 1965 w Montrealu) – polski inżynier, działacz Polskiego Radia w II Rzeczypospolitej.

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 19 stycznia 1889 w Przewoźni[1][2]. Kształcił się w Zakładzie Naukowo-Wychowawczego OO. Jezuitów w Bąkowicach pod Chyrowem, gdzie w 1907 ukończył VIII klasę i zdał egzamin dojrzałości[3][4][2]. Ukończył studia w zakresie mechaniki na Politechnice Lwowskiej w 1907 oraz w zakresie elektrotechniki w Wiedniu w 1913[2]. Uzyskał tytuł inżyniera[5][6].

Podczas I wojny światowej służył w oddziałach łączności c. i k. armii w stopniu nadporucznika[7][2], a później w szeregach Armii Polskiej we Francji[2]. Po zakończeniu I wojny światowej w 1919 powrócił na ziemie polskie w 1919 i został przyjęty do Wojska Polskiego[2]. W wojnie polsko-bolszewickiej z 1920 w stopniu porucznika był szefem radiotelegrafii w sztabie 1 Armii. Awansowany na stopień kapitana służył jako wykładowca w Obozie Szkolnym Wojsk Łączności w Zegrzu[2]. Został zweryfikowany w stopniu kapitana rezerwy łączności ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[8][9][10]. W 1923 był oficerem rezerwowym 1 Pułku Łączności[11], a w 1924, 1934 Pułku Radiotelegraficznego[12][13].

Po odejściu z czynnej służby wojskowej w 1925 podjął pracę w Polskim Towarzystwie Radiotechnicznym, gdzie był kierownikiem pracowni doświadczalnej[2]. W marcu 1924, w lipcu 1926, w maju 1928 był wybierany członkiem zarządu Stowarzyszenia Radiotechników Polskich[14][15][16][2]. W późniejszych latach był związany ze Lwowem[6]. W dekadzie lat 30. pracował w rozgłośni Polskiego Radia Lwów, którego był współtwórcą oraz pełnił stanowiska dyrektora technicznego, inżyniera dyżurnego, dyrektora naczelnego, dyrektora administracyjnego[17][18][6][19][2].

Po wybuchu II wojny światowej w 1939 przedostał się do Francji, następne do Wielkiej Brytanii[2]. Od 1942 do 1945 był pracownikiem sekcji radiowej Ministerstwa Informacji rządu RP na uchodźstwie[2]. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji zamieszkując w Londynie[2]. Był zatrudniony w administracji „Dziennika Polskiego” oraz w londyńskim przedsiębiorstwie British Communication Corporation[2].

Zmarł 15 sierpnia 1965 w Montrealu[6].

Przypisy | edytuj kod

  1. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 175, 693.
  2. a b c d e f g h i j k l m n Jerzy Kubiatowski. Sylwetki. Inż. Witold Scazighino (1889-1965). „Przegląd Telekomunikacyjny”. Nr 9, s. 263, 1983. ISSN 0033-2399
  3. Sprawozdanie Zakładu Naukowo-Wychowawczego OO. Jezuitów w Bąkowicach pod Chyrowem za rok szkolny 1907. Przemyśl: 1907, s. 45, 57.
  4. Sprawozdanie Dyrekcji Zakładu Naukowo-Wychowawczego OO. Jezuitów w Bąkowicach pod Chyrowem za rok szkolny 1936/37. Przemyśl: 1937, s. 29.
  5. Pornografja. Głosy polskie w najważniejszej sprawie moralności społecznej. Lwów: 1909, s. 6.
  6. a b c d Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 2 (9), s. 98, Listopad 1965. Koło Lwowian w Londynie. 
  7. Sprawozdanie Zakładu Naukowo-Wychowawczego OO. Jezuitów w Bąkowicach pod Chyrowem za rok szkolny 1914/15 i 1915/16. Przemyśl: 1916, s. 100.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 973.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 891.
  10. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 175.
  11. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 959.
  12. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 881.
  13. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 693.
  14. Stowarzyszenie radjotechników. „Kurier Warszawski”. Nr 82, s. 3, 22 marca 1924. 
  15. Stow. radjotechników. „Kurier Warszawski”. Nr 198, s. 3, 21 lipca 1926. 
  16. Stowarzyszenie Radiotechników Polskich. „Kurier Warszawski”. Nr 145, s. 8, 26 maja 1928. 
  17. Lwów. Radiostacja lwowska. „Kurier Warszawski”. Nr 321, s. 16, 23 listopada 1930. 
  18. Komitet obchodu 25-lecia Z. W. C. oraz Tygodnia Propagandy Związku Strzeleckiego. „Gazeta Lwowska”. Nr 262, s. 5, 23 września 1933. 
  19. Stacja radiowa we Lwowie. historiaradia.neostrada.pl. [dostęp 2018-10-02].

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Witold Scazighino" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy